II SA/Go 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia przez suszarnię zbóż oddala skargę. 1. Starosta Powiatu wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję nr [...], którą orzekł o braku negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia przez suszarnię zbóż funkcjonującej na terenie działki oznaczonej numerem [...] w gospodarstwie rolnym E.P. oraz L.P.. W uzasadnieniu Starosta omówił stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzone postępowanie uwzględniając, że nie była to pierwsza decyzją tego organu w tej sprawie. Wskazał, że w dniu 5 listopada 2012 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z nakazaniem wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko suszarni zbóż funkcjonującej na terenie działki oznaczonej numerem [...], w gospodarstwie rolnym E.P. oraz L.P.. Po zapoznaniu się z wnioskiem oraz ustaleniami dokonanymi w toku innych postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wójta Gminy, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (WIOŚ), organ I instancji ustalił, że na terenie tego gospodarstwa rolnego funkcjonuje suszarnia zbóż, która jest eksploatowana przez E. i L.P., prowadzących działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych. Działalność wytwórcza w rolnictwie (w zakresie np. upraw rolnych) jest działalnością gospodarczą, bo mieści się w definicji działalności gospodarczej określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Powołując się na art. 3 pkt 20 oraz art. 362 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, ze zm.) organ stwierdził, że jego zadaniem było zbadanie negatywnego oddziaływania ww. instalacji do suszenia zbóż w [...], w tym również oddziaływanie na zdrowie ludzi w kontekście możliwości wydania decyzji w oparciu o art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym celu należało ustalić czy instalacja eksploatowana przez E. i L.P. posiada wymagania zgodnie z art. 180 i 180a ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto organ rozważył legalność funkcjonowania instalacji pod kątem wymogów wynikających z prawa budowlanego. W związku z tym, pismem z dnia [...] listopada 2012 r., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o ustalenie stanu faktycznego instalacji wykorzystywanej do suszenia zbóż, w szczególności czy nie doszło do zmiany warunków eksploatacji oraz przebudowy/rozbudowy instalacji od 2009 r. do chwili obecnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował Starostę, że przedmiotowa suszarnia zbóż typu D jak i piec suszarniczy o mocy 2x470 kW są usytuowane na tym samym miejscu, co podczas kontroli przeprowadzonej w 2009 r. Piec suszarniczy jest podłączony do komina murowanego byłej kotłowni. 2. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli Zakładu [...] na działce [...] w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska, tj. emisji hałasu z instalacji wykorzystywanej do suszenia zbóż do środowiska (od strony nieruchomości R.R.), zanieczyszczeń z instalacji wprowadzanych do atmosfery (wymagane pozwolenia lub zgłoszenia instalacji), gospodarki odpadami, gospodarki wodno-ściekowej. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. powiadomił organ I instancji, że w dniu [...] marca 2013 r. przeprowadził kontrolę obiektów Gospodarstwa E.P. zlokalizowanych na działce [...]. Kontrola nie wykazała negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej działalności. Natężenie hałasu emitowanego przez instalację nie przekracza obowiązujących standardów emisyjnych dla zabudowy wiejskiej zagrodowej, co potwierdzają badania hałasu przeprowadzone w dniu [...] października 2010 r. przez laboratorium WIOŚ. Eksploatacja suszarni, ruch pojazdów i maszyn rolniczych występuje sezonowo i może stanowić źródło uciążliwości hałasowej. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawne Starosta ustalił, że eksploatacja opisanej instalacji: - nie wymaga pozwolenia na emisję zanieczyszczeń pyłów i gazów do powietrza (zgodnie z pkt 11 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 881); - nie wymaga zgłoszenia (zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 880); - nie wymaga decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (zostały zachowane dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy z Prawo ochrony środowiska w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r. Nr 120, poz. 826 ze zm.); - nie wymaga pozwolenia na wytwarzanie odpadów (zgodnie z art. 180a ustawy Prawo ochrony środowiska, instalacja nie wytwarza odpadów o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne); - nie jest źródłem powstawania ścieków, które są wprowadzane do wód lub ziemi. 3. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o ustalenie stanu faktycznego instalacji wykorzystywanej do suszenia zbóż w [...] na działce nr [...], a mianowicie czy nie doszło do zmiany warunków eksploatacji oraz przebudowy/rozbudowy instalacji w okresie od 2009 r. do chwili obecnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. organ ponownie zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli Zakładu [...] na działce [...] w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska, a w szczególności emisji hałasu w czasie eksploatacji suszarni zbóż do środowiska (od strony nieruchomości R.R.) oraz zanieczyszczeń z ww. instalacji wprowadzanych do atmosfery. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował organ I instancji, że po przeprowadzaniu w dniach [...] grudnia 2012 r., [...] lutego 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. czynności kontrolnych obiektów budowlanych na działce nr [...] ustalił, że urządzenie – suszarnia zbóż typu "D" oraz dwa piece typu "B", usytuowane przy istniejącej kotłowni, nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). WIOŚ pismem z dnia [...] października 2013 r. powiadomił natomiast organ I instancji, że w dniu [...] października 2013 r. przeprowadził kontrolę obiektów Gospodarstwa E.P. zlokalizowanych na działce [...]. Kontrola powiązana była z wykonaniem pomiarów hałasu emitowanego do środowiska w porze dziennej, przez suszarnię zbóż funkcjonującą na ww. działce. Emitowany hałas w porze dziennej wynosił 46,2 dB. Natężenie hałasu emitowanego przez instalację nie przekracza obowiązujących standardów emisyjnych dla zabudowy wiejskiej zagrodowej ustalonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W dniu kontroli użytkowana była suszarnia D zasilana energetycznie za pomocą dwóch komór typu B o mocy cieplnej 470 kW każda. Emisja substancji zanieczyszczających do powietrza z ww. instalacji nie wymaga regulacji prawnej (pozwolenie na wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza, ani zgłoszenia eksploatacji instalacji), tym samym nie określa dla niej wielkości emisji dopuszczalnej zanieczyszczeń. W dniu [...] października 2013 r. pracownicy Starostwa Powiatowego przeprowadzili wywiad środowiskowy w [...] z osobami zamieszkałymi w sąsiedztwie Zakładu w sprawie uciążliwości związanej z działalnością Gospodarstwa E.P. zlokalizowanego na działce [...] którego wynikało, że mieszkańcom nie przeszkadza działalność Zakładu, a hałas nie jest odczuwalny. Podkreślili natomiast, że większą uciążliwością jest hałas występujący od autostrady położonej za Gospodarstwem. 4. R.R. w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. zakwestionowała w całości wyników pomiarów hałasu przeprowadzonych przez WIOŚ. Stwierdziła, że niezgodności i naruszenia prawa sięgają roku 2002 i dotyczą miejsc produkowania nadmiernego hałasu w zakładzie i źródeł wytwarzających ten hałas i zanieczyszczenia powietrza wówczas, gdy pomiary nie odbywają się, a co jest udokumentowane fotograficznie i na kamerze cyfrowej. 5. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta orzekł o braku negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia przez suszarnię zbóż funkcjonującej na terenie działki oznaczonej numerem [...], użytkowanej przez E.P. oraz L.P.. Wskutek odwołania R.R. decyzja powyższa została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. 6. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji, uwzględniając ustalenia poczynione we wcześniejszych postępowaniach prowadzonych przez Wójta Gminy, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, jak również Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdził, że na terenie gospodarstwa położonego w na działce nr [...] funkcjonuje suszarnia zbóż eksploatowana przez E. i L.P., prowadzących działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, która jest działalnością gospodarczą. Organ I instancji zbadał czy istnieje negatywnie oddziaływanie instalacji do suszenia zbóż w [...], w tym również oddziaływanie na zdrowie ludzi, w kontekście możliwości wydania decyzji w oparciu o art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym celu organ zbadał w pierwszej kolejności czy wobec instalacji nie są przypadkiem niezbędne stosowne wymagania, o których mowa w art. 180 i 180a ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto rozważano legalność funkcjonowania ww. instalacji nie tylko pod katem zgodności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, lecz również pod kątem ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał też, że zaproponowano R.R. przeprowadzenie badań pomiaru hałasu na jej posesji przez niezależną firmę, inną niż WIOŚ, na które skarżąca nie wyraziła zgody, nie podając jednocześnie powodu odmowy. Organ I instancji przeprowadził również rozprawę administracyjną, na którą wezwano Prokuratora Rejonowego, R.R., E.P., L.P., E.S., M.D., J.Ł., I.Ł., W.M., Z.B., E, Gminę. W siedzibie Starostwa Powiatowego stawili się m. in. R.R., E. i L.P., przedstawiciele organu I instancji i Starostwa Powiatowego. Na podstawie wyjaśnień złożonych w toku tej rozprawy organ wskazał, że L.P. wyjaśnił, że prowadzi działalność od 2001 r. i przeprowadzane w tym czasie kontrole hałasu nigdy nie wykazały jakichkolwiek przekroczeń, mimo iż były prowadzone nie na terenie nieruchomości należącej do R.R., ale na terenie samego gospodarstwa. Poza skarżącą inne osoby i podmioty nie mają zastrzeżeń do tej działalności. 