II SA/Go 170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 maja 2017 r. wniosku M.K. i R.P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.K. i R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie po ustawowym terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. M.K. oraz R.P. (dalej określani jako Skarżący) wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (w skrócie: "SKO") opisaną w sentencji postanowienia. Decyzją tą SKO utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2016 r. ustalającą dla Skarżących, jako przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, karę za nieterminowe przekazanie sprawozdań o których mowa w art. 9n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.). w łącznej wysokości 23.600 zł. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdzili, że otrzymali upomnienie od Burmistrza wzywające ich do uiszczenia 26.766,60 zł pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W ich ocenie jednorazowe uiszczenie tej kwoty spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, polegających na konieczności likwidacji przedsiębiorstwa i zwolnienia wszystkich pracowników. Wszczęcie egzekucji ma natomiast grozić "upadłością i likwidacją spółki". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania jest jednak postępowaniem toczącym się na wniosek strony. Dlatego ciężar przedstawienia okoliczności stanowiących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ów ciężar rozumie się jako obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanej wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. post. NSA z dnia 20 lipca 2015 r. II FZ 542/15, post. WSA w Krakowie z 9 września 2015 r. I SA/Kr 1247/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie: "CBOSA"). W ocenie Sądu Skarżący nie wykazali istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania wydanej dla nich decyzji ustalającej karę pieniężną. Odniesienie się do argumentów uzasadnienia wniosku należy poprzedzić uwagą, że uzasadnienie wniosku posługiwało się pewnym uproszczeniem, ponieważ skarżący powoływali się na sytuację majątkową spółki, a twierdzenie o konsekwencjach wykonania zaskarżonego aktu uzasadniali obawą upadłości spółki. Tymczasem w postepowaniu administracyjnym, podobnie jak w postępowaniu przed sądem administracyjnym, występowali jako odrębne strony, wprawdzie będące wspólnikami spółki cywilnej i prowadzące w tej formie działalność gospodarczą, lecz w faktycznie będącymi odrębnymi przedsiębiorcami (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.). Również w przypadku ewentualnego przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji, to wspólnicy będą zobowiązanymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz oni - jako przedsiębiorcy - a nie spółka prawa cywilnego której są wspólnikami, posiadają zdolność upadłościową (art. 5 ust. 1 i a contrario art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2171 ze zm.). Pomijając jednak powyższą nieścisłość terminologiczną, należy uznać, że skarżący nie dowiedli, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku zawiera bowiem tylko hasłowe wskazanie na obawy związane z utratą płynności finansowej na skutek ewentualnej zapłaty (wyegzekwowania) kary pieniężnej i możliwą konieczność zwolnienia pracowników oraz "ogłoszenie upadłości spółki". Skarżący nie udokumentowali jednak swych twierdzeń. Nie złożyli bowiem dokumentów potwierdzających ich sytuację finansową oraz dochodowość prowadzonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wniosku natomiast, w odniesieniu do informacji istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, ograniczyli się jedynie do ogólnych oraz niewspartych przytoczeniem obiektywnych danych uwag o spadku opłacalności działalności gospodarczej i związanym z tym znacznym jej ograniczeniem. Wprawdzie nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia skarżących o ponoszeniu straty z działalności gospodarczej, lecz jej wystąpienie nie jest samoistną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Brak w oświadczeniu skarżących konkretnych danych oraz nieprzedstawienie dokumentów obrazujących ich sytuację finansową, czynił niemożliwym niewątpliwe ustalenie w jaki sposób wykonanie decyzji ustalającej karę finansową wpłynie na ich sytuację i czy nie spowoduje dla nich następstw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym Sąd uznał, że skarżący nie wykazali przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił ich wniosek w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. niniejsze postanowienie zapadło na posiedzeniu niejawnym.