II SA/Go 184/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P.W. i A.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...]. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących P.W. i A.W. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik inwestora C Sp. z o.o., wystąpił do Starosty Powiatu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], działka nr [...] składającej się z wieży strunobetonowej, systemu anten sektorowych i mikrofalowych, urządzeń nadawczo – odbiorczych typu outdoor na ramie stalowej, dróg kablowych oraz przyłącza energetycznego i wewnętrznej linii zasilania. Strony postępowania zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu administracyjnym i możliwości wniesienia uwag przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. J. i M.D., A. i P.P., T.D., A. i P.W. skorzystali z tego prawa i w pismach skierowanych do organu wyraziły swój kategoryczny sprzeciw dla budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej jako bezpośrednio sąsiadującej z ich nieruchomościami. W ich ocenie stacje takie wydzielają promieniowanie szkodliwe dla zdrowia i życia ludzi potwierdzone na terenie kraju wieloma zachorowaniami i zgonami. Ponadto bliskie sąsiedztwo takiej stacji bardzo znacząco obniży wartość ich nieruchomości. Wcześniejszą decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek odwołania Wojewoda, decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność podania w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w pkt 3 na stronie 21 wykazu anten, przewidzianych do montażu ze wskazaniem ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny, przedłożenia opracowania pn. "kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "analiza środowiskowa" sporządzone zgodnie z danymi określonymi w projekcie budowlanym w zakresie ilości anten sektorowych, Na stronie 5 "kwalifikacji przedsięwzięcia" i "analizy środowiskowej" w tabeli podano dane dziewięciu anten sektorowych, co jest niezgodnie z projektem budowlanym w którym mowa jest jedynie o sześciu antenach sektorowych, oraz przedłożenia projektu budowlanego tom II, którego treść w zakresie wysokości wieży strunobetonowej będzie zgodna z pozostałymi dokumentami. Na stronie 14 projektu budowlanego tom II w części zawierającej obliczenia statyczne wskazano, że przedmiotem opracowania jest projekt posadowienia bezpośredniego wieży antenowej o wysokości 30 m, natomiast zarówno z części opisowej jak i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika zamiar lokalizacji wieży o wysokości 40 m, Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Starosta decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił C Sp. z o.o., pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wskazując, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] przewiduje, iż teren ten jest przeznaczony pod urządzenia infrastruktury technicznej. Plan dopuszcza przy tym na tym terenie lokalizację stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej. Ponadto stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia (art. 12 ust. 7 prawa budowlanego) i wykonanie sprawdzenia projektu (art. 20 ust. 2), przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia – zaświadczeniem. Nadto organ uznał też, że inwestycja ta nie została zaliczona w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym zgodnie z art. 71 ust- 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, Nr 199, poz. 1227) przedmiotowa inwestycja nie wymaga określenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Starosta stwierdził, że z analizy dołączonej do wniosku wynika, że przedmiotowa inwestycja w odniesieniu do standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach. Ludność znajdująca się wokół wieży nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego został przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego. Wiązki promieniowania anten dla którego poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego jest większy niż określony w dopuszczalnych granicach wystąpi tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i P.W., działający przez pełnomocnika – Z.G. oraz uczestnicy postępowania "mieszkańcy ul [...]" – J. i M.D., A. i P.P., T.D., zarzucając naruszenie: - art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a., poprzez: a) niedokonanie subsumcji polegającej na wskazaniu konkretnej jednostki prawnej z jednoczesnym wskazaniem, jak ustalono do niej stan faktyczny, z uwagi na niewyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji, z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich, jak "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnieniu sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, określenia, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowaną na mapie czy też konkretną wartość poła elektromagnetycznego, pominiecie faktu iż rzekoma oś głównej wiązki promieniowania schodzi na wysokość 3,8 metra, która zdaniem organu nie jest uważana za miejsce dostępne dla ludności, b) przyjęcie stanu faktycznego oraz prawnego w kwestii konieczności wymogu uzyskania lub nie decyzji środowiskowej ustalonego przez osobę niebędącą pracownikiem organu administracji publicznej oraz nieuczestniczącą w postępowaniu; – art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP - poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na dokumencie, który nie został przewidziany w obowiązujących przepisach prawa; – art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez niewykazanie, jak organ doszedł do konkluzji, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu. W decyzji brak jakichkolwiek ustaleń tym bardziej, iż inwestycja jest z nim niezgodna, albowiem uciążliwości wykraczają poza strefę TP powodując ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich; – art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez niezbadanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska; – art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania; – ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) - poprzez niewskazanie przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszenia art. 63 ust l oraz 63 ust 2 - poprzez niewydanie odrębnego postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; – art. 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska - poprzez nie dokonanie analizy powyższych przepisów oraz wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r.,nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności wskazał, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym przez właściwy organ wskazany w ustawie. W świetle przywołanego w odwołaniu art. 63 wymienionej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie trafione są zatem zarzuty odwołania, dotyczące naruszenia przez Starostę przepisów tej ustawy. Czynnikiem fizycznym, przez który wskazana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania ich poziomów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1883). W załączniku nr 1 powołanego rozporządzenia ustalone zostały standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach wykorzystywanych przez instalacje radiokomunikacyjne w tym także przez stacje telefonii komórkowej w miejscach dostępnych dla ludzi. Wartości te są znacznie niższe od wartości określonych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizujacymi (ICNIRP). Zdaniem Wojewody przebywanie osób (ludności) w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. W przedmiotowym rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomu, ustawodawca określił standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomu pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji problem merytoryczny, czyli stwierdzenie czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Podstawowe znaczenie ma bowiem - z powyższego punktu widzenia - sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie zostały przyjęte jakieś standardy i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Wojewoda podniósł, że za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, iż wobec przyjęcia ustawowych (tj. ustalonych w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej (wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 1961/06). Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem odmówić pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania, a zatem działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Poziomy pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii cyfrowej są zależne od charakterystyk technicznych sprzętu nadawczego, a zwłaszcza mocy nadajników, charakterystyk promieniowania anten oraz sposobów rozmieszczenia tych anten. Poziomy te można wyznaczać zarówno obliczeniowo jak też i pomiarowo. Na etapie planowania lokalizacji stacji bazowych korzysta się z technik obliczeniowych. Wyznaczenie poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowych bez znajomości danych technicznych sprzętu radiowego oraz sposobu jego rozmieszczenia, zwłaszcza anten i ich charakterystyk jest niemożliwe, a dokonując oceny stanu faktycznego, musi oprzeć się w dużej mierze na danych zawartych w opracowaniu specjalistycznym, załączonym do przedłożonego projektu budowlanego. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być on sporządzony na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest on obarczony wadliwością lub stronniczością. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wskazuje, jaki podmiot uprawniony jest do sporządzenia dokumentacji sprawy. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej dane takie stanowią: wskazanie jakiego rodzaju anteny będą instalowane, jakiej częstotliwości pola elektromagnetyczne będą emitowały, jaka będzie równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz w jakich odległościach od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, występują miejsca dostępne dla ludności. Jeżeli przedłożony dokument posiada te dane, organ nie ma podstaw aby go podważać, zobowiązywać inwestora do sporządzenia nowej opinii ani też samodzielnie zlecać jej wykonanie przez osobę posiadającą wiadomości specjalne z zakresu oddziaływania stacji bazowych telefonii komórkowej na środowisko. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Dokumenty zostały sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, a załączone do analizy rysunki zostały w wystarczający sposób objaśnione, przez co należy uznać, iż analiza jest czytelna. Inwestor przedstawił "Kwalifikację przedsięwzięcia" oraz ,.Analizę środowiskową", sporządzone przez mgr inż. K.K., specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tymi dokumentami w odległościach od anten sektorowych, określonych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Dokumenty powyższe zostały wykonane przy uwzględnieniu minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania i maksymalnej wysokości zabudowy wzdłuż tej osi. Z treści opracowania tego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wynika, że w odległości do 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania projektowanych anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Organ II instancji podkreślił, iż przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać. W niniejszej sprawie przestrzeń, na której wysokości znajduje się oś głównej wiązki promieniowania (35m lub 3,8m) należałoby uznać za dostępną dla ludności, gdyby znajdował się tam budynek o tej wysokości. Z akt sprawy wynika, że sytuacja taka nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Natomiast odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny nie jest mierzona w rzucie poziomym. Jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten; (linii poprowadzonej wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny), uwzględniając kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny i pochylenie tej wiązki. W ocenie organu odwoławczego przedmiotem badania były nie tylko miejsca leżące w osi głównej wiązki promieniowania, ale cała przestrzeń oddziaływania wiązki promieniowania, co zostało przedstawione w przekroju poziomym. Wzięta została również pod uwagę istniejąca na obszarze zabudowa, której wysokość wynosi maksymalnie 12 m. Zgodnie z postanowieniami obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Nr Vl/14/98 Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 1998 r, działka nr ewidencyjny gruntu [...] położona jest w obrębie obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem "TPI". Jest to obszar dominującej działalności produkcyjnej i składowej, wydzielony w wyznaczonej przez plan strefie techniczno - produkcyjnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem "TP". W świetle § 2 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podstawowym przeznaczeniem gruntów w strefie "TP" jest lokalizacja obiektów i urządzeń produkcyjnych, składowych i magazynowych, baz i urządzeń technicznych. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 4, jest dostosowanie ich charakteru do przeznaczenia podstawowego. W § 2 ust. 4 pkt 6 wyrażony został zakaz realizacji programu mieszkaniowego. Stwierdzić zatem należy, że w odległości do 150m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania projektowanych anten nie występują miejsca dostępne dla ludności, przy uwzględnieniu zarówno aktualnego wskaźnika zabudowy, jak również maksymalnej wysokości możliwej do zabudowy w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oddziaływanie projektowanej inwestycji nie wykracza poza obszar oznaczony symbolem "TPI", a tym samym mieści się w granicach strefy techniczno - produkcyjnej ,.TP", z której został wydzielony. Powyższe prowadzi do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dane dotyczące inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej deklarowane są przez inwestora i nie ma możliwości sprawdzenia zachowania wskazanych parametrów na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty oraz że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane. Ponadto jest on kompletny, zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto Wojewoda wskazał też, odnosząc się do naruszenia art. 140, 143 i 144 k.c., że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z prawem wówczas, gdy odpowiada przepisom obowiązującego prawa a nie wtedy, gdy inne strony wyrażą zgodę na jego realizację. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wnieśli P. i A.W., podnosząc zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 8 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie wskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 21.08.2007r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czym rażąco naruszono prawo tym bardziej, iż powyższego uchybienia nie może naprawić Sąd. Osnowa decyzji jest bardzo uboga, nie zawiera w ogóle przepisów dotyczących ochrony środowiska, kwalifikacji inwestycji, co ją przez to dyskwalifikuje. Nadto w ocenie skarżących naruszony został art. 8 w związku z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie subsumcji z uwagi na: a) nie wskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 21.08.2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, b) nie sprawdzenie jaka. metoda dokonywano kwalifikacji inwestycji i tym samym czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowana na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego, c) czy podane moce oraz tilty w decyzji są maksymalne, d) jaka wysokość zabudowy jest dopuszczalna na danym terenie, e) czy linia narysowana przez inwestora faktycznie jest środkiem głównej wiązki promieniowania i jak organ to ustalił; Ponadto w ocenie skarżących organ II instancji także naruszył art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania, art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane - poprzez niezbadanie przez organy administracji i architektoniczno-budowlanej zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska. Kolejno skarżący zarzucili naruszenie art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania. Nie wskazano także przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszony został art. 63 ust l oraz 63 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) - poprzez niewydanie odrębnego postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; Istotnym jest również naruszenie art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 140, 143, 144 k.c., w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 oraz ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem strony skarżącej zamierzenie wprowadza uciążliwości na sąsiednich działkach, albowiem realizacja przez inwestora planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do przestrzeni ponadnormatywnego PEM. Z kolei emisja ponadnormatywnego PEM zmieni istniejące dopuszczalne poziomy substancji i energii, a zatem spowoduje zmianę jakości standardu środowiska. Poza sporem pozostaje przy tym fakt, iż planowana stacja bazowa telefonii komórkowej spowoduje ponadnormatywne promieniowanie, które - co wynika z decyzji - będzie występowało także na terenie działek sąsiednich, co do których inwestor nie posiada tytułu prawnego (wyrok NSA z dnia 26.07.2011 r., sygn. akt II OSK 1219/10). Należy ustalić moc maksymalną możliwą do doprowadzenia do tej anteny, następnie