II SA/Go 151/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego órze z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej – Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2023 r., znak [...] Wójt Gminy [...] na wniosek inwestorów – J. M. i M. P., prowadzących w formie spółki cywilnej działalność gospodarczą pod nazwą A. w [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "uruchomieniu zakładu zbierania i przetwarzania odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...], gmina [...]". Od powyższej decyzji Stowarzyszenie E. [...] z siedzibą [...], reprezentowane przez jednego członka zarządu – prezes Stowarzyszenia I. M., wniosło w ustawowym terminie w dniu [...] października 2023 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Z treści przekazanych Kolegium przez organ I instancji akt wynikało, że Stowarzyszenie nie jest stroną tego postępowania administracyjnego, przy czym w toku postępowania pierwszoinstancyjnego złożyło ono wniosek o dopuszczenie go jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony w trybie art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.). Z przedłożonego wraz z wnioskiem odpisu statutu wynika nadto, że Stowarzyszenie spełnia wymóg uznania go za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 44 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094). Z włączonej przez Kolegium informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w KRS, posiada zarząd czteroosobowy, przy czym do jego reprezentacji, m.in. w zakresie składania oświadczeń woli, wymagane jest działanie (podpisy) dwóch członków zarządu – prezesa i skarbnika lub prezesa i upoważnionego pisemnie przez zarząd innego członka zarządu. Dnia [...] listopada 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało Stowarzyszenie do usunięcia braku formalnego wniesionego odwołania poprzez złożenie pod nim podpisu przez drugiego z członków zarządu Stowarzyszenia, zgodnie z zasadami reprezentacji ujawnionymi w KRS – w terminie 10 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. O treści wezwania zawiadomiono strony postępowania poprzez obwieszczenie oraz ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w dniu [...] grudnia 2023 r. Wezwanie skierowano także pisemnie do Stowarzyszenia jako osoby prawnej zarejestrowanej w KRS, działającej w tym postępowaniu na prawach strony jako organizacja ekologiczna, na adres jego siedziby. Pomimo dwukrotnego awizowania przez operatora pocztowego wezwanie to nie zostało podjęte przez Stowarzyszenie i zostało zwrócone do Kolegium dnia [...] grudnia 2023 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r. nr SKO – [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia E. z siedzibą w [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2023 r., znak [...]. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, iż jak stanowi art. 63 § 2 i § 3 k.p.a., podanie złożone na piśmie (w tym także odwołanie od decyzji) winno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, żądanie oraz winno być podpisane przez wnoszącego, a także czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. W myśl art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli (art. 30 § 3 k.p.a.). W przypadku Stowarzyszenia wnoszącego odwołanie podmiotem uprawnionym do jego reprezentacji, tj. do składnia jakichkolwiek oświadczeń woli, jest według treści wpisu w KRS zarząd Stowarzyszenia działający poprzez jego dwóch wskazanych w KRS członków. Wnoszące odwołanie Stowarzyszenie winno zatem być reprezentowane dwuosobowo. Tymczasem odwołanie zostało opatrzone podpisem tylko jednej osoby – prezesa zarządu Stowarzyszenia. W przypadku braku któregokolwiek z elementów odwołania – w myśl art. 63 § 2 i § 3 w zw. z art. 30 § 3 k.p.a., tj. podpisu osoby (osób) uprawnionych do podejmowania za stronę czynności prawnych (złożenia oświadczenia woli), czyli także do wniesienia odwołania, organ odwoławczy jest zobligowany, przy zastosowaniu trybu z art. 64 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a., do wezwania wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie co najmniej 7 dni pod rygorem skutków prawnych (niedopuszczalności odwołania). Powyższe wezwanie zgodnie z art. 45 k.p.a. Kolegium skierowało do Stowarzyszenia na adres jego siedziby, tj. [...],[...]