II SA/Go 162/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 w sprawie ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok postanawia: odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok. Wyrok uprawomocnił się z dniem 27 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w ww. wyroku, że "jest wymóg koszenia na gruncie ornym uprawy trawy w Rozporządzeniu MRiRW z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. z 2004 r. nr 65 poz. 600 z póz.zmian.)". W ocenie skarżącego "jest to nieprawda i nigdzie nie ma takiego zapisu koszenia uprawy trawy na gruncie ornym wg w/w Rozporządzenia, bo grunty te nie stanowią trwałych użytków zielonych". Sąd błędnie ustalił, że w sprawie działki rolnej z uprawą trawy na gruntach ornych [...] o powierzchni 19,54 ha i w sprawie działki rolnej z uprawą trawy na gruntach ornych [...] o powierzchni 4,91 ha, skarżący nie dokonał obowiązku koszenia uprawy trawy. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący wskazał, że wniosek dotyczy sprecyzowania fragmentu uzasadnienia wyroku ze strony 2, 3 i 22. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu. Wskazać w tym miejscu należy ,że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to bowiem dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Natomiast w trybie, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. nie mogą być prostowane błędy merytoryczne ani wyjaśniane też kwestie sporne, zaś sam wniosek o sprostowanie wyroku nie może zawierać treści polemizujących z uzasadnieniem wyroku. Oceniając pod takim kątem wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r., uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Sąd uznał, że przywołane przez stronę fragmenty uzasadnienia wyroku (strona 2, 3 i 22) dotyczą ustaleń organów prowadzących postępowanie administracyjne w zakresie spełnienia przez skarżącego przesłanek przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005, a które Sąd przedstawił jako stan faktyczny sprawy. Treść wniosku o sprostowanie wyroku wskazuje na to, iż zmierza on do rozszerzenia dokonanej przez Sąd oceny wynikającej z treści uzasadnienia oraz do polemiki z poglądami organów administracji publicznej. Żądanie skarżącego nie odnosi się zatem do sprostowania niedokładności, błędu lub innej oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. To oznacza, że sprostowanie uzasadnienia wyroku, zgodnie z wnioskiem skarżącego, jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.