II SA/Go 191/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi O MIędzynarodowy Transport Drogowy Sp.J. E.M., M.M. na Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Kara za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego Uchylono decyzję I i II instancji Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na spółkę jawną – Międzynarodowy Transport Drogowy "O" E.M., M.M., karę pieniężną w wysokości 500 zł, za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeżdzie wymaganego wypisu z licencji. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. W odwołaniu strona stwierdza, ze przedstawiony przez kierowcę podczas kontroli pojazdu wypis z licencji nie był anulowany. Ponadto strona podaje, że od dnia [...] stycznia 2004r. posiada tzw. licencję wspólnotową, która uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego na terenie państw objętych Unią Europejską , dlatego - zdaniem strony - nie było podstaw do wymierzenia jej kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2004r. organ I inst. dokonał kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego pojazdem marki [...] nr rej [...] wraz z przyczepą nr rej. [...]. Podczas kontroli kierowca pojazdu przedstawił wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawiony w dniu [...] maja 2002r. przez Ministra Infrastruktury. W toku postępowania ustalono, że przedstawiony wypis z licencji został anulowany w dniu [...] luty 2003r. Ustosunkowując się do zarzutów strony organ II instancji, wyjaśnił, że tzw. licencja wspólnotowa na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego uprawnia do wykonywania transportu dopiero od dnia [...] maja 2004r., tj. z dniem wejścia Polski do Unii Europejskiej. Do tej daty należało legitymować się właściwą licencją lub wypisem z licencji. Strona wniosła skargę. W skardze strona zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną subsumcję przepisów prawnych. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż zarzuty skargi. Sygn. akt II SA/Go 191/05 Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 par. 2 w.w. ustawy, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na badaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu I inst. z dn. [...] lutego 2004r. nr [...] nie spełnia warunków formalnych decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 par. 1 i 3 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 107 par. 1 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno W szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja organu I inst. powyższych wymogów nie spełnia. Z treści decyzji w żaden sposób nie można wywieżć, jakiego zdarzenia dotyczy nałożona kara. Ani z sentencji orzeczenia, ani z jego uzasadnienia nie wynika data kontroli, jaki pojazd był kontrolowany oraz jakie były konkretne wyniki przeprowadzonej kontroli. W sentencji decyzji organ powołał się na ustalenia zawarte w protokole kontroli, nie podając ani numeru, ani daty sporządzenia protokołu. Ogólnie sformułowany opis naruszenia, zawarty w uzasadnieniu decyzji, również nie pozwala na skonkretyzowanie "przewinienia" strony skutkującego nałożeniem kary pieniężnej. Sygn. akt II SA/Go 191/05 Należy zauważyć, że również ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2004r. nie wynika jakiego konkretnie naruszenia prawa dopuściła się skarżąca w niniejszej sprawie. Z protokołu wynika, że skontrolowano dokumenty w postaci wypisu i/lub licencji oraz , że wypis z licencji jest anulowany. Szczegółowe dane dotyczące wyniku kontroli i stwierdzonego naruszenia prawa winny być zapewne zamieszczone w załączniku do tegoż protokołu, jednak załącznik ten nie został przez kontrolującego wypełniony. W aktach sprawy znajduje się kserokopia wypisu nr [...] z licencji nr [...] oraz wypis nr [...] z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych. Zasadniczą częścią decyzji administracyjnej jest jej osnowa. Powinna być ona sformułowana w taki sposób, aby jej treść nie budziła żadnych wątpliwości oraz aby decyzja była wykonalna. Nałożenie na stronę kary pieniężnej, za stwierdzone naruszenie prawa, bez określenia rodzaju tegoż naruszenia jest sprzeczne z treścią art. 7 , 8 i 107 par. 1 k.p.a. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ administracyjny winien przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące danej sprawy, a nadto dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pominięcie w decyzji tychże elementów uniemożliwia ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ wyższej instancji, albowiem przesłanki jakimi kierował się organ wydając decyzję nie zostały przez niego przedstawione. Tym samym decyzji, która nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, można zarzucić, iż została wydana z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80k.p.a. Z powyższych względów funkcjonowanie decyzji organu I inst. w obrocie prawnym nie jest dopuszczalne. Jednocześnie decyzję organu II inst., jako utrzymującą w mocy wadliwą decyzję organu I inst., należało uchylić. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenia prawa mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w.w. ustawy.