II SA/Go 125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 11 lutego 2008 r. nr XIX/168/2008 w sprawie podziału Województwa na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] stycznia 2018 r. R.W. wniósł skargę na uchwałę Sejmiku Województwa nr XIX/168/2008 z 11 lutego 2008 r. w sprawie podziału Województwa na obwody łowieckie (Dz. Urz. Woj. nr 16 poz. 382). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2014 r. moc utracił przepis stanowiący podstawę do wydania zaskarżonej uchwały czyli art. 27 ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie. Podniósł również, iż uchwała narusza jego prawa, ponieważ na jej mocy należące do Skarżącego nieruchomości objęto jednym z obwodów łowieckich. Pismem z [...] lutego 2018 r. Marszałek Województwa wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2014 r. sygn. akt P 19/13 i uchylenia art. 27 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1295) organ nie ma podstawy prawnej do dokonania zmiany zaskarżonych uchwał w zakresie zmiany granic obwodu łowieckiego. Ponieważ skarga nie wskazywała, by jej wniesienie poprzedzono wezwaniem Sejmiku Województwa do usunięcia naruszenia prawa, Skarżący został wezwany do wykazania tego faktu. W odpowiedzi przedłożył swoje pismo z [...] stycznia 2018 r. adresowane do organu zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu zaskarżonej uchwały. Złożył również odpis odpowiedzi Marszałka Województwa z [...] lutego 2018 r., którą poinformowano Skarżącego o braku podstawy prawnej do uwzględnienia jego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., poprzednio Dz. U. z 2016 r. poz. 718 w skrócie: "p.p.s.a.") w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosiło się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Do kategorii spraw, o których mowa powyżej, należały skargi na uchwały organów województwa, składane na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 2096 ze zm. Poprzednio Dz. U. z 2016 r. poz. 486 - określana skrótem: "u.s.w.") w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) zgodnie z art. 2 pkt 2 znosiła powyżej wskazany obowiązek. Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., oraz przepisy m. in. ustawy o samorządzie województwa w brzmieniu znowelizowanym stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia ustawy nowelizującej. Ustawa ta zgodnie z jej art. 18 weszła w życie 1 czerwca 2017 r. A zatem do aktów wydanych przed tą datą przepisy u.s.w. oraz art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. W przypadku Skarżącego oznaczało to, iż skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z 2008 r. musiał poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z przedłożonej przez Skarżącego korespondencji z organem wynika jednak, iż konieczne wezwanie wystosował dopiero 23 stycznia 2018 r. czyli już po wniesieniu skargi, co miało miejsce 3 stycznia 2018 r. Tymczasem przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 90 ust. 1 u.s.w. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. jednoznacznie stanowiły, iż skargę na uchwałę można wnieść dopiero po wezwaniu organu samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie dokonane po wniesieniu skargi nie mogło być skuteczne i nie sanowało braku wcześniejszego wezwania (por. np. post. WSA: z 5 maja 2016 r. VII SAB/Wa 1/16, z 24 lutego 2017 r. II SA/Sz 138/17, z 21 czerwca 2017 r. IV SA/Wr 202/17 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W powyższych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym. Należy jednak wyjaśnić, iż niniejsze postanowienie nie zamyka drogi do zaskarżenia uchwały, ponieważ nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Skarżący może ponowić skargę. Winien ją jednak poprzedzić koniecznym wezwaniem.