II SA/Go 174/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. nr [...], II. określa, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki Akcyjnej P kwotę 355 zł (słownie: trzystapięćdziesiątpięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego e na podstawie art. 13g, 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262 z 2003r.) wymierzył Spółce Akcyjnej P karę pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd w dniu [...] stycznia 2004r. pojazdem samochodowym typu [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą typu [...] o numerze rejestracyjnym [...] bez wymaganego zezwolenia. Dokonane pomiary wskazywały bowiem, że nacisk na 2 osi został przekroczony o 1.81 kN co oznaczało, iż pojazd należy zakwalifikować jako pojazd ponadnormatywny i na przejazd, którego zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. z 2003r. Dz. U. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) wymagane jest zezwolenie, którego kierowca pojazdu S.W. nie okazał organowi. Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik spółki. Zaskarżając decyzję zarzucił naruszenie przepisów art. 61 § 4 i 79 kpa na skutek braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz o miejscu i terminie przeprowadzenia kontroli pojazdu. W wyniku tych uchybień strona została pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień, skutkiem czego w protokole z kontroli pojazdu znalazły się nieprawdziwe stwierdzenia, a mianowicie takie, że spółka P SA była przewoźnikiem skontrolowanej przesyłki, a kierowca S.W. nie jest jej pracownikiem. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ podał, że jak wynikało z dowodów rejestracyjnych ciągnika i naczepy ich właścicielem była Spółka Akcyjna P. Ponadto wypis nr [...] z licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. na wykonywane międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy wydana na przedmiotowy ciągnik siodłowy udzielona została dla spółki P SA. Nadto powołał się na treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, z którego wynika, iż licencji nie można odstąpić osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią z zastrzeżeniem ust. 2. Przy czym organ nie zinterpretował ani treści ustępu 2 ani też następnych tego przepisu. Natomiast odpierając zarzut uniemożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie organ powołał się na specyfikę tej sprawy, która zasadza się na przejeździe pojazdu przez pomost wagi i mechaniczno-elektronicznym przetworzeniem przez urządzenie wagowe danych, a następnie po stwierdzeniu przekroczeń nacisków wymierzenie kary zgodnie z literą prawa bez żadnej możliwości swobodnego uznania, co do wysokości kary lub odstąpienia od niej. Skargę do Sądu wniosła Spółka Akcyjna P i zaskarżyła przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Celnej i wniosła o uchylenie tej decyzji w całości. W skardze zarzuciła ponownie naruszenia art. 61 § 4 kpa wobec braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania i możliwości złożenia wyjaśnień przed organem I instancji. Uchybienie te doprowadziły do nieprawdziwego ustalenia, że przewoźnikiem była Spółka Akcyjna P, a kierowca jej pracownikiem. Podano także, że jedynym dokumentem pozwalającym na prawidłowe ustalenie osoby przewoźnika jest międzynarodowy list przewozowy CMR, który był w posiadaniu kierowcy i dostępny funkcjonariuszom przeprowadzającym kontrolę. W dniu [...] października 2005r. (data prezentaty) pełnomocnik skarżącej spółki złożył pismo procesowe, którego załącznikiem jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] wyrażająca zgodę na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy przez "PT" Spółka Akcyjna, której akcjonariuszem jest "P" Spółka Akcyjna posiadająca licencję o nr [...] na obszar prowadzenia przewozów obejmujący wszystkie kraje, która została udzielona [...] listopada 2002r. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 13 ust. 4 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia [...] września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371) po rozpatrzeniu wniosków przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "P" Spółka Akcyjna i "PT" Spółka Akcyjna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty wcześniej przytoczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez Sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami, ale także dowody uzupełniające z dokumentów zgromadzone w toku postępowania przed Sądem. W niniejszej sprawie nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 20 listopada 2003r. o wyrażeniu zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji przez spółki akcyjne, w których spółka posiadająca licencję posiada akcje lub udziały, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy na używanie pojazdu samochodowego zgłoszonego do prowadzenia działalności objętej licencją wydana na podstawie art. 13 ust. 4 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371). Przepis ten stanowi wyjątek od zasady wymienionej w art. 13 ust. 1, iż licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. Zgodnie z art. 106 § 3 wyżej cytowanej ustawy Sąd przeprowadził dowód z tej decyzji. Dowód ten nie był znany organom orzekającym w sprawie, bowiem skarżący przywołał go dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dowód ten organy administracji celnej będą musiały wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Okoliczność ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem wyszła na jaw, jako istotny dla niniejszej sprawy dowód istniejący w dniu wydania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, a nieznany tym organom. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach sąd orzekł na mocy art. 200 wyżej cytowanej ustawy.