II SA/Go 144/12

PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2012-02-28

Skład orzekający: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo organu zawierające jedynie informację o zakresie kompetencji organu i braku możliwości podjęcia czynności nadzorczych sprowadzających się do wymuszenia na innej jednostce organizacyjnej podjęcia decyzji o określonej treści, może być uznane za akt lub czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 PPSA?
Ratio decidendi
Pismo organu, które nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem kończącym postępowanie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani inną formą aktu lub czynności wymienioną w art. 3 § 2 PPSA, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Brak jest bowiem bezpośredniego związku między treścią takiego pisma a sferą praw i obowiązków skarżącego, co wyklucza możliwość jego kontroli przez sąd administracyjny.
Stan faktyczny
Skarżący D.B. zaskarżył pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zawierało wyjaśnienie, że kolegium nie posiada kompetencji nadzorczych nad Miejskiego Ośrodkiem Pomocy Społecznej i nie jest władne nakazać MOPS wydania konkretnej decyzji administracyjnej. Organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Sąd uznał, że zaskarżone pismo nie jest aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. D.B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. Pismem tym organ wyjaśnił, iż jako organ odwoławczy, którego kompetencje określa ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych, nie posiada kompetencji nadzorczych nad działalnością Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a w szczególności nie jest władny do nakazania organowi wydania konkretnej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. W tym zakresie Sąd bada czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego określonej przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Nadto granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którego dotyczy skarga, stanowiło odpowiedź organu na żądanie podjęcia czynności nadzorczych nad MOPS, w celu przyznania jej środków na dojazdy di Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zatem rozważenia w niniejszym postępowaniu wymagało, czy zaskarżone skargą pismo organu jest aktem lub czynnością o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 8 ppsa. Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, iż zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może być uznane za decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), czy też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa) oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 ppsa, tj. nie stanowi indywidualnej interpretacji podatkowej, nie jest również aktem prawa miejscowego, czy też innym aktem z zakresu administracji publicznej wydanym przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego, ani również aktem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Wreszcie, w ocenie tutejszego Sądu, nie stanowi ono również jednej z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: akt lub czynność nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, jest podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, ma charakter publicznoprawny. Co jednak najistotniejsze czynność taka (lub akt) dotyczyć musi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29- 31). Właśnie tej przesłanki nie wypełnia zaskarżone przez D.B. pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], brak jest bowiem bezpośredniego związku między treścią pisma organu a sferą praw i obowiązków skarżącej. Zawiera ono jedynie informację o zakresie kompetencji organu oraz braku możliwości podjęcia czynności nadzorczych sprowadzających się do wymuszenia na Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej podjęcia decyzji o określonej treści. Powyższe prowadzi do wniosku, że pismo to nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 ppsa skarga podlega odrzuceniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło