II SA/Go 129/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania G Spółki z o.o., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] maja 2009r. w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, G Spółka z o.o., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011). Dokonując wykładni tego przepisu, podkreśla się w judykaturze, że kluczowe do jego zrozumienia słowo "zależy" nie oznacza jakiegokolwiek wpływu, ale wpływ przewidziany prawem. Chodzi więc w nim o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 206). W niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach, Sąd wziął pod uwagę fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawa zarejestrowana została w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 4/14. W dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, w którym orzekł, że "art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z 2010r. Nr 127, poz. 857, z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779, z 2013 r. poz. 1036 oraz z 2014 r. poz. 768 i 1717) są zgodne z: a) art. 2 i 7 w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji"; ponadto Trybunał na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Do dnia dzisiejszego nie zostało sporządzone uzasadnienie powyższego wyroku. Zdaniem Sądu, orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostanie wydane w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądzi bowiem kwestię dotyczącą stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane. Mając na celu pewność orzecznictwa i jego stabilność, które same w sobie stanowią jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa, Sąd, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.