dokonać ustaleń czy więcej wiązek promieniowania skierowanych zostało na ten sam azymut, albowiem wtedy tworzą one jedną. Po ustaleniu powyższego trzeba rozważyć, czy badamy tylko linię narysowaną przez inwestora (wykładnia absurdalna i nielogiczna) czy też konkretną wartość występowania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego. Ponadto należy wskazać, jaka maksymalna zabudowa dla obiektów jest dopuszczalna na danym terenie, a następnie w sposób czytelny opisać metodę kwalifikacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. Prezes Zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom, złożył wniosek o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w sprawie jako uczestnika wskazując, że przedmiot niniejszej sprawy mieści się w celach statutowych Stowarzyszenia. W toku rozprawy sądowej dopuszczono do udziału Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom, którego prezes Z.G. przychylił się do skargi i prezentowanej w niej argumentacji wskazując dodatkowo, że powinna być zbadana sumaryczna moc anten na sektor, która jest w istocie mocą pojedynczej anteny, czyli jak określił to inwestor wynosi ona 7866 W, co skutkuje koniecznością obligatoryjnego badania odległości 150 m. oraz 200 m. dla fakultatywnego badania odległości. Wojewódzki Sad administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Musiało to zatem skutkować wyeliminowaniem wadliwych decyzji z obrotu prawnego. Realizacja zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym, wyrażona w art. 7 k.p.a., wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu pierwszej instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu organu pierwszej instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w pierwszej instancji wydał decyzję lub postanowienie. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981r., sygn. S.A. 810/81,publ. ONSA 1981, Nr 1 poz. 45). Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, a nadto wiąże się także z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Odnosząc się natomiast do przedmiotu sprawy, to przede wszystkim wskazać należy, iż w ramach postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, organ administracji architektoniczne budowlanej stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) - dalej: u.u.ś.. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Do kompetencji Starosty w sprawie pozwolenia na budowę nie należała zatem kontrola poprawności planowanych rozwiązań przestrzennych. Za pozbawione podstaw należy uznać te zarzuty skargi, które dotyczyły kwestii spadku wartości nieruchomości w wyniku zlokalizowania w sąsiedztwie inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyjaśnienia wymaga, iż ewentualne obniżenie wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji nie mogło stanowić przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, ani przyczyny uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny. W świetle orzecznictwa NSA pojęcie "uzasadnionego interesu osób trzecich" z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odnosząc się natomiast do skargi i stanowiska Stowarzyszenia w zakresie zarzutów dotyczących kwestii ochrony środowiska wskazać należy, iż do dnia 15 listopada 2008 r. przepisami określającymi kiedy pozwolenie na budowę poprzedzone być musi postępowaniem w przedmiocie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko była ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r., Nr 62, poz. 627, ze zm.), a od wskazanej daty przepisy ustawy u.u.ś. z dnia 3 października 2008 r. (regulacja przejściowa zawarta w art. 153 ustawy u.u.ś. nie ma zastosowania do spraw prowadzonych w trybie ustawy Prawo budowlane). Inwestor jest obowiązany wdrożyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do katalogu inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania przeprowadza się "ocenę oddziaływania na środowisko" (art. 3 pkt 8, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy), która jest obligatoryjna (w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy), bądź fakultatywna (w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza organ postanowieniem na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, póz. 2573, ze zm.), a w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. Przedsięwzięcia nie wymienione w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. nie wymagają wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W takich przypadkach organy właściwe do wydania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy u.u.ś. (m. in. organy architektoniczno-budowlane - art. 71 ust. 1 pkt 1) w ramach swoich kompetencji oceniają czy do wydania decyzji konieczne jest przedstawienie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (ew. postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko), czy też przedsięwzięcie w ogóle nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym zakresie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Po 13/09). W rozpoznawanej sprawie, działający w imieniu inwestora pełnomocnik - C Sp. z o.o. wystąpił o uzyskanie pozwolenia na budowę wprost do organu właściwego do jego wydania, przedstawiając - dla wykazania braku obowiązku uprzedniego wdrożenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, a tym samym i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - wykonaną na jego zlecenie analizę środowiskową ze stycznia 2010 r. wykonaną przez mgr. Inż. K.K.. Stwierdza ona, iż projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zarówno tych, dla których raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagany, jak i tych, dla których raport może być wymagany, a ponadto planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000, lub nie wynika z