II SA/Go 172/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Wojewoda wniósł skargę na Uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...], w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zarzucając uchwale naruszenie art. 6 ust. 3 pkt 3a, art. 7 pkt 6, art. 15 ust.3, art. 19 ust. 2 oraz art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (DZ. U. z 2001r. Nr 72 poz. 747 ze zm.), zwaną dalej ustawą, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazuje, że regulamin uchwalony przez Radę Miejską nie zawiera wszystkich wymaganych przez prawo uregulowań, o których mowa w art. 19 ust. 2 ustawy, ponieważ nie unormowano w nim minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Nadto skarżący zarzuca, iż w § 12 regulaminu błędnie wskazane zostały podstawy do rozliczeń pomiędzy przedsiębiorstwem, a odbiorcą usług. Ponadto, jak twierdzi skarżący, treść § 22 ust. 3 regulaminu ogranicza dostępność do usług wodociągowo – kanalizacyjnych poprzez odesłanie do wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych przedsiębiorstwa. Tymczasem, jak podaje skarżący, zgodnie z treścią art. 21 ust. 7 ustawy, nie każde przedsiębiorstwo ma obowiązek jego opracowania. Skarżący wskazuje na nieprawidłowe uregulowanie wynikające z § 28 ust. 1 regulaminu, zgodnie z którym odbiorca winien zapewnić niezawodne działanie wodomierzy i urządzeń pomiarowych. Zapis tej treści, jak podaje skarżący, jest sprzeczny z art. 15 ust. 3 ustawy, w myśl którego utrzymanie wodomierza głównego, zapewnienie jego niezawodnego działania należy do przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego, a nie odbiorcy usług. Ponadto skarżący kwestionuje zapis § 28 ust. 2 regulaminu, który w jego ocenie jest sprzeczny z art. 6 ust. 3 pkt 3a i art. 7 pkt 6 ustawy. Skarżący zarzuca również, iż włączenie do regulaminu kwestii zawartych w § 35 ust. 3 lit. d, ust. 8 i 9, a dotyczących postępowania w sprawach o odszkodowania, nastąpiło bez podstawy prawnej. Ponadto skarżący wskazuje na błędny zapis zawarty w § 1 ust. 1 regulaminu, który - w jego ocenie – jest sprzeczny z art. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę, umocowany na podstawie Uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2006r. Nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy, stwierdził, że Rada Miejska uwzględniła w całości skargę Wojewody na przedmiotową uchwałę z dnia [...] listopada 2005r., i w dniu [...] marca 2005r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o umorzenie postępowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006r. Wojewoda, w związku z treścią uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] marca 2006r., cofnął skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...]. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006r. Wojewoda cofnął skargę. Sąd zbadał, czy cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2006r. Nr [...], zaskarżona uchwała została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem wycofanie skargi i w konsekwencji umorzenie postępowania sądowego, nie doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu dotkniętego wadą nieważności. Cofnięcie skargi nie zmierza też do obejścia przepisów prawa. Stosownie do treści art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W związku z powyższym, ponieważ skarżący skutecznie cofnął skargę, postanowiono jak w sentencji orzeczenia.