II SA/Go 146/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Uzasadnienie. Decyzją nr [...] z dnia [...] pażdziernika 2006r. Prezydent orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w [...] następujące osoby: T.B., A.B. i R.B.. Decyzja wydana została na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity DZ.U. z 2006r. Nr 139 poz. 993 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na mocy ugody sądowej zawartej pomiędzy T.B., a J.B. prawo najmu lokalu położonego w [...], nabył J.B.. Dalej organ powołał się na wyjaśnienia J.B., z których - jak stwierdził organ – wynika, że wspólne zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu trwało do 1990r., kiedy to T.B. wraz z dziećmi opuściła mieszkanie. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał treść wyjaśnień T.B. i A.B., z których wynika, że opuściły przedmiotowy lokal ponad piętnaście lat temu. Organ wskazał, że T.B. w 2004r. deklarowała chęć powrotu do przedmiotowego lokalu, jednak tego nie uczyniła. W ocenie organu ze względu na długoletni pobyt T.B., A.B. i R.B. w obecnym miejscu zamieszkania, utracił on cechy pobytu tymczasowego, a w tej sytuacji zaistniały przesłanki do wymeldowania tychże osób z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Od decyzji organu I instancji T.B. i A.B. wniosły odwołanie. T.B. podniosła w odwołaniu, że w ugodzie sądowej dotyczącej podziału majątku wspólnego, były mąż – J.B. zobowiązał się dokonać spłaty na jej rzecz kwoty w wysokości 15. 000, 00 zł, a ponieważ tego nie uczynił odwołująca się nie wymeldowała się ze spornego lokalu. Dalej odwołująca się wskazała, że mieszkanie zamierzała zatrzymać z myślą o dzieciach, dlatego też opłacała zaległe rachunki związane z tymże lokalem. A.B. w odwołaniu zarzuciła, że ojciec nie interesuje się jej losem, po ukończeniu szkoły razem z bratem - R.B. zamierza wrócić do [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania w celu wyjaśnienia rozbieżności istniejących pomiędzy wyjaśnieniami stron, nadto organ wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ I instancji winien ustalić następujące okoliczności sprawy: kiedy i w jakich okolicznościach T.B. opuściła sporny lokal, czy jej powrót do mieszkania uzależniony jest wyłącznie od zapłaty kwoty ustalonej w ugodzie sądowej o podziale majątku wspólnego pomiędzy stronami, czy A. i R.B. w dni wolne od nauki przyjeżdżają do matki i zamieszkują w jej obecnym miejscu pobytu oraz kto wraz z J.B. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Od decyzji organu II instancji J.B. wniósł skargę. W skardze skarżący stwierdził, że T.B., A.B. i R.B. od szesnastu lat w przedmiotowym lokalu nie zamieszkują. W trakcie pobytu skarżącego w zakładzie karnym, jego była żona wymeldowała go z mieszkania i wynajęła je, co zdaniem skarżącego oznacza, że nie zależało jej na mieszkaniu. Skarżący stwierdził, że nie dokonał spłaty kwoty 15.000,00 zł wynikającej z ugody sądowej w sprawie podziału majątku wspólnego, ponieważ jego sytuacja finansowa nie pozwalała mu na to. Dalej skarżący wskazał, że zamierza zawrzeć związek małżeński. Sporne mieszkanie składa się z jednego pokoju i kuchni. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2007r. T.B. stwierdziła, że wyrazi zgodę na wymeldowanie pod warunkiem, że skarżący dokona na jej rzecz spłaty odpowiedniej kwoty. Również R.B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007r. stwierdził, że swoje wymeldowanie ze spornego lokalu uzależnia od spłaty kwoty za którą, razem z matką i siostrą, zakupiliby nowe mieszkanie. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2007r. A.B. stwierdziła, że zamierza kontynuować naukę i pragnie zamieszkać w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja organu II instancji jest decyzją kasacyjną. W wyniku rozpoznania sprawy organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest wadliwa, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności należy w sprawie wyjaśnić oraz jakie czynności procesowe należy przeprowadzić. Stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do konieczności uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym w uzasadnieniu decyzji zakresie, należało uznać za słuszne. Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DZ.U. z 2006r. Nr 139 poz. 993) organ gminy wydaje na wniosek lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wydanie decyzji w sprawie wymeldowania osoby z pobytu stałego lub czasowego poprzedza postępowanie wyjaśniające, które winno doprowadzić do ustalenia czy zachodzą przesłanki uzasadniające wymeldowanie osoby. W toku postępowania organ administracyjny winien, korzystając z dostępnych, prawnie dopuszczonych źródeł dowodowych ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, tak aby stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. W niniejszej sprawie ustalono, że T.B., A.B. oraz R.B. od ponad 15 lat nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu położonym przy ul. [...]. Jednakże w sprawie nie wyjaśniono w jakich okolicznościach wymienione wyżej osoby opuściły mieszkanie, czy starały się ponownie w nim zamieszkać, czy w ciągu ostatnich lat w nim przebywały oraz ewentualnie jak często, nadto nie ustalono wokół jakiego miejsca (mieszkania) koncentrują się sprawy życiowe A.B. i R.B.. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie wyjaśniające winno być prowadzone w celu ustalenia istotnych okoliczności sprawy dotyczących każdej z wyżej wymienionych osób – odrębnie, co oznacza że organ administracyjny powinien ustalić stan faktyczny sprawy dotyczący - odrębnie –T.B., A.B. i R.B.. Dopiero stwierdzenie, że zachodzą przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego wszystkich wskazanych powyżej osób, uzasadnia wydanie orzeczenia obejmującego wszystkie te osoby. Występujące rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami złożonymi przez strony postępowania powinny być wyjaśnione poprzez konfrontację. Czynność ta winna być utrwalona w odpowiedniej formie, przewidzianej w przepisach k.p.a., czyli w formie protokołu (art. 68 k.p.a.). Stosownie do treści art. 67 §1 k.p.a organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że przepis art. 67 § 1 dopuszcza utrwalenie czynności również w inny sposób, ale przy zachowaniu formy pisemnej, w formie przykładowo: oświadczeń stron, zeznań na piśmie dopuszczonych na mocy przepisów odrębnych, pisemnych wyjaśnień, poświadczeń lub innych dokumentów. W rozpatrywanej sprawie organ oparł się na pisemnych wyjaśnieniach złożonych przez T.B., A.B. i R.B. (jako stronę przesłuchano J.B. – protokół przesłuchania z dnia [...] lipca 2006r.), jednakże ze złożonych przez strony wyjaśnień nie wynikają wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W takiej sytuacji koniecznym było przesłuchanie stron i wyjaśnienie okoliczności, co do których strony nie wypowiedziały się w swoich pismach, ewentualnie ponowne zwrócenie się do tychże osób o wyjaśnienie konkretnie określonych przez organ okoliczności. Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu II instancji nie narusza przepisów prawa – stopniu skutkującym jej uchylenie, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. As. WSA S.WSA S.WSA M. Ruszyński G. Staniszewska A. Wieczorek Za nieobecnego z powodu urlopu wypoczynkowego As. WSA M. Ruszyńskiego – podpisała S.WSA – G. Staniszewska