II SA/Go 168/09

Dnia 11 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] roku, znak [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania I.K. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2008 r., znak [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Na powyższe postanowienie I.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Na wezwanie Sądu do wykazania, iż wykonanie decyzji Wójta Gminy spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżąca podała, iż dzięki wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie dojdzie do wszczęcia procedury w sprawie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji do rozpoczęcia prac budowlanych. Ewentualne rozpoczęcie procesu budowlanego stanowić będzie bowiem samoistną przyczynę automatycznego spadku wartości zbywczej nieruchomości skarżącej przez cały czas trwania postępowania. Wobec planowanego przez skarżącą zbycia nieruchomości lub pozyskania dla niej inwestorów wykonanie decyzji Wójta Gminy spowoduje zatem bezpośrednią szkodę w postaci braku możliwości sprzedaży lub znalezienia inwestora, albo też w postaci uzyskania rażąco niższej ceny w każdej z tego typu transakcji. Nawet w razie korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania realizacji inwestycji, skarżąca i tak poniesie szkodę w postaci braku możliwości uzyskania przedmiotowego przychodu, a zatem będzie pozbawiona możliwości zarobkowych z tego tytułu i ich dalszego inwestowania. Odpisy skargi zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2008 r. zostały doręczone wszystkim uczestnikom postępowania. Do dnia wydania niniejszego postanowienia ani organ, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, ani uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po jej przekazaniu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu może on – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z ostatniego zdania cytowanego wyżej przepisu wynika zatem, iż co do zasady w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek skargi na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji organu pierwszej instancji dopuszczalny jest wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] października 2008 r., której dotyczy wniosek skarżącej, ustaliła warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, a konkretnie budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości [...]. Szczegółowe ustalenia tej decyzji, stosownie do art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dotyczyły m.in. takich kwestii jak: rodzaj i lokalizacja inwestycji, warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na podstawie przepisów odrębnych, funkcje zabudowy i warunki zagospodarowania terenu, warunki i wymagania ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, czy też warunki dotyczące wymagań ochrony interesów osób trzecich. Sama omawiana decyzja, ze względu na treść rozstrzygnięcia, jej zakres i charakter prawny, nie pociąga za sobą dla skarżącej bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. pomimo, iż zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Skutki opisane przez skarżącą mogą wystąpić dopiero na skutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Orzeczenie Wójta Gminy otwiera zaś jedynie możliwość wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Nadto decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozwala na rozpoczęcie jakichkolwiek robót budowlanych, trudne do odwrócenia skutki może spowodować przede wszystkim dla inwestora, a nie właścicieli sąsiednich nieruchomości, gdyż umożliwia wyłącznie inwestorowi kontynuowanie prac związanych z realizacją inwestycji, tj. czynności związanych ze sporządzeniem projektu budowlanego oraz uzyskaniem wszystkich innych niezbędnych uzgodnień, opinii oraz prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Określenie szczegółowych parametrów planowanej inwestycji następuje w istocie w projekcie budowlanym, łącznie z wszystkimi uzgodnieniami, i dopiero wówczas możliwe jest rozważanie, czy rozpoczęcie robót budowlanych nie spowoduje dla właścicieli sąsiedniej nieruchomości znacznej szkody, a przed wszystkim trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2004 r., II SA/Gd 575/04, LEX nr 299479). Sama obawa skarżącej, że w rezultacie wydania niniejszej decyzji w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania jej wykonania. W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 23 października 2006 r., II OZ 1059/05 (LEX nr 284445, Wspólnota 2007 nr 33, poz. 44) oraz z dnia 8 października 2008 r., II OSK 1088/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zatem nawet, gdyby Sąd udzielił stronie tymczasowej ochrony prawnej poprzez uwzględnienie wniosku złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to i tak stan ten trwałby do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Z uwagi na wyznaczony w niniejszej sprawie bliski termin rozprawy (10 czerwca 2009 r.) należy wspomnieć, iż w razie ewentualnego uwzględnienia skargi Sąd, stosownie do art. 152 p.p.s.a. określa w wyroku, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.