II SA/Go 161/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M.-S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Go 161/09 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt postanawia odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Go 161/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Pismem z dnia [...]lipca 2012r., wystosowanym w oparciu o art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B.M.-S. złożył do Sądu wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie, co miał na deklarowanych działkach w roku 2005, trwałe łąki i pastwiska czy ugór skoro te działki nie były w całości użytkowane rolniczo, a kontrolerzy zastosowali kod nieprawidłowości DR18. Przywołał przy tym ustalenia organu, ujęte w części historycznej uzasadnienia wyroku, dotyczące stanu poszczególnych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wyrok objęty wnioskiem skarżącego wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., a więc Sąd ten jest właściwy do rozpoznania wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej,a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012r., sygn. akt II GSK 1121/11, Lex nr 1145479; z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 786/11, Lex nr 1069678; z dnia 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 1381/11, Lex nr 1068387). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, Lex nr 544893). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd uznał, iż będący przedmiotem rozpoznania wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i tym samym zasadna jest odmowa rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 24 czerwca 2009r. Żądania skarżącego wykraczają bowiem poza ramy dopuszczalnej wykładni wyroku. We wniosku B.M.-S. zwrócił się z żądaniem wyjaśnienia, co miał na deklarowanych działkach w roku 2005, trwałe łąki i pastwiska czy ugór skoro te działki nie były w całości użytkowane rolniczo, a kontrolerzy zastosowali kod nieprawidłowości DR18. Przywołany przez stronę we wniosku fragment uzasadnienia wyroku dotyczył ustaleń organów prowadzących postępowanie administracyjne w zakresie spełnienia przez skarżącego przesłanek przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2005, a które Sąd przedstawił jako stan faktyczny sprawy. Uznać należy, że sformułowania zawarte zarówno w wyroku, jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują, w ocenie Sądu, wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Nie powodują także wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Treść wniosku o wykładnię wyroku wskazuje na to, iż zmierza ono do rozszerzenia dokonanej przez Sąd oceny wynikającej z treści uzasadnienia oraz polemiki z poglądami organów administracji publicznej. Wykładnia we wskazanym zakresie prowadziłaby do zmiany merytorycznej polegającej na reinterpretacji stanu faktycznego stwierdzonego w sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem. Wykracza to znacznie poza instytucję wykładni wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Sąd zwraca również uwagę, iż wydany wyrok zapadł z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd wydając powołany wyrok nie ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów skargi, lecz skontrolował, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych, nie wskazanych w skardze, naruszeń prawa. Na marginesie zauważyć należy, iż wyrok z dnia 24 czerwca 2009 r. wydany został też zgodnie z zasadą wynikająca z treści art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Zasada ta oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 p.p.s.a., należało odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Go 161/09.