II SA/Go 190/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...], na mocy której uchylona została decyzja Burmistrza z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia A.N. kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzuca w skardze, że podniesione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące niedopełnienia przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego , obowiązków wynikających z art. 61 § 1 i § 4, art. 107 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., nie są zasadne. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przytacza konkretne okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W ocenie organu II instancji Burmistrz nie jest uprawniony do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, albowiem, nie ma on interesu prawnego we wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O "interesie prawnym" w rozumieniu cytowanego przepisu, można mówić gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że ma interes prawny we wniesieniu skargi, a zatem że posiada legitymację skargową. W orzecznictwie NSA dominuje pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (por. uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., OPK 14/00 ONSA 2001,nr 1, poz. 17). W wyroku z dnia 16 lutego 2005r. Naczelny Sąd Administracyjny (OSK 1017/04), rozważając tę kwestię na gruncie art. 50 § 1 podzielił stanowisko wyrażone we wcześniejszym orzecznictwie. Sąd ten, odwołując się do wskazanego orzecznictwa stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalność wniesienia skargi z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5), uznaje się wniesienie skargi przez osobę, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym wypadku legitymacji skargowej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w indywidualnej sprawie, w której orzekał w I instancji. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.