II SA/Go 193/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy. Dnia 26 kwietnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek J.K. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez: 1. przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego posiadanie statusu osoby bezrobotnej, 2. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem domu, 3. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia), 4. przedłożenie wyciągu z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres od 02/2011 do 04/2011 r., Nadto J.K. na podstawie powyższego zarządzenia został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie pkt 4 formularza PPF (oznaczenie żądania), pod rygorem przyjęcia, że wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie pełnomocnika). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 maja 2011 r. J.K. nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który stanowi, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W niniejszej sprawie J.K. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie przedłożył między innymi zaświadczenia potwierdzającego posiadania statusu osoby bezrobotnej i wyciągu z rachunku bankowego. W tym kontekście należy podnieść, że w formularzu PPF J.K. podał, że nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów. Tym samym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej, wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej skarżącego. Wymaga podkreślenia, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Tytułem przykładu można wymienić osoby bezrobotne czy pobierające niskie świadczenia emerytalno-rentowe. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że J.K. nie wykazał, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.