II SA/Go 169/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej P. sp. z o. o. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, określanej dalej jako u.p.z.p.), art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, określanej dalej jako k.p.a.), Starosta odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej pn. "K.", zlokalizowanej na części działki nr [...] położonej w obrębie [...], której inwestorem jest P. sp. z o. o. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Wójt Gminy zwrócił się z wnioskiem o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Organ wskazał, że na działce nr [...] znajdują się użytki: RIIIb 1,27 ha, RIVa 0,85 ha, RIVb 0,30 ha. Z zakresu opracowania wyłączono kontury stanowiące użytki chronione klasy IIIb o powierzchni 1,27 ha. Organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślił, że działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm., określanej dalej jako u.o.g.r.l.), którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Ponadto wskazał, że przywołany w u.p.z.p. termin "teren inwestycji" powinien być rozumiany jako cała działka ewidencyjna lub zespół działek. Natomiast ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części działki, jak ma to miejsce w niniejszym projekcie decyzji, stanowi rozwiązanie szczególne, zarezerwowane dla nietypowych stanów faktyczno - prawnych jak ustalenie warunków zabudowy dla części działki nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inna interpretacja prowadziłaby do obejścia przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych. Podsumowując powyższe argumenty organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na jego wadliwość, wskazując, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. P. sp. z o. o. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana dla określonej (oznaczonej geodezyjnie) "działki", a nie dla określonego "terenu" oraz potraktowanie tych pojęć jako tożsamych, - art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę, - art. 7 ust. 1 i 2 u.g.r.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja skarżącej na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, - art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nie rolne, co doprowadziło do naruszenia prawa własności; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 7a § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych stanowiących użytki klasy I-III, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innym niż występujący na działce RIIIb, - art. 8 k.p.a. przez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, - art. 6 k.p.a. przez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych, jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak i również ustawy o odnawialnych źródłach energii, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w u.p.z.p. należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie, w sytuacji gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę na fakt, iż postanowienie wydawane przez organ I instancji w tej sprawie, w trybie art. 106 k.p.a. i na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest rozstrzygnięciem wpadkowym w toczącym się przed Burmistrzem (prawidłowo Wójtem Gminy) postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotem tego uzgodnienia jest bowiem projekt decyzji o warunkach zabudowy. Dalej Kolegium przytoczyło treść art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 53 ust. 5 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i wskazało, że powyższe uzgodnienie jest odmienną instytucją od zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. W myśl tego przepisu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym - stosownie do art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. - przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, wymagającego zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Brak wymogu uzyskania takiej zgody w konkretnym przypadku jest jednym z warunków uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Kolegium podkreśliło, że poza sporem pozostaje to, że teren inwestycyjny, czyli działka nr [...] o powierzchni 1,27 ha, składa się z użytków – gruntów ornych oznaczonych symbolem: RIIIb 1,27 ha, RIVa 0,85 ha, RIV b 0,30 ha. Z kolei przesłany przez Wójta Gminy - w celu zajęcia stanowiska - projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej pn. "K." zlokalizowanej na części działki nr [...] położonej w obrębie [...], nie zawiera w ogóle w swej treści wskazania, poza ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przepisów szczególnych, w tym. m.in. u.o.g.r.l., z których postanowieniami organ zamierza stwierdzić zgodność planowanej do realizacji inwestycji. W uzasadnieniu projektu wskazano natomiast, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stwierdzając, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest spełniony. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z wyrysu mapy ewidencyjnej, wykonanej w skali 1:1000, jak i z wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] w obrębie [...], wynika, że działka inwestycyjna o łącznej powierzchni 2,42 ha zawiera grunty rolne (orne), w tym grunty chronione klasy IIIb o łącznej powierzchni 1,27 ha, czyli powyżej 0,5 ha. Planowana inwestycja ma zaś zostać zrealizowana - wg deklaracji inwestora - na części powyższej działki, obejmującej inne poza gruntami ornymi klasy IIIb grunty. Reasumując organ wskazał, że część gruntów rolnych terenu inwestycyjnego w tej sprawie, składającego się z działki o nr [...] jako grunty klasy IIIb o łącznej powierzchni powyżej 1,27 ha, zaliczają się do chronionych ustawowo gruntów rolnych w myśl przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. W konsekwencji tego, nie jest prawnie możliwym wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej działki na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż wprost o tym stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l., co już samo w sobie uniemożliwiało organowi współdziałającemu zajęcie pozytywnego stanowiska w tej sprawie, czyli dokonania uzgodnienia projektu tak wadliwej decyzji o warunkach zabudowy. Przez teren, o którym mowa art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizacje inwestycji. Dalej Kolegium podniosło, że do gruntów terenu inwestycyjnego, składającego się z działki nr [...], nie ma zastosowania wyłączenie obowiązku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, gdyż dla zastosowania tego wyłączenia koniecznym jest, aby przedmiotowy grunt rolny spełniał łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W ocenie Kolegium działka inwestycyjna nr [...] nie spełnia chociażby warunku limitu powierzchni gruntów chronionych wskazanego w punkcie 4 powyżej. Już tylko ta okoliczność powoduje niemożność zastosowania wyjątku (odstępstwa) od wymogu uzyskania zgody właściwego ministra na inne niż rolnicze czy leśne przeznaczenie gruntów rolnych (klasy III), przewidzianego przepisem art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Poza tym przedmiot uzgodnienia wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy, który przygotowuje inny organ (Wójt Gminy), a rolą (kompetencją) organu