II SA/Go 152/14

Dnia 3 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych p o s t a n a w i a : przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. C.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T. Po doręczeniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł C.S. wniósł pismo zatytułowane "zażalenie", w którym podniósł, iż jest inwalidą ze schorzeniem ruchowym, utrzymuje się z renty wypłacanej przez ZUS, którą w większości przeznacza na lekarstwa, rehabilitację, dojazdy do lekarzy oraz opłaty związane z utrzymaniem mieszkania. Wniósł o przyznanie zwolnienia od powyższej opłaty sądowej. Do pisma załączył kopię decyzji ZUS o przyznaniu renty w kwocie 1305 zł netto miesięcznie oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na treść pismo to zostało zakwalifikowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W złożonym na wezwanie Sądu formularzu PPF skarżący, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych podał nadto, iż z powyższych dochodów pokrywa wydatki na mieszkanie oraz media w łącznej kwocie 530 zł, żywność i odzież w kwocie 425 zł oraz lekarstwa, wizyty u lekarzy wraz z dojazdami i rehabilitację w kwocie 450 zł miesięcznie. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód na tyle niski, że nie pozwala on na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Ma ono służyć najuboższym, to jest osobom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu. Analiza sytuacji materialnej C.S. prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dochód skarżącego z tytułu renty wynosi 1305 zł netto miesięcznie. Z treści formularza PPF wynika, że skarżący nie posiada oszczędności. Wiarygodność oświadczeń skarżącego na okoliczność wysokości ponoszonych wydatków na utrzymanie w świetle zasad doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości. Z uwagi na przedłożony wraz z formularzem odpis orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz rodzaj i charakter niepełnosprawności wątpliwości takich nie budzi również oświadczenie o wysokości wydatków ponoszonych na leki, wizyty lekarskie i rehabilitację. Uprawniony jest zatem wniosek, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Z powyższych względów uznano, że wniosek C.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został on uwzględniony.