7. Organ wyjaśnił, że WIOŚ uwzględnił źródła, które mogą stanowić źródła hałasu związane z pracą instalacji położonej na działce nr [...], co wynika wprost ze sprawozdania z badań nr [...] oraz z załącznika nr 1 do tego sprawozdania, zgodnie z rzeczonymi dokumentami jako źródła hałasu uwzględniono: wjazd transportu ziarna na teren gospodarstwa, ważenie, przejazd pod suszarnię, wysypywanie ziarna, pracę jałową ciągnika, odjazd i wyjazd z ternu gospodarstwa, załadunek ziarna do suszarni, jak również pracę samej suszami D. Tak szczegółowe badania (jak też badania przeprowadzone w latach poprzednich) jednoznacznie wskazują, iż instalacja nie przekracza dopuszczalnych norm, a zatem nie sposób uznać ją za negatywnie oddziałującą na środowisko. W ustosunkowaniu się do kwestii dowodowych organ wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zawiadomił strony o zebranych dokumentach i materiałach przed wydaniem decyzji poinformował o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów. Z przysługującego prawa skorzystała R.R., wnosząc uwagi i zastrzeżenia głównie dotyczące działań organu i jego pracowników. 8. Odwołanie od decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] września 2014 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego R.R.. Zaznaczyła, że decyzja jest nie do przyjęcia, bowiem zawiera nieprawidłowości, wątpliwości, błędy pisarskie. Skarżąca zarzuciła, wobec faktu stwierdzenia przez L.P. na rozprawie administracyjnej sprzedaży zakładu córce, że organ nie ustalił w sposób prawidłowy stron postępowania. Odwołująca zakwestionowała dokonanie pomiaru hałasu, które było przeprowadzone bez jej wiedzy ([...] października 2010 r.), nie zgadzając się ze stwierdzeniem, że większy hałas stanowiący uciążliwość dla mieszkańców dobiega z autostrady. Zarzuciła również, że organ nie ustalił jaka działalność jest prowadzona w budynku [...] na terenie zakładu przez W.K. oraz w hali magazynowej ozn. nr [...]. 9. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przedstawianych okoliczności nie ma podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji. Zaznaczył, że nałożenie na podmiot korzystający ze środowiska obowiązków ograniczenia oddziaływania na środowisko wymaga wykazania, że takie negatywne oddziaływanie na środowisko ma miejsce. Odwołująca w swych licznych pismach wskazywała przede wszystkim na uciążliwości hałasu jakie związane są z prowadzoną na terenie gospodarstwa rolnego działalnością. Wyniki badań przeprowadzone przez uprawnione organy nie potwierdziły przekroczenia dopuszczalnych w tym zakresie standardów. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania ustaleń w tym zakresie, przyjmując je za wiarygodne, co skutkuje brakiem możliwości nałożenia na podmiot wprost obowiązków w zakresie ograniczenia wielkości emisji hałasu. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie odmówił nałożenia obowiązków wynikających z art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska na środowisko. Kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji Kolegium uznało, że organ I instancji nie naruszył przepisu art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska stwierdzając, że nie zachodzą podstawy nałożenia przez podmiot obowiązków ograniczenia oddziaływania na środowisko, brak bowiem dowodów na jego negatywne oddziaływanie. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nastąpiło w granicach i w zakresie określonym złożonym wnioskiem Prokuratora domagającego się zbadania działalności suszarni zbóż funkcjonującej na terenie działki nr [...] w kontekście negatywnego oddziaływania na środowisko. Zarzut odwołującej dotyczący nie objęcia badaniami poziomu hałasu obejmującego teren funkcjonowania gospodarstwa rolnego z uwzględnieniem wszystkich źródeł jego wytwarzania, jak i kwestionowanie trafności lokalizacji obiektów związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego w użytkowaniu pana P., organ uznał za nieuprawnione i niezasadne w świetle regulacji art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska. 10. Skargę na decyzję Kolegium wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. R.R., w której zarzuciła naruszenie art. 7 kpa z uwagi na brak właściwych ustaleń faktycznych w sprawie. Stwierdziła też, że wydana przez Kolegium decyzja jest rażąco niesprawiedliwa i oparta na licznych niedorzecznościach oraz wydana z naruszeniem wielu praw. Zarzuciła również oszustwa przy mierzeniu natężenia hałasu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje 11. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Natomiast w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 12. Sąd badając, we wskazanym zakresie, legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa. Zgodnie art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie podanych w tym przepisie wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 ustawy). Rodzaje terenów chronionych przed hałasem, dla których ustala się w drodze decyzji dopuszczalne poziomy hałasu, określa art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Są to tereny przeznaczone: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. Dla poszczególnych terenów, wymienionych w art. 113 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska został określony w rozporządzeniu różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też art. 114 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazuje, aby przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazać, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jeżeli zaś teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Z kolei, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy czym przepis art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stosuje się odpowiednio. Jak ustalono w toku postępowania przed organami źródłem, który może emitować hałas jest instalacja do suszenia zbóż "D zasilana energetycznie za pomocą dwóch komór typu B o mocy cieplnej 470 KW każda, wykorzystywana przez E. i L.P. w działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska instalacjami są: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję". Instalacjami, w przedstawionym znaczeniu, będą zatem urządzenie techniczne lub zespół urządzeń technicznych. Zauważyć należy, że ustawa - art. 3 pkt 42 ustawy Prawo ochrony środowiska wyodrębnia pojęcie "urządzenia", do których zalicza niestacjonarne urządzenia techniczne, w tym środki transportu. Cechą (czynnikiem) rozgraniczającym używane pojęcia "instalacji" i "urządzenia" jest ich stacjonarność lub jej brak, co przesądza o prawidłowości przyjętej przez organy kwalifikacji. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania przedmiotowa instalacja podlegała kontroli pod względem nie tylko wymogów dotyczących dozwolonej emisji hałasu, ale także wymagań określonych przepisami art. 180 i 180a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz prawa budowlanego. W tym zakresie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Instalacja tego typu nie wymaga zgłoszenia do eksploatacji, pozwolenia na emisję zanieczyszczeń i pyłów do powietrze i pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Nie jest również źródłem ścieków. Dla tego typu instalacji i przedsięwzięć nie ustala się również obszaru ograniczonego użytkowania. 13. Kluczowym zagadnieniem sprawy pozostawało ustalenie czy instalacja ta emituje hałas przekraczający dopuszczalne normy. Teren, na którym znajduje się instalacja nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W studium gminy przedmiotowa teren ten i działka nr [...] do niego przynależna skupia funkcje mieszkaniowe: wielorodzinne, jednorodzinne, zagrodowe z funkcjami inwestycyjnymi (wytwórczość, przemysł, składy) i zielonymi. Organ przyjmując funkcję terenu przede wszystkim jako zabudowę zagrodową ustalił, że poziom hałasu emitowanego przez instalację nie przekracza dopuszczalnym norm. Powołał się tu na kontrole wykonywane przede wszystkim przez WIOŚ, podkreślając jednak, że żaden z dokonanych w sprawie pomiarów nie potwierdził zarzutów skarżącej i nie wykazał przekroczenia norm dotyczących hałasu. Warto podkreślić, że samych pomiarów WIOŚ było w tym postępowaniu osiem, przy czym pomiary te były dokonywane na granicy z nieruchomością skarżącej w różnych warunkach i porach. W tej perspektywie nie znajduje akceptacji zarzut skarżącej dotyczący nierzetelności lub niewystarczalności tych działań oraz niestaranności czy wręcz celowości działania pracowników organu. W ocenie Sądu sposób przeprowadzenia pomiarów oraz zmierzone wartości poziomów dźwięku nie budzą wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia i odpowiadają metodyką referencyjnym ich wykonywania zawartym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826 ze zm.). Wynik pomiarów nie został także skutecznie zakwestionowany czy też podważony. Brak jest zatem powodów do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci ponownych pomiarów celem weryfikacji przeprowadzonych pomiarów, tym bardziej że skarżąca nie zgodziła się na dokonanie pomiarów przez inny - wybrany przez siebie podmiot. Z tych względów organy zasadnie stwierdziły brak podstaw do nałożenia obowiązków przewidzianych art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska. 10. Z tych podobnych powodów nie znalazły potwierdzenia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Postępowanie w sprawie było prowadzone długo i wnikliwie (tym bardziej, że było ponowione). Zgromadzono obszerną i pełną prezentację materiału dowodowego. W sprawie skarżącej (czynnościach kontrolnych, rozprawach, oględzinach) były zaangażowane niemal wszystkie organy lokalne związane z ochroną środowiska i nadzorem budowlanym. Dodatkowo w czynnościach postępowania uczestniczył Prokurator, z którego inicjatywy doszło do wszczęcia postępowania i który ostatecznie zgodził się ze stanowiskiem organów. Skarżąca uczestniczyła w czynnościach, była o nich zawiadamiana i aktywnie korzystała z przysługujących jej praw procesowych. Nie doszło zatem do naruszenia zasad określonych art. 7, 9, 10, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267). Uzasadnienia decyzji organów, choć można im zarzucić nadmierną rozwlekłość i wiele powtórzeń, odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.