II SA/Go 170/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor sądowy Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę. K.J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18 % (z wyjątkiem piwa) alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie strona zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie została opłacona poprzez uiszczenie należnego wpisu. Przepis art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl przepisu art. 220 § 1 cytowanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przedmiot skargi stanowi decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zatem nie obejmuje skonkretyzowanej należności pieniężnej, w konsekwencji od skargi należało uiścić wpis stały. Zgodnie z przepisami art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 marca 2008r. skarżąca została wezwana przez Sąd do uiszczenia, wpisu należnego od skargi w kwocie 500,00 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wysokość wpisu należnego od skargi została ustalona zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pozostałym (tj. niewymienionym w pkt 1- 26), wynosi 500 zł. Ponadto, w związku z niemożnością nadania skardze dalszego biegu, wezwano skarżącą do uzupełnienia jej braku formalnego poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi dla doręczenia go uczestnikowi postępowania w ww. terminie, także pod rygorem odrzucenia skargi wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Powyższe wezwania Sądu prawidłowo doręczono skarżącej przez pocztę w dniu 25 marca 2008 r. do rąk dorosłego domownika (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 18), zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełniania braku formalnego upływał z dniem 1 kwietnia 2008 r. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż powyższe wezwania pozostały bezskuteczne. Skarżąca nie przedłożyła bowiem w wyznaczonym przez Sąd terminie odpisu skargi, nie uiściła należnego wpisu od skargi, ani też nie złożył wniosku o zwolnienie z obowiązku jego ponoszenia. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie przepisu art. 220 § 3 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązany był skargę odrzucić. Jednocześnie należy wskazać, iż wobec powyższych braków nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu, zatem także rozpoznanie przez sąd zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie skutecznie wniesiona skarga umożliwia Sądowi jej rozpoznanie co do istoty sprawy, jak również rozpoznanie zawartych w niej wniosków.