II SA/Go 153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu dnia 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia [...] marca 2015r. J.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...] nakazującą Centrum [...], zarządzającemu działką nr ewid. [...] w imieniu właściciela – Powiatu rozebrać blaszany garaż o konstrukcji stalowej o wymiarach około 5,1x3,35 m, położonego na działce nr [...]. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II-go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 marca 2015 r., wezwano J.P. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej ośmiu odpisów, a także do uiszczenia w tym terminie wpisu od skargi w kwocie 500 zł - pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 14 akt sądowych), wezwania do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu zostały prawidłowo doręczone skarżącemu dnia 3 kwietnia 2015 r. W wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty, nie uiszczono również należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga zaś, stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej ppsa, musi odpowiadać wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy określone w tym przepisie. Jednym z wymogów dotyczącym wszystkich pism procesowych, przewidzianym w art. 47 § 1 ppsa, jest konieczność dołączenia do pisma jego odpisów – celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. W tym miejscu zauważyć trzeba, iż co prawda zgodnie z art. 32 ppsa, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, to jednak stosownie do treści art. 33 § 1 ppsa uczestnikiem postępowania na prawach strony jest także osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Ponadto art. 12 ppsa stanowi, iż ilekroć w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest mowa o stronie, należy przez to rozumieć także uczestnika postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie - oprócz skarżącego oraz WINB - są także R.R., B.Z., T.Z., M.Z., B.W., M.W., D.W., M.W. oraz Centrum [...]. Z uwagi na ustalenie, iż J.P. nie przedłożył odpisów skargi celem doręczenia ich ww. uczestnikom postępowania, pismem z dnia [...] marca 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego złożonej skargi. W toku czynności wstępnych stwierdzono również brak należnego wpisu, który na podstawie art. 230 ppsa pobierany jest od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi. Wysokość wpisu należnego od złożonej przez J.P. skargi została ustalona przez Sąd w oparciu o dyspozycję § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg wydanych w postępowaniu administracyjnym z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Z uwagi na treść art. 220 § 1 ppsa, w myśl którego sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, wezwano skarżącego do uiszczenia ustalonego jak powyżej wpisu od skargi. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uiszczono należnego wpisu, o czym stanowi ustawodawca w art. 220 § 3 ppsa. J.P., pomimo prawidłowego pouczenia o wyżej wskazanych konsekwencjach, nie zastosował się do wezwań Sądu. Oba wezwania – do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego – zostały odebrane przez skarżącego w dniu 3 kwietnia 2015 r. Zatem ostatnim dniem, w którym skarżący powinien wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 10 kwietnia 2015 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że pomimo upływu zakreślonego 7-dniowego terminu, skarżący nie uiścił należnego wpisu, ani nie nadesłał brakujących odpisów skargi. Nadto, wobec zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyjaśnić trzeba, że zasadą jest, iż wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, kierowany do sądu na podstawie art. 61 § 3 ppsa, wywołuje skutek i podlega rozpatrzeniu dopiero wtedy, gdy skarga jest skutecznie wniesiona, tj. nie podlega odrzuceniu z przyczyn podanych w art. 58 § 1 ppsa, tzn. między innymi, gdy uzupełniono jej braki formalne, uiszczono należny wpis. Wobec tego wniosek zawarty w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może zostać rozpatrzony. Należy jednocześnie wskazać, iż art. 220 § 3 ppsa stanowi lex specialis w stosunku do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w zakresie, w jakim sąd orzeka o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Jeżeli postanowienie sądu obejmuje również inne braki formalne skargi, podstawę prawną postanowienia odrzucającego skargę stanowią oba przywołane wyżej przepisy (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego, Warszawa 2008, s. 418). Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 3 ppsa oraz art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 ppsa.