II SA/Go 174/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. R Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową – na terenie nieruchomości położonej w miejscowości [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Starosta wydał pozwolenie na budowę, od którego odwołanie do Wojewody złożył S.K.. Organ odwoławczy stwierdzając, że Starosta nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1529 ze zm., dalej jako u.p.b.) oraz nie zobowiązał inwestora do usunięcia wszystkich nieprawidłowości występujących w projekcie, decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na konieczność uzupełnienia przedstawionej dokumentacji, między innymi o analizę przesłaniania budynku zawierającej precyzyjne wyznaczanie kąta 60 stopni oraz dokładne określenie wysokości przesłaniania. Po usunięciu wskazanych decyzją Wojewody nieprawidłowości i po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożył S.K.. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Wojewoda ponownie uchylił decyzję Starosty stwierdzając, że nie dokonano w sposób wyczerpujący sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz nie zobowiązano inwestora do usunięcia wszystkich nieprawidłowości występujących w projekcie. Wojewoda przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem, jakie inne nieprawidłowości należy usunąć. Po ich uzupełnieniu i przeprowadzeniu kolejnego postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Starosta wydał pozwolenie na budowę, od którego odwołanie do Wojewody złożyła adw. S.S., działająca jako pełnomocnik H.K. i S.K.. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Wojewoda uchylił decyzję z dnia [...] maja 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego w dalszym ciągu nie było możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy spełnione zostały wymagania warunków technicznych dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Wskutek odwołania adw. S.S.-B., Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], ponownie uchylił w całości decyzję Starosty i przekazał do ponownego rozpatrzenia ze względu na to, iż w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany nie było możliwe stwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości jaka jest wysokość przesłaniania, a co za tym idzie, czy została zachowana odległość pomiędzy budynkiem istniejącym i projektowanym. Po uzupełnieniu braków, decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę. Po wniesieniu odwołania przez H.K., S.K. oraz A.S., decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], uchylono w całości w/w decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2017r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na to, iż w ocenie organu II instancji, w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony tego postępowania. Decyzją Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę. Po wniesieniu odwołania przez H.K., S.K. decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], uchylono w całości w/w decyzję Starosty i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda wskazał, iż organ I instancji powinien zobowiązać inwestora do uzupełnienia analizy przesłaniania budynków sąsiednich o część rysunkową z jednoczesnym uwzględnieniem ewentualnej konieczności doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodnego z warunkami technicznymi w zakresie odległości między budynkami w związku z występowaniem przesłaniania pomieszczeń w istniejących obiektach. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę R Sp. z o.o. obejmującą budowę budynku wielorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową (obiekt kat. XIII) – na terenie działki nr ewid. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H.K. i S.K., reprezentowani przez adw. S.S.-B.. Odwołujący podnieśli, że w dokumentacji popełniono szereg błędów projektowych, które na etapie prowadzonego postępowania zostały zignorowane, a powinny zostać zweryfikowane zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Odwołujący wskazali na niezgodność projektowanego budynku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi wysokości budynku oraz powierzchni biologicznie czynnej. Podkreślili również, że projektowane zamierzenie budowlane narusza warunki techniczne w zakresie pochylni stanowiącej dojazd do garażu, miejsc parkingowych, a także warunków dotyczących naturalnego oświetlenia oraz dojść i dojazdów. W ocenie odwołujących w przedstawionej dokumentacji brak jest rozwiązań dotyczących zagospodarowania wód gruntowych. Wskazali również, że projektowana zabudowa w obecnym kształcie ogranicza naturalne oświetlenie okien pomieszczeń na parterze budynku. Przekroczona jest wysokość zabudowy określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewoda nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) uchylił w całości decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] października 2017 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R Sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową na terenie działki nr [...]. