II SA/Go 188/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Mirosław Trzecki Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E.G. i R.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]), z upoważnienia Prezydenta Miasta, Z-ca Naczelnika Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił S.S. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę garażu na działkach nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż inwestor nie dopełnił wymagań nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r., tj. nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w odniesieniu do ustaleń dotyczących zagłębienia garażu w stosunku do poziomu terenu oraz w zakresie braku zachowania linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą szeregową zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.S. podnosząc, że linia zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy nie została określona w sposób graficzny, a jedynie narzucono uskokowy charakter zabudowy. W ocenie inwestora, projektowany garaż jest zgodny z postanowieniami tej decyzji gdyż został maksymalnie zagłębiony w terenie, z okapem poniżej najbliższego okna, nie zakłóca rytmu zabudowy szeregowej oraz ze względu na skarpę od ulicy jest mało widoczny, zatem wpisuje się w charakter istniejącej zabudowy i nie stanowi jej dysharmonii. Odwołujący się podkreślił ponadto, że zabudowa jednorodzinna kształtowana jest uskokowe zarówno w planie jak i po spadku terenu -podobnie jak w innych przypadkach budynków znajdujących się w tym samym szeregu lub po przeciwnej stronie ulicy [...], które uzyskały pozwolenie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009r ([...]) Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, powołując się na akta sprawy i twierdzenia zawarte w odwołaniu wskazał, że poziom okapu projektowanego garażu znajduje się poniżej poziomu parapetu najbliżej położonego do niego okna - hallu budynku mieszkalnego. Tymczasem punkt 2.1 wyżej wymienionej decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie określa wymóg zagłębienia budynku garażowego w stosunku do poziomu terenu w odniesieniu do okien znajdujących się w parterze budynku, nie zaś do tylko jednego, wybranego przez inwestora okna. Fakt zaprojektowania garażu, którego okap przewyższa poziom parapetu okna w parterze budynku, zdaniem organu, stoi w oczywistej sprzeczności z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany w granicach wyznaczonych przez linie rozgraniczające teren inwestycji w załączniku graficznym decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2008r, ściany budynku usytuowane są równolegle do istniejących, zgodnie z wymaganiami określonymi w tej decyzji, a z uwagi na rozmiar działki zasadne wydaje się twierdzenie, iż taka lokalizacja jest jedyną z możliwych. Okoliczności te zdaniem organu poddają w wątpliwość stanowisko organu l instancji w zakresie braku zachowania linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą szeregową zabudowę mieszkalną jednorodzinną, usytuowaną uskokowe Wojewoda wskazał, iż organ l instancji winien wyjaśnić również kwestię zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2002 r. Nr75,poz.690zezm.), do której to organ l instancji nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyli E.G. i R.G. - właściciele sąsiedniej nieruchomości zabudowanej. Skarżący stwierdzili, iż uchylenie przez Wojewodą decyzji organu pierwszej instancji jest dla nich niezrozumiałe, bowiem zaprojektowanie garażu, którego okap przewyższa poziom parapetu okna w parterze budynku jest sprzeczne z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2008r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) - dalej jako "ppsa". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia przy wydaniu zaskarżonej decyzji kasacyjnej nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Z zasady wolności budowlanej wynika, iż każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której dysponowania na cele budowlane wykaże prawo, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy Prawo budowlane). Nie budzi wątpliwości, iż proces lokalizacyjno-inwestycyjny jest procesem złożonym i wieloetapowym, którego szczegółowe uwarunkowania są regulowane przepisami wielu odrębnych aktów prawnych. Zgodnie z przepisami art. 54 związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 póz 717 z późn.zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (z wyjątkiem inwestycji celu publicznego) to decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Oznacza to, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dla konkretnego zamierzenia budowlanego (rodzaj, funkcja, gabaryty) na konkretnej nieruchomości gruntowej uwzględnić musi zarówno już istniejącą zabudowę i sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości jak i nieruchomości sąsiednich, w szczególności w zakresie usytuowania zamierzonego obiektu budowlanego w stosunku do innych obiektów i możliwość