. Wskazany wyżej art. 45 k.p.a. nakazuje organowi dokonywania doręczeń wszelkich pism kierowanych do stron będących jednostkami organizacyjnymi lub organizacjami społecznymi w lokalu siedziby danej jednostki, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism. Po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu przesyłki pocztowej następuje mocą art. 44 § 4 k.p.a. skutek doręczenia pisma z upływem ostatniego dnia na jej podjęcie. W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie, wnosząc odwołanie od decyzji "środowiskowej" wydanej przez Wójta Gminy [...], nie uczyniło zadość wymogom wskazanym w art. 30 § 3 k.p.a., a także nie uzupełniło swojego odwołania (nie usunęło jego braku) o wymagany element, czyli podpis drugiej osoby uprawnionej do reprezentacji Stowarzyszenia, w zakreślonym przez organ terminie. Skutkiem tego była niemożność merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Czynność prawna (wniesienie odwołania) dokonana bez zachowania ustawowych wymogów (podpisania odwołania) nie wywołuje skutków procesowych, tym samym odwołanie takie jest niedopuszczalne, co Kolegium na podstawie art. 134 k.p.a., było zobligowane stwierdzić. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Stowarzyszenie E. z siedzibą [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. W uzasadnieniu Stowarzyszenie wywiodło, iż u podstaw zaskarżonego postanowienia całkowicie nieuprawnione założenie faktyczne, co do skuteczności dokonywanych doręczeń korespondencji na adres Stowarzyszenia. Wezwanie z dnia [...] listopada 2023 r. do usunięcia braku formalnego odwołania zostało zaadresowane na adres [...]. Zdaniem strony wezwanie to powinno zostać adresowane na adres do doręczeń, czyli [...]. Adres ten był dostępny organowi odwoławczemu, wskazano go w odwołaniu oraz w piśmie Stowarzyszenia do Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2023 r., do którego dołączono postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o adresie do doręczeń [...], zgodnie z oświadczeniem prezes zarządu Stowarzyszenia. Skierowanie przez SKO w [...] wezwania do usunięcia braków formalnych na adres [...] skutkowałby jego wykonaniem, tak jednak się nie stało. Z uwagi na fakt błędnego zaadresowania wezwania na adres [...], Stowarzyszenie nie wiedziało o jego istnieniu. Skutkiem tego uchybienia było uznanie, iż przedmiotowa przesyłka wobec dwukrotnego awizowania pisma została skutecznie doręczona, a następnie stwierdzenie, że strona nie wykonała wezwania w zakreślonym ustawowo terminie oraz wydanie przez SKO w [...] postanowienia o niedopuszczalności odwołania. W żaden sposób nie można przyjąć, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych została skutecznie doręczona, ponieważ została przesłana na niewłaściwy adres do doręczeń i z tych względów odpada podstawa prawna wydanego postanowienia. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Kolegium nie jest zasadny argument, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania winno zostać skierować na adres do doręczeń prezesa zarządu Stowarzyszenia – I. M., na adres [...],[...], albowiem adres taki członek zarządu Stowarzyszenia, jako osoba je reprezentująca, była obowiązana podać sądowi rejestrowemu w oświadczeniu składanym na podstawie art. 19a ust. 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 685 ze zm.), przy czym jest to adres dla doręczeń pism kierowanych nie do Stowarzyszenia jako osoby prawnej wpisanej do KRS, lecz do danej osoby fizycznej pełniącej konkretną funkcję w osobie prawnej z zakresu reprezentacji, co potwierdza również treść uzasadnienia projektu ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 398 ze zm.). Wobec ustalenia na podstawcie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS, że Stowarzyszenie posiada zarząd czteroosobowy i do jego reprezentacji m.in. w zakresie składania oświadczeń woli wymagane jest działanie (podpisy) dwóch członków zarządu – prezesa i skarbnika lub prezesa i upoważnionego pisemnie przez zarząd innego członka zarządu, koniecznym było wezwanie strony do usunięcia braku formalnego wniesionego odwołania poprzez złożenie pod nim podpisu przez drugiego z członków zarządu, zgodnie z zasadami reprezentacji Stowarzyszenia – w zakreślonym terminie pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższe wezwanie skierowano pisemnie do odwołującego się Stowarzyszenia jako osoby prawnej działającej w postępowaniu na prawach strony jako organizacja ekologiczna, na adres jego siedziby. Pomimo dwukrotnego awizowania przez operatora pocztowego wezwanie nie zostało podjęte przez Stowarzyszenie i zostało zwrócone do Kolegium w dniu [...] grudnia 2023 r. Stowarzyszenie pozostało bierne w zakresie usunięcia braku wniesionego odwołania również w terminie wynikającym z wezwania Kolegium podanego do wiadomości (doręczonego) stronom postępowania poprzez obwieszczenie w trybie