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska wyrażonego przez autora projektu budowlanego dotyczącego zgodności zamierzenia inwestycyjnego z warunkami określonymi w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – dalej rozporządzenie). Autor opracowania odnosi się bowiem do odległości między istniejącym budynkiem a przesłaniającą częścią budynku projektowanego wskazując, że odległość ta jest większa od wysokości przesłaniania. Wojewoda zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie spełnienie warunku określonego w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia należy bowiem oceniać poprzez ustalenie czy między ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Na podstawie ww. przepisu rozporządzenia, przy ustaleniu wzajemnych odległości między budynkami nie ma znaczenia odległość istniejącego budynku od najwyższej części przesłaniającego obiektu, jak to wskazał autor projektu budowlanego. Wojewoda podkreślił, że odległość budynku projektowanego od budynku H.K. i S.K. winna wynosić nie mniej niż wyliczona w projekcie wysokość przesłaniania tj. 13,29 m. Mając na uwadze, że odległość ta wynosi 8,43 m Wojewoda stwierdził, że projektowany budynek jest niezgodny z warunkami technicznymi. Tej niezgodności inwestor nie wyeliminował pomimo, że był do tego zobligowany przez organ I instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że w uzasadnieniach wydanych uprzednio decyzji zajął już stanowisko w kwestiach dotyczących miejsc postojowych, odprowadzania wód opadowych, pochylni stanowiącej dojazd do garażu oraz wysokości budynku i powierzchni biologicznie czynnej, które również podtrzymał w tym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję złożyła spółka R sp. z o.o.. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 35 ust. 3 u.p.b., poprzez: - brak wydania przez organ odwoławczy postanowienia w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązku usunięcia naruszeń, które w ocenie organu odwoławczego zaistniały i stały się powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - niezasadne uznanie, iż skarżący nie wyeliminował niezgodności wskazanej w treści postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r., - brak należytego sformułowania niezgodności, do usunięcia których skarżący został wezwany na mocy postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r., 2) art. 35 ust. 4 u.p.b., poprzez brak utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, tj. decyzji Starosty z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], 3) §13 rozporządzenia poprzez uznanie, iż inwestor nie wyeliminował niezgodności wskazanej w treści postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017r. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie skarżącemu stanowiska organu, - art. 7, art. 11 k.p.a. poprzez wydanie reformatoryjnej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez wezwania do usunięcia naruszenia, o którym to wezwaniu mowa w art. 35 ust. 3 u.p.b., - art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania oraz zasady dwuinstancyjności postępowania, wobec uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, i orzeczenia w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę, wobec uznania, iż skarżący nie wyeliminował niezgodności, do usunięcia których został wezwany na mocy postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], wydawanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy odmiennych rozstrzygnięć, - art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady ochrony i trwałości decyzji ostatecznej wydanej przez Wojewodę w dniu [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w której organ odwoławczy zawarł określone wskazania, co do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, następnie zaś w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. uznając, iż skarżący nie wyeliminował niezgodności, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania, z jakich przyczyn organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie usunął niezgodności wskazanej w treści postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], - art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego, oraz gdy orzeczenie reformatoryjne nie zostało poprzedzone wydaniem postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b., nadto, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ wydawał orzeczenia uchylające orzeczenie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda stoi na stanowisku, że nie dopuścił się naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej poprzez ich nieprawidłową wykładnię bądź nieprawidłowe zastosowanie. Organ potrzymał argumentację zastosowaną w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2018 r. adw. S.S.-B., działająca jako pełnomocnik uczestniczki postępowania H.K., w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości. Pełnomocnik uczestniczki powieliła argumentację stosowaną w trakcie przebiegu postępowania administracyjnego. Wskazała również na niespójność twierdzeń skarżącej zastosowanej w skardze. Podkreśliła, że projektowany budynek będzie ograniczał naturalne oświetlenie, przesłaniając sąsiednią nieruchomość i nie jest zachowana maksymalna wysokość obiektu, którą określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W orzecznictwie podkreśla się, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1138/10 - LEX nr 1083543). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji powinien zawierać dane pozwalające organowi stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), część opisowa projektu zagospodarowania terenu inwestycji powinna określać m.in. konieczne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Obowiązek wykazania, że powyższe wymogi zostały spełnione spoczywa zatem na inwestorze, a nie na organie administracyjnym. To inwestor musi wykazać spełnienie omawianych wymogów, a jeżeli tego nie uczyni, nie uzyska decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w takiej sytuacji nie będzie zastępował inwestora i uzupełniał za niego niezbędnych wymogów (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., II OSK 191/15, NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., II OSK 927/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W orzecznictwie wskazano, że niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2010 r, II OSK 508/09, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedstawiony przez stronę skarżącą projekt budowlany nie spełnia wymogu określonego w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Zgodnie z projektem budowalnym odległość między budynkiem odwołującej a projektowanym obiektem wynosi 8,43 m. Natomiast wysokość przesłaniania w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia mierzona od dolnej krawędzi okna balkonowego (drzwi tarasowych) w budynku sąsiednim do kalenicy projektowanego budynku wynosi 13,29 m, co nie było kwestionowane przez strony postępowania. W rozpoznawanej sprawie odległość pomiędzy przesłaniającą częścią budynku projektowanego od budynku sąsiedniego powinna wynosić nie mniej niż wysokość przesłaniania (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia), tj. 13,29 m. Organ wskazał, że w ramach kąta 60 stopni (gdzie długość ramienia tego kąta wynosi 13,29 m) znajduje się część obiektu przesłaniającego a wierzchołek kąta jest usytuowany w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego. Organ zasadnie stwierdził, że przy ustaleniu wzajemnych odległości między budynkami w rozumieniu § 13 rozporządzenia nie ma znaczenia odległość istniejącego budynku od najwyższej części przesłaniającego obiektu, jak wskazał autor projektu. Innymi słowy do odległości między budynkami tj. 8,43 m nie można dodać – jak to uczynił autor projektu budowlanego – odległości 7,62 m mierzonej od lica zewnętrznego ściany zewnętrznej budynku przesłaniającego do kalenicy budynku projektowanego, aby w rezultacie uzyskać odległość (16,05 m), tzn. większą niż wysokość przesłaniania (13,29 m). W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu II instancji, że odległość między budynkami (8,43 m) jest mniejsza niż wysokość przesłaniania (13,29 m), co oznacza, że projektowany budynek jest niezgodny z warunkami technicznymi zawartymi w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wbrew stanowisku skarżącego należy stwierdzić, że określone w postanowieniu Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r. nieprawidłowości do których usunięcia została wezwana na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. strona skarżąca zostały sformułowane w sposób precyzyjny i jednoznaczny. Wymaga podkreślenia, że to inwestor ma obowiązek uzupełnić projekt zagospodarowania o dane pozwalające w sposób nie budzący wątpliwości ocenić, czy został spełniony wymóg określony w § 13 rozporządzenia. O niewykonaniu obowiązku o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.p.b. można mówić wówczas, gdy inwestor nie udzielił odpowiedzi w ogóle lub gdy udzielona odpowiedź jest niezwiązana z przedmiotem sprawy. Jeśli natomiast udzielona odpowiedź jest w ocenie organu administracji jedynie niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, to może to być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych np. z powodu niezgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Okoliczność taka nie może natomiast być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 u.p.b., to jest z powodu nieusunięcia w terminie wskazanych przez organ administracji nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., II OSK 1023/14, CBOSA). W ocenie Sądu organ II instancji nie miał obowiązku ponownie wydawać postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b., ponieważ takie postanowienie zostało uprzednio wydane przez organ I instancji, a inwestor nie wyeliminował dostrzeżonych braków. Niewyeliminowanie braków przedłożonej dokumentacji projektowej w pełni usprawiedliwia decyzję o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Bd 348/17, CBOSA). Wymaga również podkreślenia, że zasadą jest wydawanie przez organ II instancji orzeczeń o charakterze merytorycznym. Orzeczenie kasacyjne dopuszczalne jest wyjątkowo. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a., zob. K. Glibowski /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski /red./, K.p.a. Komentarz, C.H. BECK 2017, s. 1009). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Jak już wyżej wskazano projekt zagospodarowania terenu inwestycji powinien zawierać wszelkie dane pozwalające organowi rozpoznającemu wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13 rozporządzenia bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników tego organu. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z przepisami prawa. Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani w istotny sposób przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.