II SA/Go 123/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. Dnia 10 listopada 2015r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo D.B., w którym zwróciła się do organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2015 r. [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na w/w wniosek wyjaśniło, że wskazane przez stronę pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2015 r. [...] nie jest decyzją administracyjną. Tym samym brak jest podstaw do podjęcia działania przez Kolegium w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) samorządowe kolegium odwoławcze jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, w w/w sprawach kolegium jest właściwe w szczególności do rozpatrzenia odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem pismo wniesione do Kolegium w dniu 10 listopada 2015 r. nie może być zakwalifikowane jako środek odwoławczy. Stąd też brak jest podstaw do podjęcia działań w niniejszej sprawie. Na powyższe pismo D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 5 lutego 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że pismo D.B. wniesione do organu dnia 10 listopada 2015 r. stanowiło odrębny od konkretnego postępowania administracyjnego wniosek strony. Strona wprawdzie wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego, nie precyzując jego trybu, od pisma Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2015 r. [...], które określiła jako decyzję. Podanie strony w istocie odpowiada instytucji skargi uregulowanego w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r. poz. 23), której przedmiotem była kontrola nieprawidłowego działania Prezydenta Miasta. Zaskarżone przez skarżącą w niniejszej sprawie pismo niewątpliwie ma charakter informacji o sposobie załatwienia złożonej skargi ( art. 238 k.p.a), organ bowiem poinformował stronę, że w niniejszej sprawie nie było prowadzone postępowanie administracyjne, w ramach którego Kolegium mogłoby podjąć działa kontrolne jako organ wyższego stopnia wobec Prezydenta Miasta. Przepisy regulujące kwestię wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Osoba występująca do organów administracji z wnioskami lub skargami dotyczącymi potrzeby ochrony interesu publicznego, a nie własnego - chronionego przepisami prawa materialnego, nie może uzyskać żadnej decyzji administracyjnej, której byłaby adresatem i nie przysługują jej też żadne środki odwoławcze w trybie instancyjnym od orzeczeń organów administracji dotyczących innych osób. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą. Skargi określone w art. 221 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.