II SA/Go 119/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], znak [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2012r. nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 7 pkt 1,5, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3 oraz art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 i ust 5, w związku z art. 106 ust. 1, ust. 3, ust. 3a i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm. - dalej jako "ustawa") i § 1 pkt 1 litera a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 17 lipca 2012 r. poz. 823) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), przyznał D.B. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w wysokości 32,50 zł na okres od [...] do [...] października 2012r. Jednocześnie organ wskazał, że świadczenie wypłacone zostanie w dniu [...] listopada 2012 r. w kasie MOPS. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w związku z wnioskiem D.B. z dnia [...] października 2012r. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnął jedynie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego. W dalszej kolejności organ wskazał, że pomimo wyznaczenia daty przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na dzień [...] października 2012r. wnioskodawczyni nie wpuściła pracowników socjalnych do mieszkania, podpisując kwestionariusz wywiadu na klatce schodowej, wobec czego wywiad sporządzono w oparciu o dokumentację znajdującą się w MOPS. Na tej podstawie ustalono, że źródłem utrzymania wnioskodawczyni są świadczenia pieniężne wypłacane z tytułu niepełnosprawności, tj.: zasiłek pielęgnacyjny - 153,00 zł, zasiłek stały - 324,00 zł. Zajmuje ona 3 pokojowe mieszkanie własnościowe o pow. 50,20 m2 i w związku z nadmetrażem nie przysługuje jej dodatek mieszkaniowy. Opłata za czynsz wynosi 312,44 zł. Płatności za gaz i energię zostały uregulowane do końca wskazanego okresu rozliczeniowego ze środków pomocy społecznej. Strona jest objęta systematyczną pomocą społeczną (zaświadczenie za rok 2011 i 2012). Jest osobą samotnie gospodarującą, zaliczoną do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Dochód za miesiąc wrzesień wyniósł kwotę 477,00 zł. Organ wyjaśnił, iż z dyspozycji art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż pomocy społecznej udziela się w sytuacji, gdy osoba zgłasza trudności, których nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Udzielenie świadczeń pomocy społecznej powinno mieć miejsce przy łącznym wystąpieniu trudnej sytuacji życiowej i braku możliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego dla osoby samotnie gospodarującej na poziomie 542 zł (stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził, iż w odniesieniu do D.B., spełnione jest kryterium uprawniające do przyznania świadczeń pieniężnych. Ma ona orzeczony znaczy stopień niepełnosprawności, co uzasadnia przyznanie zasiłku okresowego z tytułu niepełnosprawności. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Organ wywiódł, iż w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z kolei kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy) z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż kwota takiego zasiłku nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie ( art. 38 ust. 4 ustawy). Okres na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 ustawy). Jednocześnie organ zaznaczył, że rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3 (art. 38 ust. 6 ustawy). Przyznając wnioskodawczyni zasiłek okresowy w kwocie 32,50 zł, stanowiącej 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym dla osoby samotnie gospodarującej a jej dochodem za miesiąc wrzesień, organ wskazał, że w tym zakresie działa w granicach uznania administracyjnego, co nie oznacza dowolności w podejmowaniu decyzji. Stwierdził, iż wypłaca zasiłki okresowe w wysokości określonej przez ustawodawcę, tj. 50 % różnicy pomiędzy kwotą kryterium dochodowego, a dochodem posiadanym przez osobę, ponieważ Rada Miasta nie podjęła uchwały umożliwiającej podwyższenie tej kwoty do 542,00 zł. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji D.B. wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, domagając się jej anulowania go oraz wydania nowej decyzji, przyznającej zasiłek okresowy w wysokości 418 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając rozstrzygnięcie organu I instancji za zgodne z prawem. Organ odwoławczy w całej rozciągłości podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, zaś w rozpatrywanej sprawie, w oparciu o dokonane ustalenia stwierdzono, że w miesiącu wrześniu 2012 r. dochodem D.B. był zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł oraz zasiłek stały w kwocie 324 zł, co daje łącznie 477 zł, a zatem spełniony został warunek uprawniający do przyznania świadczeń pieniężnych. Z uwagi na orzeczenie niepełnosprawności, wnioskodawczyni spełnia przesłankę przyznania jej zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Wskazując na treść przepisów art. 38 ust. 2 pkt 1, ust. 2, ust. 4 i 5 ustawy, organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji wyliczenia w zakresie ustalenia wysokości przyznanego świadczenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. D.B. zarzuciła organowi posługiwanie się prawem, które "wyszło z użycia", a także biurokratyczne działanie, które nie prowadzi do zaspokojenia jej żądań. Jednocześnie zwróciła się do sądu o zmianę zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę potrzymało swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi na decyzję ostateczną organu administracji publicznej powoduje, iż sąd administracyjny, działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej jako "ppsa") obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ppsa. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy sądowa kontrola legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem do kompetencji sądu należy ocena, czy zaskarżony akt jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, regulującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa wart. 145 ppsa, uchyla go lub stwierdza jego nieważność. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez D.B., nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa ) Sąd dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie przyznania skarżącej świadczenia w formie zasiłku okresowego w kwocie 32,5 zł za okres od [...] do [...] października 2012 r., tego rodzaju uchybień, które obligowały go do wyeliminowania obu aktów z obrotu prawnego ( art. 134 § 1 i art. 135 ppsa ). Materialnoprawne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku okresowego reguluje art. 38 ust. 1 powoływanej już ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, rodzinie lub osobie samotnie gospodarującej, których dochody są niższe odpowiednio od ustalonego kryterium dochodowego dla rodziny lub osoby samotnie gospodarującej. Z powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że zasiłek okresowy nie jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego, bowiem w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 38 ust. 1 ustawy zasiłek okresowy "przysługuje" wnioskodawcy, a więc winien być mu przyznany. W tym zakresie organy obu instancji prawidłowo uznały, iż skarżącej co do zasady zasiłek okresowy przysługuje ze względu na spełnianie kryterium dochodowego oraz stan niepełnosprawności. Przy związaniu organu obowiązkiem przyznania zasiłku okresowego osobie spełniającej kryteria wskazane w ust. 1 art. 38 ustawy, do oceny (uznania) organu ustawodawca pozostawił natomiast ustalenie wysokości w jakiej świadczenie w postaci zasiłku okresowego zostanie przyznane – jednakże w ściśle określonych granicach – oraz okresu, na jaki to świadczenie ma być przyznane. W ustępie 2 omawianego przepisu art. 38 ustawy wskazano bowiem , iż zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Zgodnie zaś z ust. 3 kwota zasiłku okresowego, ustalona zgodnie z ust. 2, nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Jednocześnie, jak to wynika z ust. 4 art. 38 ustawy, kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. Stosownie zaś do ust. 5 powołanego przepisu okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. W myśl ust. 6 art. 38 ustawy rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w ust. 2 i 3. Mając na uwadze przytoczony stan prawny, należy stwierdzić, iż stosownie do treści art. 38 cytowanej ustawy, wysokość zasiłku okresowego ustalona została przez ustawodawcę w wysokości minimalnej i maksymalnej. Wynika to z treści ust. 2 cytowanego wyżej przepisu, w którym ustawodawca użył zwrotu "zasiłek okresowy ustala się - w przypadku rodziny czy osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny ( osoby ) a dochodem tej rodziny ( osoby ). Jednocześnie w ust. 3 pkt 1 ustalona została minimalna kwota zasiłku okresowego, na poziomie 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Określenie przez powołane przepisy maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego, oznacza, iż organ przyznający zasiłek o ile stwierdzi, że osoba ubiegająca się spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 ustawy, działa w granicach uznania administracyjnego. Skoro ustawa o pomocy społecznej dopuszcza możliwość przyznania zasiłku okresowego w wysokości między określonymi przepisami maksimum i minimum, to orzekając w sprawie zasiłku organ winien kierować się ogólnymi zasadami przyznawania tej pomocy. Przepisy te interpretować należy w ten sposób, iż organ nie może stronie przyznać świadczenia w niższej kwocie ( a także wyższej) niż to zostało określone w ustawie. W ustalonych w ten sposób widełkach organ poruszać się może jednak swobodnie, przy czym powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizacją zadań pomocowych. Powody przyznania zasiłku w określonej wysokości winny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji przyznał skarżącej zasiłek okresowy w najniższej możliwej wysokości. Jej dochód uwzględniany przy ustaleniu zasiłku okresowego wyniósł 477 zł. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej od 1 października 2012 r. wynosi 542 zł. Różnica między kryterium dochodowym a dochodem strony wynosi 65 zł z czego 50 % to kwota 32,5 zł odpowiadająca 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby ( art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy). Przyznając zasiłek okresowy w najniższej możliwej kwocie organ I instancji nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń ani rozważań poza – i to wadliwym stwierdzeniem – iż przyczyną przyznania zasiłku w najniższej wysokości jest brak uchwały Rady Miasta, podwyższającej kwoty zasiłku o jakich mowa w ust. 2 i 3. Jak wynika z ust. 6 art. 38 ustawy, rada gminy może podnieść – w drodze uchwały - progi zasiłków minimalnych wskazane w ust. 3 i maksymalną wysokość zasiłku okresowego wskazaną w ust. 2 art. 38 ustawy. Brak takiej uchwały - jak to przyjął wadliwie organ I instancji i zaakceptował organ odwoławczy - nie oznacza jednakże, iż organ pomocy społecznej zobligowany jest przyznawać