art. 49 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia E. z siedzibą w [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2023 r., nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "uruchomieniu zakładu zbierania i przetwarzania odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...], gmina [...]". W myśl art. 45 k.p.a. zasadą jest, iż jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Z kolei zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4). W treści art. 45 k.p.a. określone zostały warunki prawidłowego doręczenia pism jednostkom organizacyjnym oraz organizacjom społecznym, dokonywanego w lokalu ich siedziby. Nie wyklucza on jednak możliwości doręczania pism w inny sposób. Zasada ta doznaje ograniczenia wówczas, gdy strona będąca jednostką organizacyjną, od miejsca wymienionego w art. 45 k.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń (korespondencji). Co prawda, przepisy k.p.a. nie przewidują wprost możliwości wskazania przez stronę (jednostkę organizacyjną) adresu do korespondencji lub adresu do doręczeń, nie oznacza to jednak, że wskazanie w piśmie procesowym tego rodzaju adresu nie jest wiążące dla organów. Należy zatem przyjąć, że zainteresowana jednostka organizacyjna może wskazać miejsce do doręczeń inne, niż lokal jej siedziby, w związku z czym doręczenie dokonane we wskazanym miejscu będzie zgodne z prawem (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1650/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ jest wówczas zobowiązany dostarczyć stronie postępowania korespondencję na adres przez nią wskazany. Wymóg z art. 45 k.p.a. stanowi gwarancję dokonania doręczenia organowi osoby prawnej w taki sposób, by umożliwić organowi powołanemu do reprezentowania osoby prawnej i kierowania jej działalnością, należyte zapoznanie się z treścią kierowanych do organu pism i podjęcie działań niezbędnych do dochodzenia praw i obrony swych interesów. W zakresie tym przepisy k.p.a. zawierają jednak pewne anachronizmy, będące pochodną poprzedniego ustroju, w którym istotne było przypisanie podmiotom określonego adresu, co już nie zachowuje swojej aktualności na tle systemu prawnego tworzonego na przestrzeniu ostatnich dekad przez demokratyczne państwo prawne. W związku z tym omawianego przepisu nie należy interpretować literalnie, co daje podstawę do uznania istnienia uprawnienia strony postępowania do wskazania adresu do korespondencji. Ponadto jest to przejaw dbałości strony o własne interesy w postępowaniu administracyjnym, tak aby korespondencja docierała do niej bez zakłóceń w toku postępowania (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2019 r., II OZ 1387/18, wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., II OSK 972/19). W orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie można się wprawdzie spotkać z poglądem, iż doręczenie poza lokalem siedziby nie wywołuje skutku prawnego, nawet jeśli odbierającym jest osoba uprawniona i ona pokwituje odbiór (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 1996, s. 305), ale nawet jego autorzy dopuszczają modyfikację tej zasady w przypadku, gdy podmioty wymienione w art. 45 k.p.a. w sposób wyraźny wskażą inne miejsce doręczania im pism. Jednostka organizacyjna nie jest bowiem pozbawiona możliwości korzystania z doręczenia jej pism urzędowych także pod innym, wskazanym przez nią adresem. Jeżeli więc strona wskaże adres, pod jaki ma być kierowana do niej korespondencja, to zrozumiałe jest, iż pod tym właśnie adresem będzie dokonywać czynności odbioru (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., II OSK 972/19). W niniejszej sprawie, jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 43-45 akt sądowych), skarżące Stowarzyszenie w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] marca 2024 r., a więc w toku postępowania administracyjnego, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, w tym w datach skierowania przez Kolegium wezwania z dnia [...] listopada 2023 r. do usunięcia braku formalnego odwołania, a także wydania zaskarżonego postanowienia, posiadało adres siedziby [...],[...] (od [...] marca 2024 r. jest to [...],[...]). Jednakże w toku całego opisywanego postępowania administracyjnego, począwszy od wniosku z dnia [...] marca 2023 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, skarżące Stowarzyszenie wskazywało we wszystkich pismach adres [...],[...], na ten właśnie adres organ I instancji dokonywał wszystkich doręczeń dla Stowarzyszenia, począwszy od postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2023 r. o dopuszczeniu m.in. Stowarzyszenia E. z siedzibą w [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony, łącznie z decyzją z dnia [...] października 2023 r., znak [...], przy czym pod adresem tym pisma kierowane do Stowarzyszenia były odbierane. Na etapie postępowania przed organem I instancji adres [...],[...] jako adres do doręczeń dla strony skarżącej nie budził zatem wątpliwości. Tenże właśnie adres został również wskazany w odwołaniu Stowarzyszenia od decyzji Wójta Gminy [...]. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwanie z dnia [...] listopada 2023 r. do usunięcia braku formalnego odwołania skierowało przesyłką poleconą nie na adres podany w tym odwołaniu, lecz na adres siedziby Stowarzyszenia wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie, wobec dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie oraz jej zwrotu nadawcy jako niepojętej w terminie, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r. Kolegium na podstawie m.in. art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania, z uwagi na nieusunięcie w wyznaczonym terminie jego braku formalnego w zakresie braku podpisu drugiego członka zarządu uprawnionego do reprezentacji Stowarzyszenia. W świetle przedstawionej wykładni art. 45 k.p.a. zaskarżone postanowienie należy uznać za wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy wydanie w odniesieniu do odwołania Stowarzyszenia postanowienia stwierdzającego na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność tego odwołania zamykało bowiem stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia środka odwoławczego w drugiej instancji. Tymczasem brak w kodeksie postępowania administracyjnego przepisów przewidujących możliwość wyznaczenia przez stronę postępowania administracyjnego adresu "do korespondencji", nie może przemawiać za pozbawieniem strony możliwości korzystania z doręczenia jej pism urzędowych pod wskazanym przez nią adresem, innym od adresu jej siedziby, o którym mowa w art. 45 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z 26 marca 2019 r., II SA/Lu 922/18). Nie ma przy tym przeszkód, aby ów wskazany przez stronę adres do doręczeń inny aniżeli adres siedziby w rozumieniu art. 45 k.p.a., był jednocześnie adresem wymaganym przez ustawę o KRS, dla doręczeń pism kierowanych do osoby fizycznej pełniącej funkcję w jednostce organizacyjnej w zakresu reprezentacji (przywołanym w odpowiedzi na skargę). Jeśli chodzi natomiast o fakt, że przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, której art. 74 ust. 3 w związku z art. 49 k.p.a. reguluje zasady zawiadomień stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a także podnoszony przez Kolegium argument, iż Stowarzyszenie nie usunęło braku formalnego odwołania również w terminie wynikającym z wezwania podanego do wiadomości przez obwieszczenie w trybie art. 49 k.p.a., wskazać należy, iż w ocenie Sądu z porównania przepisów regulujących zasady doręczania bezpośredniego (art. 39-48 k.p.a.) z zasadą doręczania w formie obwieszczenia lub formie zwyczajowo przyjętej (art. 49 k.p.a.) wynika, że przyjęcie tej drugiej formy doręczenia w zakresie skutków procesowych nie może niweczyć skutków wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresata personalnie ustalonego i postrzeganego przez organ jako strona postępowania (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2009 r., II OSK 1871/08). Zwłaszcza, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego odwołania było skierowane konkretnie do skarżącego Stowarzyszenia i tylko to Stowarzyszenie, a ściślej rzecz ujmując organ uprawniony do jego reprezentacji, mogło stwierdzony brak formalny uzupełnić. Ponadto samo Kolegium zdecydowało o indywidualnym doręczeniu wezwania do usunięcia braku formalnego odwołania, a jedynie z uwagi na wysłanie tego wezwania na błędny adres jego doręczenie należało uznać za nieskuteczne. W konsekwencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżone postanowienie Kolegium należało uchylić, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie z przedstawioną wyżej oceną prawną powinno skierować wezwanie do usunięcia stwierdzonego braku formalnego odwołania na wskazany w tym odwołaniu adres [...],[...] (art. 153 p.p.s.a.), przy czym na marginesie należy wskazać, iż jak wynika z załączonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego, od [...] marca 2024 r. jest to jednocześnie adres siedziby skarżącego Stowarzyszenia. Zawarte w pkt II sentencji wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego znajduje oparcie w art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535).