II SA/Go 178/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi E.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego E.N. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów sądowych. 1. Pismem z dnia 21 stycznia 2010 r. E.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2010 r. (w nagłówku zapewne omyłkowo wpisano rok 2009) w przedmiocie wznowienia postępowania. Zapadła ona w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 1998r., Nr [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] obejmującej budowę masarni o przerobie do 1500 kg mięsa na dobę z wykorzystaniem istniejących budynków dla inwestora M.K.. Na jej podstawie decyzją z dnia [...] maja 1999r., Nr [...] Starosta orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i M.K. pozwolenia na budowę masarni o przerobie do 1500 kg/dobę wraz z przyłączami na działkach nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymaną następnie w mocy decyzją tego samego organu z dnia [...] listopada 2006 r., stwierdziło nieważność wskazanej wyżej decyzji Burmistrza z [...] lipca 1998 r. Skargi na powyższe decyzje wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie II SA/Go 73/07 zostały oddalone. W następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej - wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008 r., w sprawie II OSK 1244/07 – w/w decyzje zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie II SA/Go 263/09. 2. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. E.N. zwrócił się do Starosty o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę masarni, wskazując jako podstawę wznowienia fakt wydania decyzji z [...] lipca 2006 r. następnie utrzymanej w mocy decyzją z [...] listopada 2006 r. We wniosku wskazał, że informację o decyzji, której domaga się wznowienia uzyskał w dniu [...] stycznia 2007 r. z treści uzasadnienia decyzji Wojewoda z dnia [...] grudnia 2006 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] maja 1999 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] Starosta wznowił postępowanie we wnioskowanym przez skarżącego zakresie, a po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] orzekł, że ostateczna decyzja Starosty z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę masarni została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie podlega uchyleniu z powodu upływu pięciu lat od jej wydania (doręczenia). 3. W odwołaniu pełnomocnik uczestników postępowania D. i M. małżonków K. zarzucił tej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) to jest: art. 149, art. 147, art. 148 w związku z art. 142 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i zastosowanie przejawiające się wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, w braku do tego podstaw. Odwołujący się wskazał również, że decyzja wydana została pomimo braku przesłanek prawnych, gdyż decyzja Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy nie została uchylona ani zmieniona. Nadto odwołujący zarzucili organowi niedokładne rozpatrzenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Odwołanie od decyzji złożył również działający w imieniu E.N., pełnomocnik R.K., który podniósł, że od doręczenia decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę przedmiotowej masarni E.N. nie upłynął okres 5 lat, gdyż została ona mu doręczona w dniu 18 maja 2009 r. Podkreślił przy tym, iż decyzja z dnia [...] maja 1999 r. nigdy nie została doręczona żonie odwołującego R.N.. 4. W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] o wznowieniu postępowania w sprawie oraz orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla D. i M.K. pozwolenia na budowę masarni. W uzasadnieniu wskazał, iż wniesienie żądania o wznowienie postępowania wyznacza wstępne czynności organu o charakterze merytorycznym i formalnym, które początkują bieg postępowania administracyjnego. W tej fazie organ bada przede wszystkim, czy wniosek jest dopuszczalny i czy pochodzi od strony postępowania. Stosownie do treści art. 148 1 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie organu drugiej instancji E.N. we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się z uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2006 r. W związku z zarzutami podnoszonymi w odwołaniu przez pełnomocnika małżonków K., Wojewoda, w oparciu o informacje posiadane w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., zbadał zachowanie przez wnioskodawcę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W wyniku czego ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia. Zdaniem organu odwoławczego E.N. powziął wiadomość o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. w dniu [...] września 2006 r., natomiast jego pełnomocnik R.K. o okoliczności tej dowiedział się w dniu 7 września 2006 r. Powyższe wynika z okoliczności doręczenia odwołującemu i jego pełnomocnikowi pisma z dnia [...] września 2006 r., znak: [...], w którym Wojewoda poinformował R.K. - pełnomocnika E.N. o stwierdzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...]. nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] o ustaleniu dla M.K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę masarni. Ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że pełnomocnik odebrał powyższe pismo w dniu 7 września 2006 r., natomiast E.N. w dniu 6 września 2006 r. Ponieważ wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 15 stycznia 2007 r. organ stwierdził, że nie został zachowany ustawowy termin do jego wniesienia, zatem brak było podstaw do przeprowadzenia przez organ l instancji postępowania, co do przyczyn wznowienia postępowania i wydania decyzji w trybie art. 151 k.p.a. W ocenie Wojewody w sprawie znajduje natomiast zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a., w oparciu o który organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania, m.in. w przypadku uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Nadto organ odwoławczy wskazał, że Starosta niewłaściwie ustalił, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co słusznie zarzucono w odwołaniu uczestników. Stanowisko organu I instancji nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] oraz z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...]