oddziaływania na warunki korzystania z istniejącej zabudowy. Powyższa decyzja wiąże organ wydający, na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy). Rzeczą projektanta, a następnie organu wydającego pozwolenie na budowę, jest także zapewnienie zgodności konkretnych rozwiązań projektowych z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Fakt związania organu administracji architektoniczno-budowlanej warunkami decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza, że organ ten zwolniony jest od samodzielnej oceny prawidłowości takiej decyzji (vide wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 września 1997 r., sygn. II RN 35/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 107). W myśl przepisu art. 35 ust. 1 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...), 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotową skargą E. i R.G. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], którą organ ten po rozpatrzeniu odwołania inwestora S.S., na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę garażu projektowanego na działkach nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta, iż fakt zaprojektowania garażu, którego okap przewyższa poziom parapetu okna w parterze budynku stoi w oczywistej sprzeczności z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2008 r. Jednocześnie Wojewoda wyraził wątpliwość co do zasadności stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie braku zachowania linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą zabudowę mieszkalną jednorodzinną usytuowaną uskokowo. Organ podkreślił, że Prezydent Miasta wydał decyzję w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o własną ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] dla inwestycji obejmującej dobudowę garażu jednostanowiskowego do istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działek o nr ewid. nr [...], zatem widział możliwość budowy garażu na tych działkach. Przedmiotowy budynek został zaprojektowany w granicach wyznaczonych przez linie rozgraniczające teren inwestycji w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy, ściany projektowanego budynku usytuowane są równolegle do istniejących, zgodnie z wymogami określonymi w ww. decyzji, a z uwagi na rozmiar działki zasugerował, iż taka lokalizacja jest jedyną z możliwych. Z tych powodów organ odwoławczy uznał, iż organ pierwszej instancji powinien jeszcze raz rozważyć kwestię zgodności lokalizacji przedmiotowego garażu w kontekście zapisu pkt 2.1 decyzji o warunkach zabudowy, a nadto odnieść się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W kontekście zarzutów skargi, przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, iż zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a.", nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Rządząca postępowaniem dministracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 K.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, LEX nr 50114). Należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - art. 16 k.p.a. Oznacza to, iż organ administracji publicznej drugiej instancji, rozpoznając sprawę na skutek odwołania strony, nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zgodności tej decyzji z prawem, lecz winien ponownie samodzielnie rozpoznać merytorycznie sprawę, z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W tym kontekście dokonuje kontroli zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, wydając stosowne do okoliczności sprawy rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo, 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W sytuacji natomiast, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (tzw. decyzja kasacyjna). Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 §2). Takie właśnie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie podjął organ drugiej instancji, który uznał, iż analiza treści decyzji organu pierwszej instancji i akta administracyjnych prowadzi do wniosku, że organ ten nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy i okoliczności istotnych dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 138 K.p.a. organ odwoławczy wydając decyzję (postanowienie) winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ l instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać jakie okoliczności nie zostały udowodnione, bądź zgodnie z § 1 pkt 1 ww. artykułu utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślić należy, że uchylenie decyzji (postanowienia) pierwszoinstancyjnej powinno mieć miejsce zawsze wówczas, gdy nie jest ona zgodna z prawem, zaś utrzymanie w mocy decyzji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu II instancji jest co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu l instancji. Przepis art. 138 § 1 k.p.a. nie daje podstaw organowi drugiej instancji do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu l instancji, ale nakazuje mu jej uchylenie. Odnosząc