uzgadniającego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., nie jest jakakolwiek ingerencja w przedmiot uzgodnienia, tj. w projekt decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że starosta w takiej sprawie nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, w tym uzupełnień, poprawek czy skreśleń w projekcie decyzji o warunkach zabudowy; zadaniem takiego organu, jako organu współdziałającego, jest jedynie zajęcie stanowiska (pozytywnego lub negatywnego) w odniesieniu do otrzymanego konkretnego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. W ocenie Kolegium, zamierzonej przez wnioskodawcę inwestycji nie da się pogodzić z dotychczasowym rolnym przeznaczeniem gruntów inwestycyjnych, tj. działki nr [...] o powierzchni 2,42 ha, która nadto w części (ponad połowa powierzchni - 1,27 ha), podlega dodatkowej ustawowej ochronie jako grunty o wysokiej klasie gleb (RIIIb), stanowiąc użytki rolne o konturze powierzchni przekraczającej 0,5 ha, gdyż ich przydatność w produkcji rolnej z uwagi na wysokiej klasy gleby, jest równie wysoka. Organ współdziałający nie mógłby uzgodnić otrzymanego w tej sprawie projektu decyzji o warunkach zabudowy, bo stałoby to w oczywistej sprzeczności z dyspozycją przepisu art. 6 u.og.r.l. Zatem zaskarżone postanowienie - zdaniem organu odwoławczego - spełnia wymogi tak procesowe, jak i materialne, a zatem odpowiada prawu. P. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie Kolegium, w której zarzuciło: I. naruszenie prawa procesowego, tj. a) art. 7a § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innym niż występujący na działce RIIIb, c) art. 8 k.p.a. przez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, d) art. 6 k.p.a. przez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych, jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii, e) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie, w sytuacji gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć; II. naruszenie prawa materialnego, tj. a) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana dla określonej (oznaczonej geodezyjnie) "działki", a nie dla określonego "terenu" oraz potraktowanie tych pojęć jako tożsamych, b) art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę, c) art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja skarżącej na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, d) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nie rolne co doprowadziło do naruszenia prawa własności. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i postanowienia organu I instancji praz zobowiązanie organu administracji do "wydania decyzji w terminie określonym przez Sąd", a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] września 2021 r. odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej pn. "K.", zlokalizowanej na części działki nr [...]. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, ale zasadniczo z przyczyn innych, niż w niej podniesione. Tryb postępowania uzgodnieniowego w sprawie regulują art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., stanowiąc że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu tej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 i 2a u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1), gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa – wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby (art. 7 ust. 2 pkt 2), pozostałych gruntów leśnych – wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5). Natomiast przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wprowadza wyjątek do obowiązku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III przy łącznym spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków. Organy procedując w trybie uzgodnieniowym uznały, że nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, bo stanowiłoby to obejście przepisów u.o.g.r.l. w zakresie użytków chronionych klasy IIIb, co uzasadniało odmowę uzgodnienia. Zdaniem Sądu jest to przyczyna skutkująca koniecznością uchylenia obu postanowień. Przyjęta bowiem przez organy ocena prawna, stanowiąca przesłankę odmowy uzgodnienia, nie mieści się w zakresie postępowania uzgodnieniowego, przynależąc wyłącznie do postępowania głównego, czyli postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W pełni podzielić należy wyrażony już wcześniej przez tutejszy Sąd pogląd, że powinność zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie dotyczy wyłącznie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może jednak zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 25 lutego 2021 r., II SA/Go 38/21). To nad czym procedowały organy w sprawie uzgodnienia, czyli prawna możliwość wydania decyzji dla części działki w zakresie gruntu nieobjętego ochroną wynikającą z przepisów szczególnych, jest kwestią, która musi być rozstrzygnięta wiążąco wyłącznie w postępowaniu głównym, a nie postępowaniu uzgodnieniowym. Po pierwsze dlatego, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter szczególny w odniesieniu do postępowania głównego i kompetencje organów w tym postępowaniu nie mogą być wykładane rozszerzająco. Po drugie, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organy prowadziłoby do niedozwolonego i nieaprobowanego z przyczyn systemowych dualizmu ocen i rozstrzygnięć w odniesieniu do tego samego zagadnienia z wszystkimi tego konsekwencjami. Nie sposób przy tym twierdzić, że takiej kompetencji nie ma organ w postępowaniu głównym. Zatem nie może to być kwestia rozstrzygana w postępowaniu uzgodnieniowym (por. wyrok NSA z 21 października 2020 r., II OSK 1867/20). Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że przedłożony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy winien być przedmiotem uzgodnień organów współdziałających jedynie w zakresie spełnienia przesłanek ze wskazanego wyżej art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., tj. zajęcia stanowiska wyłącznie co do tego, czy teren inwestycji spełnia normatywne wymogi wynikające z tego przepisu. Okoliczność zaś dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora części terenu inwestycji – może być przedmiotem analizy innego organu (prowadzącego postępowanie główne), który wiążąco może wypowiedzieć się w tej kwestii. W konsekwencji należy uznać, że organy dopuściły się naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., art. 77, art. 80, 107 § 3 k.p.a. mającego wpływ na wynik sprawy, co - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego. W tej sytuacji odnoszenie się do innych zarzutów skargi jest bezprzedmiotowe lub zbędne, jako że sporne kwestie powinny być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu głównym. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą orzekających organów administracji będzie dokonanie oceny przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie w aspekcie przesłanek wynikających z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zagadnienie zaś odnoszące się do tego, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki inwestora może być ewentualnie przedmiotem ocen organu prowadzącego postępowanie główne, tj. Wójta Gminy. Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 100 zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535).