. stwierdzające z urzędu nieważność wskazanych w nich decyzji Burmistrza zostały prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2009 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Go 263/09, uchylone. Do dnia wydania niniejszej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydało nowego orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 1998 r. Z powyższego wynika, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym znajdowała się decyzja Burmistrza z dnia [...] lipca 1998r. nr [...] o ustaleniu dla M.K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę masarni o przerobie do 1500 kg mięsa na dobę na działce nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu E.N. dotyczącego upływu pięcioletniego terminu od doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej masarni Wojewoda wyjaśnił, że przez doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. należy rozumieć doręczenie decyzji, w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona E.N., jako stronie postępowania, w dniu [...] maja 1999 r. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez syna E.N.. Zatem pięcioletni okres określony w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął w dniu [...] maja 2004r. Niedoręczenie decyzji R.N. pozostało bez wpływu na upływ pięcioletniego terminu. 5. Na decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył E.N. wnosząc o jej uchylenie. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego wskazał, iż podstawą do skutecznego wznowienia postępowania nie mogła być decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r., gdyż była ona nieprawomocna i nie podlegała wykonaniu, a następnie został wniesiony od niej środek zaskarżenia. Natomiast podstawę do wznowienia stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r. a o niej skarżący dowiedział się w dniu 8 stycznia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik uczestników postępowania małżonków K. wniósł o oddalenie skargi. W jego ocenie brak było podstaw do wznowienia przedmiotowego postępowania z uwagi na wykluczenie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga rozpoznawana w granicach sprawy oraz kompetencji sądu administracyjnego, określonych art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2, 134 § 1 oraz 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), jest zasadna. Wynika to z przyczyn, objętych kontrolą sądu administracyjnego poza zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), dotyczących przepisów regulujących postępowanie wznowieniowe, w szczególności zaś pomieszania przez organ drugiej instancji, na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, skutków prawnych wystąpienia określonych okoliczności w danej fazie postępowania wznowieniowego oraz pominięcia w toku postępowania jednego z uczestników. Stwierdzone uchybienia proceduralne miały wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). 7. Przedmiotem postępowania administracyjnego był wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1999r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę masarni, wskazując jako podstawę wznowienia fakt wydania decyzji z [...] lipca 2006r. następnie utrzymanej w mocy decyzją z [...] listopada 2006r. We wniosku skarżący powołał się na uzyskanie w toku odmownego dlań postępowania o stwierdzenie nieważności tejże decyzji z dnia [...] maja 1999 r. informacji o wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjach stwierdzających nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 1998 r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] obejmującej budowę masarni. Podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. została więc wyraźnie określona, zresztą z inicjatywy Wojewody, który powiadomił skarżącego o decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego 8. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch zasadniczych fazach. Pierwszą z nich rozpoczyna złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W jej granicach właściwy organ dokonuje wstępnej oceny wniosku badając, czy jest on (formalnie) oparty i na jakich przesłankach wznowienia postępowania, spośród podstaw wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. W tej fazie badaniu podlega w szczególności, czy wniosek został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1 art. 148 k.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z prawidłowych ustaleń organu drugiej instancji, poczynionych na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów wynika, iż pełnomocnik skarżącego (a także bezpośrednio sam skarżący) zostali powiadomieni o okoliczności, która została wskazana jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania w dniu otrzymania pisma Wojewody z dnia [...] września 2006 r., opatrzonego numerem [...] (jego kopia oraz dowody doręczenia są załączone do akt administracyjnych za decyzją organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2009 r.). Z dokumentów tych wynika, że wskazane pismo zostało doręczone osobiście pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 września 2006 r., skarżącemu zaś w dniu 6 września 2006 r. (pismo odebrała żona R.N.). Wskazano w nim na treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. oraz wyraźnie odniesiono się do jej skutków, w tym możliwości wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Wymieniona w przepisie § 1 art. 148 k.p.a. zależność pomiędzy zdarzeniem a zachowaniem terminu ma charakter zobiektywizowany. Oznacza to, iż strona "dowiaduje się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" jeśli dociera do niej informacja o wydaniu jakiejś decyzji, której skutek może stanowić podstawę wznowienia. Natomiast bez znaczenia jest, świadomość prawna strony, czy też jej przekonanie o występowaniu lub niewystępowaniu zdarzeń stanowiących potencjalną podstawę wniosku o wznowienie postępowania. Dowiedzenie zaś okoliczności zachowania terminu powinno być udowodnione (por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 736 i 737 i powołane tam poglądy). 9. Taka informacja została stronie wyraźnie zakomunikowana i zawierała wszystkie elementy pozwalające na powzięcie decyzji o ewentualnej potrzebie złożenia przedmiotowego wniosku. Termin jednego miesiąca do jego złożenia upłynął zatem skarżącemu (jego pełnomocnikowi) w dniu 7 października 2006 r. Wniosek zaś został złożony 15 stycznia 2007 r. (k. 50 akt administracyjnych). Twierdzenie skarżącego, iż o podstawie wznowienia dowiedział się później (jak wskazuje we wniosku z uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2006 r., z którą zapoznał się w dniu 8 stycznia 2007r.) nie zostało w żaden sposób udowodnione. Tym bardziej, że była to ta sama okoliczność, którą opisano w piśmie z dnia [...] września 2006 r. Nie wynika ono także ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący nie odnosi się do tego także w skardze. Z tych względów prawidłowo organ odwoławczy przyjął, iż termin z § 1 art. 148 k.p.a. nie został przez skarżącego zachowany. 10. Ma to jednak zupełnie inne konsekwencje dla wyniku postępowania niż zostały określone w zaskarżonej decyzji. Mianowicie, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku właściwy organ stwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania nie jest oparty na przesłankach wymienionych w k.p.a. lub został złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., wydaje się decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a). Taką decyzję, po stwierdzeniu uchybienia terminu, powinien wydać organ pierwszej instancji. Tymczasem organ ten poprzestając na pozytywnym przesądzeniu, że podanie o wznowienie zostało oparte o ustawowe przesłanki, bez zbadania czy skarżący podanie złożył w terminie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. wznowił postępowanie. W takiej sytuacji organ odwoławczy stwierdziwszy zachodzenie okoliczności tamującej z przepisu § 1 art. 148 k.p.a., z uwagi na uchybienie terminu ustawowego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien uchylić decyzję pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie o wznowieniu postępowania oraz umorzyć postępowanie prowadzone w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt I SA 855/99, publ. LEX nr 54136, także uzasadnienie wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, publ. w bazie informatycznej na stronie internetowej NSA). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylił co prawda decyzję organu pierwszoinstancyjnego i poprzedzające ją postanowienie o wznowieniu jednakże odmówił wznowienia postępowania, co w świetle wyżej przytoczonego poglądu jest naruszeniem art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. mającym wpływ na wynik sprawy. Jest to szczególnie dostrzegalne na tle argumentacji organu, który w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazuje na niewystępowanie w sprawie ustawowej podstawy wznowienia co rodzi wątpliwości, która z podstaw – w świetle odmowy wznowienia postępowania – zadecydowała o wyniku postępowania. Prowadzi to do istotnych konsekwencji. Postępowanie merytoryczne w przedmiocie podstaw wznowienia nie może bowiem konkurować z postępowaniem wstępnym, które je poprzedza. Okoliczności dotyczące wystąpienia jakiejś podstawy wznowienia nie są badane i nie powinny być rozważane w fazie zastosowania art. 148 § 1 k.p.a. Wyjątkowo mogą być one przedmiotem kontroli jeśli rozważa się wystąpienie podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Na skutek uchylenia, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., decyzji stwierdzających nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 1998 r., Nr [...] Burmistrz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji z dnia [...] maja 1999 r., Nr [...] Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i M.K. pozwolenia na budowę, takich podstaw nie było. W takim też kontekście organ odwoławczy nie uzasadnił wydanej decyzji. Dlatego zbędne było rozważanie okoliczności, do której głównie dowołują się skarga oraz ostateczna odmowa wznowienia postępowania zamiast kasacji wadliwych rozstrzygnięć organu pierwszej instancji i umorzenia tam prowadzonego postępowania. 11. Odrębnym uchybieniem procesowym było pominięcie, przy wydaniu i doręczeniu decyzji organu odwoławczego, uczestnika postępowania K.B., który brał udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie wskazał z jakich przyczyn pominął tego uczestnika. Dlatego nie poddaje się to kontroli. Generalnie na mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przyjmuje się, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Orzecznictwo sądów administracyjnych dostarcza wielu przykładów, w których status strony postępowania w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przyznawano właścicielom nieruchomości sąsiednich. W postępowaniu wznowieniowym kwestia danego interesu prawnego postrzegana jest przez pryzmat jego podstaw jednakże konieczne jest zachowanie podstawowych gwarancji proceduralnych. W świetle podstawowych standardów procesowych, wyrażonych w art. 7, 8 , 9 i 10 k.p.a. oraz konstytucyjnej zasady poszanowania prawa do ochrony sądowej nie jest do przyjęcia, by uczestnik postępowania biorący udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym został pominięty przy rozpatrywaniu odwołania. Wobec konstytucyjnego umocowania wskazanych, formalnych gwarancji nie ma znaczenia, czy konkretny uczestnik w jakimkolwiek stopniu był zaangażowany w przedmiotową sprawę. 12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, przy czym wskazówki prowadzące do wyeliminowania wskazanych uchybień wynikają z rozważań zawartych w pkt 7 do 11 uzasadnienia. Mogą one zostać zrealizowane na poziomie organu drugiej instancji. W oparciu o art. 152 p.p.s.a., stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach należnych skarżącemu orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.