powyższe uwagi ogólne do okoliczności niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że Wojewoda zasadnie, zgodnie z przepisem art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji, która wbrew zarzutom skargi nie była zgodna z prawem. W ocenie Sądu, Prezydent Miasta rozstrzygając sprawę decyzją z [...] grudnia 2008 r. naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności bezwzględny obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia i ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Ustalenie tych okoliczności jest warunkiem umożliwiającym podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Nadto należy wskazać, iż uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji ogranicza się do nader lakonicznego wskazania motywów przyjęcia, iż przedłożony projekt budowlany nie został uzupełniony zgodnie z mało precyzyjnymi żądaniami organu. Brak jest również, jak zasadnie wskazał to Wojewoda, analizy konkretnych przepisów prawa regulujących zagadnienia związane z możliwością budowy projektowanego budynku w planowanym przez inwestora miejscu, w tym warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzasadnienie to nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. z jego treści ani strony postępowania, ani organ odwoławczy, ani Sąd nie mogą poznać rzeczywistego zakresu wyjaśnienia okoliczności sprawy i motywów, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Prawidłowo także organ drugiej instancji wskazał, na wynikającą z analizy akt sprawy wątpliwość co do dokonania przez Prezydenta Miasta jako organ administracji architektoniczno-budowlanej wykładni treści jego własnej decyzji wydanej na wcześniejszym etapie zamierzenia inwestycyjnego, czyli decyzji z [...] maja 2008r. o ustaleniu B. i S.S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego na terenie dziatek o nr ewid. [...]. Szczegółowa analiza treści tej decyzji, czyli jej rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem oraz wszystkimi załącznikami stanowiącymi jej integralną część winna stanowić punkt wyjścia dla rozstrzygania przez organ administracji publicznej w kwestii możliwości zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i ewentualnego zaakceptowania, planowanego przez niego zamierzenia, jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z [...] maja 2008r. jest decyzją ostateczną i jak wyżej wskazano, wiąże organ orzekający w kwestii pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, że organ ten nie jest zobowiązany w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego do oceny kompletności, prawidłowości i wykonalności ww. decyzji. Jeżeli bowiem decyzja jest dotknięta kwalifikowanymi wadami, skutkującymi na mocy obowiązujących przepisów koniecznością jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien doprowadzić do zainicjowania takiego postępowania celem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwej i ewentualnego prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy. W takiej sytuacji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu ostatecznego zakończenia ewentualnego postępowania w sprawie warunków zabudowy trybie nadzwyczajnym, należałoby zawiesić postępowanie w sprawie z wniosku o pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika po pierwsze, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, w szczególności organ pierwszej instancji, oparły swoje ustalenia na "niekompletnej" decyzji o warunkach zabudowy tj w aktach sprawy brak załącznika w postaci wyniku analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z jej załącznikiem graficznym. Dokument ten organ przedstawił dopiero na wezwanie Sądu w postępowaniu sądowym (k. 43 i 44) wraz z oświadczeniem z dnia [...] maja 2009 (k. 47) co do zakresu uwzględnionej przy orzekaniu treści decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu z uwagi na przedmiot sporu oraz wątpliwości co do rzeczywistej treści ustalonych decyzją z [...] maja 2008 r. warunków zabudowy (vide postępowanie w sprawie wyjaśnienia wątpliwości i przedłożone przez stronę skarżąca oraz inwestora kopie postanowień organów administracji w tej sprawie k. 52-54), uchybienie to może mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Ustalając bowiem warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej budynku garażowego, przy jednoczesnym specyficznym położeniu i rozmiarach działek inwestora i sąsiednich, nie można było pominąć oceny czy istniejąca zabudowa i zagospodarowanie pozwala na usytuowanie w danym miejscu, na konkretnej działce, budynku o konkretnych gabarytach tj., wysokości, szerokości i długości. W takiej specyficznej sytuacji jej okoliczności powodują także konieczność rozważenia możliwości wykonania planowanego zamierzenia budowlanego na planowanej działce w świetle przepisów techniczno-budowlanych już na etapie postępowania lokalizacyjnego. Słuszne jest zatem stwierdzenie organu drugiej instancji, iż z faktu wydania inwestorowi