II SA/Go 166/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na pismo Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia uchybień postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z urzędu stronie skarżącej – [...] Spółka z o.o. w [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu [...] grudnia 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...]. (organ) przeprowadził planową kontrolę działalności [...] Sp. z o.o. w [...] (skarżąca, skarżąca Spółka) w sklepie ogólnodostępnym, w którym prowadzony jest obrót detaliczny produktami leczniczymi wydawanymi bez przepisu lekarza - sklep nr [...] znajdujący się przy ul. [...] w [...]. Przedmiotem kontroli byt obrót, przechowywanie, wydawanie oraz utylizacja produktów leczniczych. W dniu [...] grudnia 2024 r. osoba upoważniona przez skarżącą podpisała protokół z kontroli znak [...], w treści którego wskazano niezgodności stwierdzone w czasie kontroli: 1) Brak zabezpieczenia przed bezpośrednim dostępem do produktów leczniczych dla dzieci w miejscu, w którym wystawione są do sprzedaży produkty lecznicze, co jest naruszeniem § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie kwalifikacji osób wydających produkty lecznicze w placówkach obrotu pozaaptecznego, a także wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal i wyposażenie tych placówek oraz punktów aptecznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 21, poz. 118 - dalej rozporządzenie); 2) Brak wyznaczonych osób uprawnionych do wydawania produktów leczniczych, posiadających wiedzę z zakresu zastosowania i przechowywania produktów, nabytą z informacji zawartych w ulotkach załączonych do leków, co jest niezgodne z § 2 rozporządzenia; 3) Przechowywanie lub wystawianie produktów leczniczych do sprzedaży razem z innymi produktami, co jest naruszeniem dyspozycji § 8 rozporządzenia; 4) Umożliwienie zakupu produktów leczniczych bez udziału osób wydających produkty lecznicze poprzez zastosowanie kas samoobsługowych co jest naruszeniem § 2 rozporządzenia. Organ poinformował kontrolowanego, że w sytuacji, gdy nie zgadza się z ustaleniami z kontroli, może w terminie 7 dni złożyć pisemne zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując stosowne wnioski dowodowe. W dniu [...] grudnia 2024 r. do organu wpłynęło pismo Skarżącej (data nadania pisma [...] grudnia 2024 r.) kwestionujące zakwalifikowanie dokonanych przez organ ustaleń w toku kontroli jako naruszenie przepisów ww. rozporządzenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. [...] organ wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia uchybień stwierdzonych w ww. protokole kontroli oraz do poinformowania organu o wykonaniu zaleceń w terminie 21 dni od daty otrzymania niniejszego pisma pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania nakazu dostosowania się do obowiązujących przepisów prawa. Na powyższe pismo skarżąca wniosła w dniu 20 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, uznając je za zalecenia pokontrolne i zakwalifikowała je jako inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegające kontroli sądów administracyjnych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 37at ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (aktualny t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 686 ze zm., dalej u.p.f.) poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącej w sytuacji, gdy skarżąca nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem, tj. hurtowni farmaceutycznej a sklep ogólnodostępny, zatem organ nie był uprawniony do przeprowadzenia kontroli na wskazanie podstawie prawnej i wezwania przedsiębiorcy do usunięcia stwierdzonych w toku kontroli uchybień; zaś z pozostałych przytoczonych przepisów nie wynika podstawa prawna do nakazania [...] dokonania zmian w prowadzonej działalności; 2) art. 6 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej uzasadniającej wezwanie skarżącej do wprowadzenia zmian w prowadzonej działalności; 3) art. 71 u.p.f. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie kwalifikacji osób wydających produkty lecznicze w placówkach obrotu pozaaptecznego (rozporządzenie), a także wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal i wyposażenie tych placówek oraz punktów aptecznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że: a) umieszczenie produktów leczniczych na najwyższych półkach sklepowych nie zabezpiecza ich przed bezpośrednim dostępem dzieci w sytuacji, gdy umieszczenie tych produktów na wysokości znacznie powyżej metra uniemożliwia dzieciom sięgnięcie po te produkty; b) produkty lecznicze powinny zostać wydzielone od pozostałego asortymentu w sytuacji, gdy u.p.f. oraz w/w rozporządzenie nie przewidują norm nakazujących placówkom obrotu pozaaptecznego wydzielenie produktów leczniczych od pozostałych produktów – inaczej niż w odniesieniu do aptek; 4) art. 71 u.p.f. w zw. z § 2 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te zabraniają sprzedaży produktów leczniczych za pomocą kas samoobsługowych w sytuacji, gdy z żadnego z tych aktów prawnych nie wynika wprost zakaz takiej sprzedaży, zaś celem norm odnoszących się do kwalifikacji personelu jest i zapewnienie odpowiedniego poziomu wyszkolenia personelu, nie zaś wprowadzenie ograniczenia obrotu produktami leczniczymi; 5) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wezwanie skarżącej do usunięcia uchybień w prowadzonej działalności, podczas gdy skarżąca w swojej sieci posiada blisko [...] sklepów na terenie całej Polski, w których to system sprzedaży i ułożenia produktów leczniczych jest taki sam, a kontrolujące ją organy Inspekcji Farmaceutycznej nie wskazują zastrzeżeń do prowadzonej działalności i nie nakazują usunięcia żadnych uchybień. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie wydanych zaleceń pokontrolnych w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że zaskarżone pismo nie stanowi prawnej formy działania administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), a mianowicie czynności lub aktu, który można byłoby uznać za podlegający kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w pkt 1-9 prawne formy działania oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, w tym na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 3 § 2a p.p.s,.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...]. z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] wzywające skarżącą Spółkę jako przedsiębiorcę prowadzącego opisaną na wstępie drogerię do usunięcia stwierdzonych w protokole z dnia [...] grudnia 2024 r. uchybień (przytoczone na wstępie uzasadnienia). Co prawda strona skarżąca podała w skardze z [...] lutego 2025r., że skarży zalecenia pokontrolne zawarte w piśmie organu z dnia [...] stycznia 2025 r., jednak zauważyć należy, iż w zaskarżonym piśmie organ nie użył sformułowania ,,zalecenia pokontrolne", ani też termin taki nie wynika z przepisów u.p.f., w oparciu, o które wydane zostało przez organ wezwanie z dnia [...] stycznia 2025r. Mając na uwadze treść cytowanego art. 3 § 2 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości, iż objęte skargą pismo nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Oczywistym jest też, że nie jest to żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a., ani też sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Do rozważenia pozostało zatem czy zaskarżone zostały może w niniejszej sprawie inne niż decyzja administracyjna i postanowienie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Istota art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez wprowadzenie którego rozszerzono zakres kontroli sądów administracyjnych poza sferę decyzji i postanowień (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), polega na umożliwieniu kontroli działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów o charakterze publicznoprawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że akty lub czynności, o których mowa w tym przepisie, stanowią te, które: po pierwsze, w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzjami ani postanowieniami; po drugie, mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; po trzecie, podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; po czwarte, są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się – między innymi – jednostronnością działania; po piąte, są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (por.: B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18-19). Dodać należy, iż akty lub czynności, w stosunku do których właściwość sądów administracyjnych formułuje art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia. W konsekwencji odpowiadają one raczej formule wykonywania prawa niż jego stosowania, a zatem urzeczywistniają dyspozycję normy prawnej kreującej już konkretny (tj. istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por.: Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, z. 5, poz. 51, s. 350-351). Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego pisma stwierdzić należy, że nie posiada ono wszystkich elementów niezbędnych do uznania go za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe pismo zostało wydane po przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2024 r. przez upoważnionego Inspektora [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...]. kontroli we wskazanej wyżej placówce handlowej, w zakresie obrotu produktami leczniczymi, przechowywania produktów leczniczych, utylizacji, wydawania produktów leczniczych. Podstawę prawną kontroli stanowiły m.in. przepisy u.p.f. W myśl art. 108 ust. 1 u.p.f. Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna sprawuje nadzór nad: 1) warunkami wytwarzania i importu produktów leczniczych i produktów leczniczych weterynaryjnych, 1a) warunkami wytwarzania, importu i dystrybucji substancji czynnej, 2) jakością, obrotem i pośrednictwem w obrocie produktami leczniczymi, z wyłączeniem produktów leczniczych weterynaryjnych, 3) obrotem wyrobami medycznymi, z wyłączeniem wyrobów medycznych stosowanych w medycynie weterynaryjnej – w celu zabezpieczenia interesu społecznego w zakresie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi przy stosowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, znajdujących się w hurtowniach farmaceutycznych, aptekach, działach farmacji szpitalnej, punktach aptecznych i placówkach obrotu pozaaptecznego. Szczegółowy zakres zadań Inspekcji Farmaceutycznej, m.in. w zakresie nadzoru i kontroli, został wymieniony w art. 109 u.p.f., należy do nich m.in. kontrolowanie warunków transportu, przeładunku i przechowywania produktów leczniczych i wyrobów medycznych (art. 109 pkt 1a u.p.f.), sprawowanie nadzoru nad jakością produktów leczniczych będących przedmiotem obrotu (art. 109 pkt 2 u.p.f.) oraz kontrolowanie aptek i innych jednostek prowadzących obrót detaliczny i hurtowy produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi, o których mowa w art. 108 ust. 1 (art. 109 pkt 3 lit. a u.p.f.), zaś szczegółowy tryb czynności kontrolnych został określony w art. 122b i następnych u.p.f. Przebieg i wyniki zaś postępowania kontrolnego znajdują odzwierciedlenie w protokole z kontroli, zawierającego m.in. opis dokonanych ustaleń (art. 122e ust. 2 pkt 6 u.p.f.). Przy czym w ramach postępowania kontrolnego nie podejmuje się czynności procesowych prowadzących do przyznania stronie prawa lub nałożenia na nią obowiązku, lecz zmierza się do wykrycia nieprawidłowości i umożliwienia ich usunięcia kontrolowanemu (por. postanowienie WSA w Lublinie z 23 września 2015 r., III SA/Lu 1011/15). Dodatkowo organ w podstawie prawnej wezwania z dnia [...] stycznia 2025 r. przywołał art. 37 at ust. 4 u.p.f., który stanowi, że organ zezwalający może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych w toku inspekcji lub kontroli uchybień. Niewątpliwie jednak zdaniem Sądu pismo organu z dnia [...] stycznia 2025 r., którego dotyczy skarga, stanowiące wezwanie skarżącej do usunięcia w określonym terminie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli i wymienionych w protokole kontroli, nie ma charakteru aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej rozstrzygającego o uprawnieniach lub obowiązkach podmiotu, do którego skierowano wezwanie, jak również nie wpływa na jego materialnoprawną sytuację. Nie nakłada na wezwany podmiot obowiązków, których wykonanie bądź niewykonanie będzie powodowało określone skutki prawne jak również nie kształtuje (w jakimkolwiek) zakresie uprawnień przysługujących podmiotowi. W istocie wezwanie organu: (1) wskazuje podmiotowi na istnienie, stwierdzonych uprzednio, nieprawidłowości; (2) wyznacza termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, (3) umożliwia organowi podjęcie kolejnych działań w przypadku nieusunięcia stwierdzonych uchybień. Brak w nim przede wszystkim władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia organu wydanego w indywidualnej sprawie administracyjnej. Zauważyć należy, iż wezwanie do usunięcia uchybień zawarte w zaskarżonym piśmie, wydane w takiej formie, nie jest zagrożone karą pieniężną (jak ma to miejsce przykładowo na gruncie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych), nie jest wykonalne w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z tego właśnie względu, że nie przybrało postaci decyzji administracyjnej. Skarżone wezwanie nie ma charakteru władczego nakazania bezwzględnego zastosowania się przez adresata tego wezwania do konkretnych, wynikających z przepisów prawa zachowań lub działań. Celem tego pisma jest umożliwienie adresatowi wykonania zawartych w nim wskazań bez konieczności wszczynania przez organ postępowania administracyjnego. Ustalenia kontroli mogą stanowić przyczynę wszczęcia postępowania administracyjnego, na co wskazał właśnie organ w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2025 r., podając, że brak reakcji na wezwanie może skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania nakazu dostosowania się do obowiązujących przepisów prawa. Możliwość taką przewiduje art.120 ust.1 pkt 2 u.p.f., zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących: obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przepis ten upoważnia organ do wydania nakazu, wskazując dodatkowo, iż może to nastąpić jedynie w formie przewidzianej w tym przepisie tj. w drodze decyzji. Dopiero taka decyzja podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wówczas, jeżeli takie postępowanie zostaje wszczęte, kontrolowany - jako strona takiego postępowania administracyjnego - ma możliwość kwestionowania ustaleń i ocen zamieszczonych w protokole kontroli, który będzie stanowił element materiału dowodowego, a jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ administracji nie uwzględni zarzutów strony w tym zakresie, to stronie przysługuje uprawnienie do poddania spornego stanowiska organu kontroli sądowoadministracyjnej. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż zaskarżone pismo wzywające skarżącą do usunięcia uchybień nie stanowi zatem aktu ani czynności objętych kontrolą sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. i brak jest jednocześnie przepisów szczególnych, które przewidywałyby w odniesieniu to takiego wezwania kontrolę sądowoadministracyjną. Odnosząc się do zawartej w skardze argumentacji oraz powołanych na jej poparcie orzeczeń wskazać należy, iż zapadły one na tle innych stanów faktycznych, zaś poddane w nich kontroli sądowej akty bądź czynności organów administracji publicznej zostały wydane w oparciu o inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, gdzie niezastosowanie się do tych aktów bądź czynności lub niepoinformowanie o tym odpowiednich organów może skutkować odpowiedzialnością karną lub wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej. Z uwagi zaś na stwierdzenie braku kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie niedopuszczalne było dokonanie przez Sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W konsekwencji skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu (pkt 1 sentencji). O zwrocie skarżącej wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji). Wobec zawartego w skardze wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd wyjaśnia, iż wniosek taki podlega rozpoznaniu wyłącznie w przypadku gdy skarga została skutecznie wniesiona tj. jest dopuszczalna, nie zawiera braków formalnych i została należycie opłacona. Wobec odrzucenia przedmiotowej skargi brak było podstaw do rozpoznania w/w wniosku o wstrzymanie wykonania.