osobie samotnie gospodarującej zasiłek okresowy w najniższej dopuszczalnej ustawowo wysokości. Fakt, iż rada gminy nie podjęła uchwały, o której mowa w art. 38 ust. 6 ustawy nie może tym samym stanowić wyjaśnienia dla przyznania stronie świadczenia w najniższej możliwej wysokości. Przepis ten bowiem przyznaje organowi uchwałodawczemu kompetencję jedynie do podwyższenia stawki minimalnej zasiłku. W przypadku podjęcia takiej uchwały, organ rozpatrując sprawę w zakresie przyznania zasiłku okresowego zobowiązany byłby do ustalenia tego świadczenia w zakresie wyznaczonym zarówno ustawą jak i uchwałą rady ( w określonych tymi aktami "widełkach"). Brak takiej uchwały powoduje natomiast taki skutek, iż aktualne pozostają regulacje ustawy w zakresie wysokości minimalnej oraz maksymalnej świadczenia, co nie pozbawia organu uprawnienia do ustalenia tego świadczenia w wysokości przekraczającej owo minimum, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Również okoliczność, iż zgodnie z przepisem art. 147 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej od 2008 r. gminy otrzymują dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w części określonej w art. 38 ust. 3 ustawy nie powoduje w żaden sposób, iż kwota zasiłku przyznanego w indywidualnej sprawie musi być równa tej wielkości. Podkreślić przy tym należy, iż do kwestii wysokości przyznanego zasiłku nie odniósł się w żaden sposób organ II instancji, i to mimo zarzutu odwołania, w którym skarżąca domagała się zasiłku w kwocie 418 zł, kwestionując tym samym wysokość przyznanego świadczenia. Kolegium powtórzyło jedynie za organem I instancji, że w omawianym przypadku zasiłek okresowy ustalony został w wysokości 50% różnicy między kryterium dochodowym skarżącej a jej dochodem, a więc w kwocie minimalnej. Podobnie brak w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji jakiegokolwiek uzasadnienia co do rozstrzygnięcia w przedmiocie okresu na jaki przyznano skarżącej zasiłek okresowy. Ustawodawca wyraźnie wskazał, iż okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy ( ust. 5 art. 38 ustawy ). Tym samym okres przyznania zasiłku stanowi także element uznaniowy decyzji przyznającej omawiane świadczenie. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie spełniać powinno zatem standardy wymagane dla decyzji uznaniowej, odnosząc się i rozważając wszechstronnie indywidualne okoliczności istniejące w sprawie. Zauważyć tymczasem należy, iż w niniejszej sprawie faktem znanym z urzędu Sadowi jak i organom pomocy społecznej jest to, że skarżąca legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i że stan niepełnosprawności ma charakter trwały. Już choćby ta okoliczność, jak też i charakter zasiłku okresowego, jako świadczenia realizującego swój cel w postaci realnej pomocy dla uprawnionego, jedynie w przypadku przyznania go na dłuższy okres, wymaga wzięcia pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. W okolicznościach sprawy z powodu braku ustaleń i uzasadnienia rozstrzygnięcia w kwestii dotyczącej przyznania zasiłku w kwocie minimalnej, jak i wskazania okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu go na okres jednego miesiąca, Sąd nie ma możliwości oceny legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz odniesienia się do stanowiska skarżącej, domagającej się przyznania zasiłku okresowego w wyższej niż minimalna wysokości. W rozpoznawanej sprawie wytknąć zatem należy organom obu instancji, iż będąc zobowiązane do rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego o wysokości zasiłku okresowego i okresie jego przyznania, dokonały go zupełnie arbitralnie i dowolnie. Tymczasem obowiązane były procedować z poszanowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa, obligujących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, uwzględnienia zarówno interesu społecznego jak również słusznego interesu strony, tak aby pogłębiać zaufanie do organów państwa. Stosownie do treści art. 11 i art. 107 § 3 Kpa ciążył też na nich obowiązek wyczerpującego uzasadnienia decyzji, w celu wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Przyjęcie przez organy poglądu, iż brak uchwały Rady Miasta pozbawia możliwości przyznania świadczenia w innej wysokości, niż określona w art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy, stanowi o naruszeniu tego przepisu prawa materialnego, które w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z kolei brak wymaganego uzasadnienia dla rozstrzygnięcia o okresie na który przyznano zasiłek okresowy stanowi naruszenie przepisów art. 7, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa jak również art. 38 ust. 5 ustawy, jak też art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w odniesieniu do organu odwoławczego. Wskazane w naruszenia kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa również stanowiły podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji ( art. 135 ppsa ). Z uwagi na nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności , fakt jej wykonania przez organ, tj. wypłatę przyznanego świadczenia oraz mając na uwadze charakter świadczenia, jak też obowiązek organu ponownego przyznania go skarżącej co najmniej w poprzednio orzeczonej wysokości, Sąd odstąpił od wydania orzeczenia na podstawie art. 152 ppsa. Orzekając ponownie w sprawie organy związane będą oceną prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnienie ( art. 153 ppsa ), która jednoznaczne determinuje wskazania co do ich postępowania w toku powtórnego rozpoznania sprawy.