dla spornego zamierzenia warunków zabudowy pozwala domniemywać, iż organ wydający taką decyzję widział możliwości zgodnej z obowiązującymi przepisami realizacji planowanego zamierzenia. Oznacza to, iż rozstrzygając w kwestii wniosku S.S. z [...] października 2008 r. o pozwolenie na dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego, organ winien szczegółowo przeanalizować ustalone przez siebie warunki zabudowy, w tym sprawdzić dla jakich gabarytów budynku garażowego rozważał zamiar lokalizacji ustalając warunki zabudowy, i czy jest on zgodny z planowanym zamierzeniem budowlanym. W dalszej kolejności należy przeanalizować szczegółowo możliwości posadowienia budynku na gruncie w myśl konkretnych przepisów technicznych w zakresie odległości budynków. Jeżeli okaże się, że na spornej nieruchomości istnieje możliwość dobudowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami planowanego budynku garażowego, ale inaczej posadowionego w terenie w stosunku do istniejących budynków należy pouczyć o tym inwestora i wezwać go do ewentualnej zmiany projektu w tym zakresie. Wola wnioskodawcy jest wiążąca. Na obecnym etapie postępowania nie zostało dostatecznie wyjaśnione czy nie zachodzi sytuacja, że decyzja o warunkach zabudowy jest niewykonalna z uwagi na niemożliwość zabudowy działek inwestora w planowany sposób, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na marginesie należy podkreślić, iż nie zasługuje na aprobatę stanowisko inwestora, iż spośród możliwych rozwiązań wybrał on bardziej korzystne dla siebie w sytuacji, gdy rozwiązanie takie może naruszać uzasadnione interesy osób trzecich. Inwestor ubiegając się o warunki zabudowy dla inwestycji na terenie działek [...] zaakceptował decyzję z [...] maja 2008 r. w której określono w pkt 2. 1, iż "linia zabudowy jest wyznaczona przez istniejącą szeregowa zabudowę mieszkalną jednorodzinną usytuowana uskokowe. Nowa zabudowa od granic działek budowlanych zgodnie z § 12 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gabaryty budynku garażowego - budynek o jednej kondygnacji, zagłębiony w stosunku do poziomu terenu, tak aby poziom okapu nie przewyższał poziomu parapetu okien w parterze budynku ...". Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, iż zapis w zakresie zagłębienia planowanego budynku garażowego w stosunku do poziomu terenu należy odczytywać w ten sposób, iż poziom okapu budynku garażowego nie może przewyższać poziomu żadnego z okien na parterze budynku. Oznacza to obowiązek uwzględnienia wszystkich okien w parterze budynku istniejących w dacie wydawania decyzji tj. [...] maja 2008 r. [...]. W tym zakresie należy także wskazać, na treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2008 r., którym organ odwoławczy uchylił przywołane przez inwestora na rozprawie w dniu [...] czerwca 2009 r. postanowienie Prezydenta Miasta z [...] lutego 2009 r. i orzekł w sposób zbieżny z wyżej wskazanym. Tych zatem warunków inwestor i projektant projektując zamierzenie budowlane oraz organy winny przestrzegać orzekając w przedmiocie pozwolenia na budowę. Inwestor nie może oczekiwać zaakceptowania przez organy administracji publicznej odstąpienia od tych warunków, bez uprzedniej zmiany lub wyeliminowania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji wydała decyzję przedwcześnie, bez uprzedniego wnikliwego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności tego czy w świetle obowiązujących przepisów oraz decyzji o warunkach zabudowy na działkach nr [...] w ogóle jest możliwe dobudowanie do istniejącego budynku mieszkalnego budynku garażowego o wnioskowanych gabarytach, a jedyną przeszkodę udzieleniu pozwolenia na budowę stanowi niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy zagłębienie projektowanego garażu w terenie w stosunku do okien w parterze budynku i przez to niezachowanie linii zabudowy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek powyższe wątpliwości należało wszechstronnie wyjaśnić i wykazać stronom postępowania o spornych interesach poprzez szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Warunków tych nie spełniała jednak decyzja Prezydenta Miasta z [...] grudnia 2008 r. Stwierdzonych uchybień, nie mógł we własnym zakresie naprawić organ odwoławczy, gdyż wymagają one w ocenie Sądu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w znacznej i istotnej dla meritum sprawy części. W konsekwencji Wojewoda, rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, aczkolwiek częściowo zgodził się argumentami Prezydenta, jednakże zasadnie uchylił jego wadliwą decyzję i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. Z tych powodów podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje stronie od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji lub w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 200 i 201 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, zatem brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego.