II SA/Go 145/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], oznaczonej numerem działki [...] o pow. [...] ha [...] stanowiącej własność K. T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z [...].05.2023 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez pełnomocnika E. S.A. z siedzibą w [...] (zwana dalej inwestorem) wystąpiła do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], oznaczonej nr działki [...] o pow. [...] ha. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości związany jest z budową i dalszym funkcjonowaniem po wybudowaniu kablowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV j, na odcinku pn. "Wymiana linii napowietrznej na izolowaną w odcinku od [...] do [...]. Powiązanie istniejącego odgałęzienia kablowego w kierunku [...] z projektowaną linią izolowaną. Demontaż istniejącego odgałęzienia linii napowietrznej w kierunku [...]" i obejmuje: - dla działki nr [...] - zezwolenie na założenie i przeprowadzenie napowietrznych przewodów linii SN 15 kV. Obszar niezbędnej powierzchni gruntu do wykorzystania dla potrzeb tego założenia i przeprowadzenia to powierzchnia całkowita 457,21 m2 o długości 120,30 m, wyznaczona jako pas technologiczny projektowanej linii o szerokości 80 m. Przebieg linii oraz obszar zajęcia nieruchomości, na którym nastąpić ma ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, został przedstawiony na załączniku graficznym do wniosku. Inwestor jednocześnie wniósł po wydaniu decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości wraz z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją z [...].10.2023 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł: 1. Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o pow. [...] ha, położonej w [...] w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV w miejscu istniejącej linii, na obszarze o powierzchni całkowitej 457,21 m2 o długości 120,30 m, wyznaczonej jako pas technologiczny projektowanej linii o szerokości 3,80 m. Lokalizację urządzenia przesyłowego tj. przewodów linii oraz obszar zajęcia przestawiono szczegółowo w na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. 2. Ograniczenie wskazane w pkt. 1 obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar długości 120,30 m i szerokości 3,80 m, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na korzystaniu z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Pismem z [...].11.2023 r. K. T. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, Starosty [...] zarzucając jej naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że wywłaszczenie przez ograniczanie sposobu korzystania z prywatnych nieruchomości jest dopuszczalne także bez przyznania słusznego odszkodowania oraz art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2023 r. poz. 344, dalej jako - u.g.n.) przez przyjęcie, że starosta może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z prywatnych nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nich m.in. przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej pomimo, że nie wyrażają na to zgody jej właściciele, a jednostka organizacyjna ubiegająca się o takie zezwolenie tylko pozoruje prowadzenie rokowań i to przez osobę nieuprawnioną do składania w ich imieniu oświadczeń woli oferując jałmużnę zamiast słusznego odszkodowania. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy Staroście [...] do ponownego rozpoznania. Wojewoda [...] przytoczył treść art. 124 ust. 1 u.g.n. zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 2 u.g.n. zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. W myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Organ wskazał, że w świetle przytoczonej regulacji ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie administracyjnym uwarunkowane jest wystąpieniem dwóch przesłanek. Po pierwsze - wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny, które nie zakończyły się uzyskaniem zgody właściciela (użytkownika wieczystego) na wykonanie na jego nieruchomości robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji wskazanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. Po drugie - ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości jest konieczne, aby mogła być zrealizowana inwestycja celu publicznego, zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do przesłanki przeprowadzenia rokowań Wojewoda wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż pismem z [...].03.2023 r. inwestor zaprosił właściciela nieruchomości do rokowań w sprawie wyrażenia zgody na założenie i przeprowadzenie linii napowietrznej i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w formie prawa służebności przesyłu. Rokowania ze strony inwestora prowadzone były przez J. M. na mocy pełnomocnictwa z [...].04.2020 r. udzielonego przez J. W. Dyrektora Zakładu Rozwoju i Inwestycji Oddziału Dystrybucji E. [...] działającego na mocy pełnomocnictwa z [...].12.2015 r. nr [...] udzielonego przez E. B. Dyrektora Oddziału Dystrybucji E. [...] (pełnomocnictwo z [...].12.2015 r. nr [...] udzielone przez Zarząd Spółki E. Sp. zo.o. z/s w [...]). Z pełnomocnictwa J. M. wynika, iż zostało one udzielone do występowania i dokonywania w imieniu E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] czynności formalno-prawnych związanych z uzyskaniem decyzji, pozwoleń i zezwoleń niezbędnych do realizacji inwestycji pod nazwą "Regulacja stanu prawnego nieruchomości wraz z opracowaniem dokumentacji projektowych budów/przebudów sieci elektroenergetycznych na terenie działania Oddziału Dystrybucji [...], Rejon Dystrybucji [...],[...],[...],[...].[...] z [...].08.2018 r.", w szczególności do podejmowania kontaktów z właścicielami nieruchomości oraz innymi podmiotami i osobami, którym przysługuje uprawnienie do korzystania z nieruchomości, celem uzyskania zgody na realizowanie budowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej, znajdującej się na nieruchomościach należących do podmiotów lub osób uprawnionych. Z treści zaproszenia do rokowań wynika szczegółowy opis planowane] inwestycji, wysokość zaproponowanego jednorazowego wynagrodzenia w kwocie 1 022,50 zł oraz załączono propozycję porozumienia określającego szczegółowe warunki wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu wraz z załącznikami graficznymi obrazującymi inwestycję, inwestor wyznaczył również 7-dniowy termin do ustosunkowania się przez właściciela nieruchomości. W związku z brakiem odpowiedzi inwestor kolejnym pismem z [...].03.2023 r. ponowił swoją propozycję. W odpowiedzi na powyższe pismem z [...].04.2023 r. właścicielka nieruchomości wyjaśniła, że jest zainteresowana przede wszystkim usunięciem wszystkich słupów z nieruchomości stanowiących jej własność i skablowaniem napowietrznych linii energetycznych wzdłuż granic działek gruntu. Jeśli to nie będzie możliwe co do całości oczekuje propozycji kompleksowego uregulowania statusu prawnego urządzeń energetycznych posadowionych na jej nieruchomościach za zapłatą godziwego wynagrodzenia, a nie jałmużny zaoferowanej w piśmie z [...].03.2023 r. Pismem z [...].04.2023 r. inwestor wyjaśnił, że realizując powyższe zadanie dąży do optymalizacji funkcjonowania sieci elektroenergetycznej poprzez modernizację istniejących linii do aktualnych i przyszłych potrzeb odbiorców, a także obowiązujących norm technicznych, jakościowych oraz środowiskowych. Tym samym inwestor nie przewiduje usunięcia przedmiotowej linii. Żądania tytułem bezumownego korzystania z nieruchomości nie może być przedmiotem prowadzonych rokowań w ramach ww. inwestycji. Kwestie te winny być przedmiotem odrębnego wystąpienia do inwestora. Tym samym inwestor uznał, iż rokowania zostają zakończone ze skutkiem negatywnym. Następstwem powyższego został złożony przez inwestora wniosek z [...].05.2023 r. do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wojewoda wskazał, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Można jednak przyjąć, że chodzi o wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania nie oznaczają składania oświadczeń woli, lecz mają charakter przygotowawczy, a ich przedmiotem mogą być wszystkie składniki przyszłej umowy. Rokowania rozpoczyna pierwsze oświadczenie zawierające propozycję warunków udostępnienia nieruchomości. Koniec rokowań następuje w przypadku, gdy adresat propozycji milczy albo wyraża sprzeciw bądź strony uznały wzajemnie sobie przedstawione warunki za niemożliwe do przyjęcia lub kiedy właściciel stawia coraz to nowe warunki udzielenia zgody. Organ wyjaśnił, że rokowania stanowią jeden ze sposobów zawarcia umowy, przy czym brak jest ich sformalizowania w przepisach prawa, co oznacza, że ich zakres, forma i przebieg pozostawione są woli stron. Mogą też zostać one zakończone w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Ustawodawca nie stawia także inwestorowi wymogu uzasadniania swojego stanowiska, podobnie jak takiego obowiązku nie mają właściciele nieruchomości. Rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Poprzez "przedłużanie" toku korespondencji niemożliwe byłoby rozpoczęcie procesu budowlanego dla każdej inwestycji liniowej celu publicznego, albowiem inwestor nie byłby w stanie uzyskać tytułu prawnego do władania nieruchomością na cele budowlane. Organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie posiada żadnych uprawnień do oceny merytorycznej tych rokowań. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. winien jedynie stwierdzić, czy miały one miejsce i czy zakończyły się wynikiem negatywnym - brak zgody właściciela nieruchomości (por. wyrok WSA w Szczecinie z dn. 24.09.2015 r. sygn. akt II SA/Sz 137/15). Nie podlegają także weryfikacji organu okoliczności, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. W ocenie organu przedstawiona przez inwestora dokumentacja dowodzi, że rokowania zostały przez niego zainicjowane i prowadzone przez właściwie umocowaną osobę, jednak do porozumienia między stronami nie doszło. Odnośnie zaistnienia przesłanki dotyczącej zgodności inwestycji celu publicznego z dokumentami planistycznymi organ wyjaśnił, iż definicja celu publicznego została określona w art. 6 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym przepisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Również nie ma znaczenia, czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy, czy też docelowy. Reasumując, jednostką realizującą cel publiczny może być także podmiot prywatny, ponieważ z definicji celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. nie wynika, by inwestycja mogła być realizowana wyłącznie przez podmiot publiczny. Publiczny charakter inwestycji musi wynikać z ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo z warunków określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawowy wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do określenia w tych dokumentach planistycznych charakteru celu, dla realizacji którego następuje zajęcie nieruchomości, tj. dla celu publicznego. Ponadto, wymóg zachowania tej zgodności dotyczy również obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego rodzaju inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o ograniczeniu sposobu jej korzystania, która to część jest niezbędna według powołanych wyżej dokumentów planistycznych dla posadowienia na nieruchomości tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Dokumenty pianistyczne określają bowiem terytorialny zasięg dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej, jako celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją nr [...] z [...].05.2022 r. Burmistrza [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na jej mocy ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego pn. "Przebudowa linii napowietrznej 15 kV SN L-525 na niepełnoizolowaną linię napowietrzną do stacji [...]" m.in. przez działkę nr [...]. Wskazano w niej, że linia wykonana będzie po trasie istniejącej a nowe, wymienione słupy posadowione będą w istniejących miejscach. Decyzja stała się ostateczna [...].06.2022 r., bowiem w ustawowym terminie nie wniesiono odwołania. Zdaniem organu II instancji wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (sposób przeprowadzenia inwestycji) mieści się w przywołanych ustaleniach decyzji lokalizacyjnej. Określona we wniosku powierzchnia zajęcia nieruchomości na potrzeby założenia i przeprowadzenia określonych, jak i dalszego z nich korzystania nie zakłóci docelowo wykorzystywania tego terenu oraz terenów sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, jak i aktualnym sposobem korzystania. Tym samym zakres ingerencji inwestora w prawo właścicieli do nieruchomości został sprowadzony do niezbędnego minimum. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że projektowana linia napowietrzna przebiega w osi istniejącej linii. Wojewoda zauważył, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta [...] jednoznacznie stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji jest dla właściciela jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji w prawo własności sprowadzony jest do niezbędnego minimum. Obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny linii dla przedmiotowej działki wynosi 457,21 m2 o długości 120,30 m i o szerokości 3,80 m. Inwestycja w zakresie przedmiotowej nieruchomości przebiega w pasie ustalonym w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...].05.2022 r. Pas jest zlokalizowany w środkowo-wschodniej części nieruchomości i przebiega przez południową i północną granicę działki. Działka [...] ma nieregularny kształt. W części nieruchomości będzie istniał ograniczony sposób z jej korzystania. W ocenie organu, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie będzie się wiązało z dużymi uciążliwościami dla właściciela. Przedmiotowa działka stanowi grunty orne, pastwiska trwałe, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz nieużytki. Dopuszczalność ograniczenia korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 a u.g.n. uwarunkowana jest zgodnością z planem, oznacza zatem konieczność dokonania oceny tej zgodności przez pryzmat istniejących ustaleń tej decyzji w zakresie przeznaczenia nieruchomości lub ustalenia na niej dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej charakterze publicznym. Zgodnie z zapisami zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą nr XXV/227/2022 Rady Miejskiej w [...] z [...].03.2022 r. obszar działki ewidencyjnej nr [...] stanowi tereny urządzonej zieleni publicznej, które w ocenie organu orzekającego mogą nadal być z sukcesem kontynuowane pomimo przeprowadzonej inwestycji. Odnośnie kwestii posadowienia na nieruchomości słupów oraz dotychczasowego bezumownego z nich korzystania Wojewoda wskazał, że w postępowaniu ograniczającym sposób korzystania z nieruchomości organ nie ma możliwości ingerowania w zakres przebiegu inwestycji. Organ wydający decyzję w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest związany decyzją lokalizacyjną. Wszelkie uwagi zastrzeżenia wobec lokalizacji inwestycji winny zostać przedłożone przez skarżącą w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zatem, w niniejszym postępowaniu, organ nie mógł dokonywać żadnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu czy lokalizacji przedmiotowej linii. Odnosząc się do żądania nabycia na podstawie art. 124 ust. 5 u.g.n. nieruchomości przez Starostę [...] lub inwestora organ wyjaśnił, że w postępowaniu przed organami administracji publicznej, prowadzącymi postępowanie w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. realizacja tego roszczenia nie jest możliwa. Roszczenie wykupu nieruchomości ma charakter cywilno-prawny, co oznacza, że tylko sąd powszechny mógłby taki obowiązek wykupu nałożyć czy to na starostę, czy też na osobę występującą z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...].01.2024 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].10.2023 r nr [...] K. T., reprezentowana przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że wywłaszczenie przez ograniczanie sposobu korzystania z prywatnej nieruchomości jest dopuszczalne także bez przyznania słusznego odszkodowania, art. 124 ust. 1a i ust. 3 ugn przez przyjęcie, że starosta może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z prywatnej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na jej zajęcie celem założenia i przeprowadzenia na niej m.in. przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej pomimo, że nie wyraża na to zgody jej właściciel, a operator energetyczny ubiegający się o takie zezwolenie pozoruje prowadzenie z nim rokowań w celu ustanowienia przez niego na rzecz inwestora odpłatnej służebności przesyłu działając przy tym przez osobę nieuprawnioną do składania w jego imieniu oświadczeń woli oferując właścicielowi nieruchomości jałmużnę zamiast słusznego i godnego odszkodowania oraz art. 205 § 1 ksh oraz art. 104 kc przez przyjęcie, że oświadczenia woli za spółkę kapitałową w sferze jej praw majątkowych mogą składać też osoby, które nie są członkami jej zarządu, jej samoistnymi prokurentami ani też nie posiadające ważnego pełnomocnictwa szczególnego w tym zakresie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Wojewodzie [...] do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie skarżącej zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu skargowym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie między stronami nie została rozwiązana ani kwestia ustanowienia na rzecz właściciela nieruchomości odpłatnej służebności przesyłu, ani kwestia braku zgody właściciela nieruchomości na darmowe czasowe zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia w miejsce istniejącej i sprawnej technicznie nowej napowietrznej linii SN15kV i innych urządzeń energetycznych na działce gruntu nr [...] w [...]. E. używa i osiąga od wielu lat krociowe zyski z urządzeń energetycznych posadowionych na działce gruntu nr [...] bez żadnego tytułu prawnego oraz bez zgody właściciela nieruchomości. Dlatego też działająca w imieniu inwestora E. S.A. w [...] osią przedstawionego właścicielowi przedmiotowej nieruchomości projektu porozumienia uczyniła instytucję służebności przesyłu posadowionych już na niej urządzeń energetycznych, w tym linii napowietrznej SN 15 kV podwieszonej na 4 słupach energetycznych, która za obraźliwą dla skarżącej jałmużnę w wys. 1.022,50 zł miała stworzyć inwestorowi nieograniczone w czasie prawo darmowego używania prywatnej nieruchomości oraz inwestowania na jej terenie bez potrzeby uzyskiwania zgody jej właściciela lub, jak w tej sprawie, zezwolenia organu administracji publicznej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a ugn. Skarżąca dodała, że E. S.A nie posiadała legitymacji prawnej do występowania w tej sprawie z wnioskiem, o którym mowa w art. 124 ust. 1 i ust.3 ugn, albowiem w przekazanym właścicielowi nieruchomości projekcie porozumienia nr [...] w par. [...] oświadczyła, że działa w przedmiotowej sprawie na podstawie zawartej z inwestorem umowy z dnia [...].08.2018 r., ale nie o wykonanie urządzeń przesyłowych lecz tylko w celu realizacji biurowego zadania pn. " Regulacja stanu prawnego nieruchomości wraz z opracowaniem dokumentacji projektowych budów/przebudów sieci elektroenergetycznych na terenie działania m.in. Oddziału Dystrybucji [...]". W ocenie skarżącej oczywistym jest, że w sprawie nie zostały podjęte do chwili obecnej żadne rokowania co do warunków wyrażenia ewentualnej zgody na czasowe zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania prac, o których mowa w art.124 ust. 1 ugn, albowiem działająca w imieniu inwestora jednostka projektowa ograniczyła swoją aktywność w tej sprawie do przedstawienia projektu porozumienia regulującego warunki ustanowienia na rzecz inwestora służebności przesyłu posadowionych bez wiedzy i zgody właściciela nieruchomości i używanych przez inwestora bez żadnej odpłatności na jego rzecz urządzeń energetycznych. W przedmiotowej sprawie nikt i nigdy nie prowadził z właścicielem nieruchomości rokowań o uzyskanie zgody na wykonanie prac energetycznych gdyż namiastka rokowań, którą zaoferowała przedstawicielka jednostki projektowej J. M. w piśmie z dnia [...].03.2023 r. i załączonym projekcie porozumienia dotyczyła tylko regulacji stanu prawnego tej nieruchomości przez praktycznie darmowe ustanowienie na rzecz osiągającego rocznie miliardowe zyski inwestora służebności przesyłu. Skarżąca wskazała, że centralna lokalizacja czterech słupów energetycznych z podwieszoną linią napowietrzną SN 15 kV wraz ze strefą ochronną wymaganą dla tego typu urządzeń energetycznych faktycznie uniemożliwia od wielu lat zagospodarowanie działki gruntu nr [...] i to nie na urządzenie na niej zieleni publicznej, ale na cele turystyczne, które zostały określone przez Gminę [...] w umowie jej sprzedaży. A zatem skoro realizacja celów publicznych przez operatora energetycznego koliduje z planowanymi zamierzeniami inwestycyjnymi właściciela przedmiotowej nieruchomości oznacza to, że w tej sytuacji właściciel nieruchomości może żądać na podstawie art.124 ust.5 ugn nabycia od niego przez starostę lub inwestora z wielomiliardowym kapitałem w drodze umowy za aktualną cenę rynkową na rzecz Skarbu Państwa własności całej nieruchomości. Ta kwestia pomimo, że była podnoszona przez skarżącą w toku postępowania została przez organ I instancji całkowicie zignorowana a szkoda gdyż być może w tym trybie udałoby się doprowadzić do szybkiego zakończenia sporu w tej sprawie. Zdaniem skarżącej w trakcie rokowań można byłoby rozważyć kwestię skablowania istniejącej linii napowietrznej wzdłuż jej ewidencyjnej granicy, co umożliwiłoby usunięcie z w/w działki gruntu wszystkich 4 słupów energetycznych, co przywróciłoby nieruchomości jej inwestycyjny charakter, możliwość korzystania z całej powierzchni zgodnie z jej przeznaczeniem, a inwestorowi oszczędziłoby kosztów usuwania awarii i konserwacji naziemnych i napowietrznych urządzeń energetycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2023. poz. 259, dalej jako - p.p.s.a.) sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do aet. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n.). Zważyć zatem należy, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody. Należy także podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu napowietrznych przewodów linii SN 15 kV w miejscu istniejącej linii, na obszarze o powierzchni całkowitej 457,21 m2 o długości 120,30 m, wyznaczonej jako pas technologiczny projektowanej linii o szerokości 3,80 m na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o pow. 1,1328 ha, położonej w [...] jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie linii energetycznej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, CBOSA). Jest to inwestycja, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. II OSK 672/11, CBOSA). Lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie budzi również wątpliwości, że został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a skarżącą. Zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn.I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 - CBOSA. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżąca i inwestor nie doszli do porozumienia. Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia, ale jednocześnie nie przedstawia własnych oczekiwań, inwestor ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15; z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17 - CBOSA). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody strony skarżącej na założenie i przeprowadzenie urządzeń i przewodów linii elektroenergetycznej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że pismem z dnia [...] marca 2023 r. inwestor zwrócił się do właścicielki nieruchomości z zaproszeniem do rokowań w sprawie wyrażenia zgody na założenie i przeprowadzenie linii napowietrznej i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w formie prawa służebności przesyłu. Do pisma dołączono porozumienie wraz z mapą określającą przebieg linii napowietrznej przez nieruchomość oraz pełnomocnictwo dla osoby reprezentującej inwestora. Dowodami z podjęcia próby przeprowadzenia rokowań są potwierdzenia odbioru przesyłek poleconych. W związku z brakiem odpowiedzi na w.w. zaproszenie, kolejnym pismem z dnia [...] marca 2023 r. inwestor ponownie zwrócił się do skarżącej o wyrażenie zgody na założenie i przeprowadzenie odcinka napowietrznej linii, w miejsce istniejącej, poprzez ustanowienie służebności przesyłu. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r., skarżąca nie wyraziła zgody na proponowane przez inwestora warunki ustanowienia służebności oraz zaproponowała usunięcie z działek wszystkich słupów energetycznych, skablowanie linii energetycznej wzdłuż granicy działek, nadto podniosła kwestię roszczenia o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego używania części jej nieruchomości. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r., inwestor poinformował skarżącą, że wobec braku możliwości osiągniecia kompromisu, rokowania zostają zakończone wynikiem negatywnym. Z akt sprawy wynika zatem, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Nie jest natomiast rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły. Dodatkowo Sąd zauważa, że niewyrażenie zgody przez inwestora czy też właściciela nieruchomości (w tym również poprzez brak odpowiedzi na złożoną ofertę) jest równoznaczne z brakiem zgody na realizację inwestycji, co wyczerpuje przesłankę z art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 4363/18, CBOSA). Dodatkowo Sąd zauważa, że Konstytucja w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 29 kwietnia 2020 r. (sygn. I OSK 629/19, CBOSA) "decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00), w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm., dalej p.b.), tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Nie jest to zatem decyzja wywłaszczeniowa polegająca na pozbawieniu własności nieruchomości". Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2020 r. (sygn. akt I OSK 1062/20, CBOSA) ocenił, że skoro ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega na udzieleniu zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, to możliwe jest sprecyzowanie tego ograniczenia w decyzji przez ustanowienie pasa technologicznego związanego z posadowionymi na nieruchomości przewodami i urządzeniami elektrycznymi, bo powoduje to konieczność ograniczenia w sposobie korzystania z tej nieruchomości nie tylko przez zajęcie części tej nieruchomości przez przewody i urządzenia elektryczne, ale również ograniczenie możliwości użytkowania tej nieruchomości na określonym pasie terenu wzdłuż założonych przewodów elektroenergetycznych, na przykład przez zakaz zabudowy tego terenu lub zakaz nasadzeń przekraczających określoną wysokość. Z kolei WSA w Olsztynie w wyroku z 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/OI 743/19, CBOSA) stwierdził, że "całkowita powierzchnia obszaru ograniczenia musi obejmować nie tylko zasadniczą strefę pod urządzeniami, ale i strefę pasa technologicznego (eksploatacyjnego)". W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 107 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem. Nie był zasadny zarzut skargi dotyczący błędnej reprezentacji inwestora (E. sp. z o.o. z siedzibą w [...]) podczas rokowań poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że reprezentująca inwestora pełnomocnik – J. M. - działała na podstawie pełnomocnictwem z dnia [...] kwietnia 2020 r., którego zakres (pkt 1) upoważniał do podejmowania kontaktów z właścicielami nieruchomości celem uzyskania zgody na realizowanie budowy lub przebudowy sieci energetycznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym pełnomocnictwa upoważniające wskazane w nich osoby do podejmowania określonych czynności prawnych wskazuje, że wymogi w zakresie reprezentacji inwestora zarówno podczas rokowań jak i w toku postępowania administracyjnego zostały zachowane. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo udzielone E. B. Dyrektorowi Oddziału Dystrybucji [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zostało udzielone przez Zarząd Spółki E. Sp. z o.o. reprezentowany przez dwóch członków Zarządu. Na podstawie tego pełnomocnictwa udzielone zostało pełnomocnictwo J. R. W. Dyrektorowi Zakładu Rozwoju i Inwestycji w Oddziale Dystrybucji w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., a następnie w oparciu o to pełnomocnictwo udzielono w.w. pełnomocnictwa J. M. Z treści pełnomocnictw wynika, że udzielenie dalszych umocowań mieściło się w ramach uprawnień posiadanych przez osoby ustanawiające substytucje, w tym upoważniały do udzielania substytucji podmiotom zewnętrznym lub przedstawicielom podmiotów zewnętrznych, z którymi zawarte zostały stosowne umowy cywilnoprawne. Zarzut naruszenia art. 205 § 1 Kodeksu spółek handlowych nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi ponownie zwrócić należy uwagę, że decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. rozstrzyga jedynie kwestie dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. Charakter tej decyzji nie daje podstaw do podjęcia w tym trybie rozstrzygnięcia o wykupie nieruchomości lub zmianie przebiegu linii elektroenergetycznej. Wskazać należy, że w określonych warunkach wykup nieruchomości może nastąpić w oparciu o art. 124 ust. 5 u.g.n., czyli na podstawie umowy. Jest to zatem odrębne postępowanie. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszoną w skardze kwestię zmiany przebiegu linii elektroenergetycznej wyjaśnić należy, że przebieg linii wnika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub - w wypadku jego braku na danym terenie - z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. A zatem zarzuty w tym zakresie należy kierować do tych aktów, z nich bowiem wynika wiąże stanowisko dla rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.