II SA/Go 17/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.S. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: ustanowić adwokata. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 stycznia 2010 r., Z.S. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Dnia 4 lutego 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku Z.S. podał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności ani wartościowych rzeczy ruchomych. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedłożył zaświadczenie wystawione przez Powiatowy Urząd Pracy z którego wynika, że od dnia [...] lutego 2009 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Z.S. nie posiada możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności i wartościowych rzeczy ruchomych. Z tych względów uznano, że wniosek Z.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.