tej ochrony, w związku z tym dla jego podjęcia, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W rozpatrywanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej jako obszar oddziaływania obiektu przyjęły teren w promieniu 150 metrów od projektowanego masztu, jednakże zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody brak nawet jakiejkolwiek próby wyjaśnienia w oparciu o jakie kryteria obszar ten został ustalony. Okoliczności tych nie dostarcza również dokumentacja przedłożona wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przez inwestora, w tym w szczególności dołączona do projektu budowlanego analiza środowiskowa, w której wielkość ta ("150 metrów od wieży") pojawia się jedynie dla określenia bezpośredniego otoczenia miejsca inwestycji, lecz z której to analizy nie wynika dlaczego przyjęta została akurat w takim wymiarze. W ocenie Sądu sposób sporządzenia tejże analizy środowiskowej, nie pozwala na wyciągnięcie z niej jakichkolwiek wniosków przez osoby nie posiadające wiedzy fachowej z dziedziny promieniowania elektromagnetycznego, co dodatkowo uniemożliwiło Sądowi dokonanie samodzielnej weryfikacji przyjętego przez organy administracji obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o decyzji organu odwoławczego konkretnego przepisu prawa materialnego rangi ustawowej z zakresu ochrony środowiska uniemożliwia rzetelną ocenę jego rozstrzygnięcia. Słuszna środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z treści cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej jest wprawdzie odnośnie wymagań ochrony środowiska związany treścią ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o ile została ona wydana, to jednak winien nadto, w szczególności gdy decyzji takowej brak, albowiem nie jest ona wymagana przez prawo, dokonać samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Cały szereg inwestycji, nie mieszczących się w zamkniętym katalogu określonym aktualnie w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (a uprzednio w poprzedzającym je rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko) pozostawałby bez jakiejkolwiek kontroli pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, a przede wszystkim uzupełni materiał dowodowy w sposób pozwalający na weryfikację deklarowanego przez Spółkę charakteru planowanej inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko – czy w świetle parametrów inwestycji oraz progów określonych w rozporządzeniu z 2010 r. jest ona przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, czy też stanowi tzw. przedsięwzięcie podprogowe. W tym miejscu należy podkreślić, że właśnie rozporządzenie z 2010 r., a nie rozporządzenie z 2004 r., znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo zawartej w § 4 rozporządzenia z 2010 r. klauzuli, iż do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. przed dniem 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe (tj. przepisy rozporządzenia z 2004 r.). Cytowany przepis § 4 rozporz.2010 w zakresie, w jakim przedłuża stosowanie rozporządzenia z 2004 r. (do spraw wszczętych) na okres po dniu 15 listopada 2010 r. jest bowiem sprzeczny z art. 173 ust. 1 u.u.ś., z którego wynika, iż rozporządzenie z 2004 r. mogło zachować moc obowiązującą najdłużej do dnia 15 listopada 2010 r. – i jako taki nie może być stosowany. W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zostały zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W, – przy czym prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporz. z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporzadzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie został dostatecznie ustalony stan faktyczny sprawy w stopniu umożliwiającym dokonanie rzeczywistej, obiektywnej i zgodnej ze wskazanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego bądź mogącego wymagać sporządzenia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Z kolei organ odwoławczy wskazał jedynie, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego, w odległości 150 m nie występują miejsca dostępne dla ludności. Nie można zapominać, że na organie administracji publicznej spoczywa ciężar przeprowadzenia całego postępowania, w tym zgromadzenia i oceny dowodów. Organ ma zatem obowiązek z własnej inicjatywy uzupełnić materiał dowodowy, przeanalizować i ocenić każdy przeprowadzony dowód, a następnie wskazać w uzasadnieniu decyzji - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. fakty, które uznał za udowodnione ( tj. przedstawić dokładny stan faktyczny) , dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązki te spoczywają także na organie odwoławczym, który w pierwszej kolejności ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie w jej całokształcie, odnosząc się między innymi do stawianych zarzutów decyzji organu pierwszej instancji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2003r., sygn. akt II SA/Gd 2232/02). W niniejszej sprawie organy administracji z tych obowiązków nie wywiązały się. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jak również niezwykle uproszczona ocena zebranego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. W przedmiotowej sprawie zaniedbania takiego dopuściły się organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, zatem jako przedwczesną należy uznać ich ocenę, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadza się również do określenia miejsc dostępnych dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.). Mianowicie, zgodnie z definicją ustawową, są to wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wniosek taki należy bowiem wyprowadzić z treści art. 143 i art. 144 kodeksu cywilnego. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej ograniczać może jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska. Organy nie dokonały także wystarczającej oceny dokumentu – analizy środowiskowej, którego treść bez zastrzeżeń przyjęły, jako podstawę ustaleń faktycznych. Analiza środowiskowa nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności jej treści ze stanem faktycznym. W związku z tym, zawarte w niej stwierdzenia odnośnie faktów i analiza ich znaczenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W sytuacji gdy organ prowadzący postępowanie uzna, że zachodzi potrzeba odnośnie weryfikacji danych zawartych w dokumencie, powinien podjąć stosowne działania w tym celu (art. 77 § 1 k.p.a.). Zakres weryfikacji informacji zawartych w analizie przez organ prowadzący postępowanie musi być adekwatny do okoliczności sprawy, takich jak np.: jego szczegółowości, stopień skomplikowania sprawy oraz zakres kwestionowania przez uczestników postępowania przedłożonych danych. Organ administracji musi mieć w tym kontekście na względzie, zarówno obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i 77 k.p.a.), jak i obowiązek uwzględnienia zasady ekonomii postępowania (art. 12 k.p.a.). Dokonana przez organ analiza określonych kwestii zawartych w dokumentach powinna znaleźć odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Analiza środowiskowa przedłożona w niniejszej sprawie dla wykazania, iż nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazuje, że na kierunku głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego (odległość 150m) nie znajdują się tereny zamieszkane. W związku z powyższym i wobec zarzutów dotyczących udzielenia pozwolenia dla realizacji inwestycji szkodliwej dla zdrowia stwierdzić należy, iż w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Przede wszystkim organy bezkrytycznie przyjęły zawarte w analizie środowiskowej ustalenia w zakresie, w jakim dotyczą one odległości oddziaływania stacji, jak też kwestii związanych z natężeniem pola elektromagnetycznego. Nie ulega również wątpliwości, że oddziaływanie takiego pola w powiązaniu z innymi polami (np. znajdującymi się na terenach sąsiednich nieruchomości), może powodować kumulowanie oddziaływań. W sprawie organy nie ustaliły, czy dochodzi do takich sytuacji, że zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (inne stacje, linie energetyczne). Nie można bowiem wykluczyć, że oddziaływanie stacji bazowej łącznie z innym urządzeniem spowoduje zwiększenie dopuszczalnych barier oddziaływania. Z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, nie można zatem ograniczać oceny oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych urządzeń, ponieważ nie można wykluczyć, że przez kumulację zmieni ona parametry oddziaływania. Zauważyć także należy, że organy nie dokonały interpretacji i wykładni pojęć zawartych analizie środowiskowej. W ocenie Sądu, brak jest w uzasadnieniach decyzji organów orzekających w niniejszej sprawie szczegółowego ustalenia, odniesienia się i wyjaśnienia rozumienia znaczenia istotnych terminów pozwalających jednoznacznie ustalić czy planowane przedsięwzięcie, polegające na zamontowaniu zespołu anten, z uwagi na jego charakterystyczne parametry, poziom promieniowania izotropowo oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anten, zalicza się bądź nie do grupy, która znacząco oddziałuje na środowisko. Zasadne jest ponadto stanowisko Stowarzyszenia podnoszące, że brak wskazania w jest uwaga, iż ocenie Sądu nie może podlegać cały normatyw, a organy muszą wskazać konkretną jednostkę redakcyjną przepisu ustawowego, na podstawie której zastosowały w sprawie przepisy rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. To samo dotyczy też tegoż rozporządzenia, bowiem w decyzjach organów obydwu instancji, nie wskazano na jakim konkretnie przepisie tego rozporządzenia oparto rozstrzygnięcia. To również uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości tych decyzji. Powyższe zachowanie organów nie budzi, jak trafnie wskazano w skardze, zaufania społecznego. W istocie zatem Wojewoda dokonując oceny, czy dana stacja bazowa telefonii komórkowej winna zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. powinien był zbadać, czy wzdłuż (w otoczeniu) osi głównej wiązki promieniowania anten przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie znajdują się – w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego – miejsca dostępne dla ludności. Takich zaś rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło. Przy czym raz jeszcze podkreślić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera koniecznych ustaleń przy przyjęciu przedstawionego w niniejszym uzasadnieniu znaczenia pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten", zawartego w §3 ust.1 pkt.8lit.f) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Reasumując wskazać należy, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydały decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dopuściły się zatem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie naruszenie przepisów postępowania czyni zbędnym rozważanie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 140 – 144 Kodeksu cywilnego i innych wskazanych w skardze, gdyż wobec istotnych braków w ustaleniach faktycznych przedwczesnym jest wypowiadanie się co do słuszności twierdzeń o naruszeniu uprawnień właścicielskich osób trzecich i pozostałych zarzutów skarżącego i uczestnika. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyżej wskazane uchybienia natury procesowej. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W trybie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżoa decyzja nie podlega wykonaniu. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzeczono o zwrocie stronie skarżącej poniesionych kosztów postępowania.