II SA/Go 195/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi B.L. i M.L. wspólników spółki cywilnej "B" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 900 (dziewięćset) złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, II. oddala skargę w pozostałym zakresie, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w punkcie I sentencji wyroku nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego solidarnie na rzecz skarżących B.L. i M.L. wspólników spółki cywilnej "B" kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] września 2011r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Z.B.. Powyższym pojazdem był realizowany przewóz drogowy w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Przebieg kontroli utrwalono w protokole nr [...], podpisanym przez kontrolowanego kierowcę bez zgłoszenia uwag. W toku kontroli stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i tym samym naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 10.2 lit. a załącznika do ww. ustawy. Następnie organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego rozszerzył zakres stwierdzonych naruszeń, informując o powyższym strony postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2011r. strony zgłosiły zastrzeżenia do prowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem B.L. i M.L. dodatkowe (nie stwierdzone podczas kontroli) naruszenia, na które wskazał organ nie mogą stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej, gdyż zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. Nr 145, poz. 1184) stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli stanowiącym podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Zdaniem stron przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują rozszerzenia katalogu stwierdzonych naruszeń w stosunku do protokołu kontroli. Dodatkowo strony zwróciły uwagę, iż naruszenie powstałe w dniu [...] września 2011 r. polegające na skróceniu dziennego odpoczynku nie miało faktycznie miejsca, gdyż było wynikiem nieprawidłowego użytkowania selektora przez kierowcę, który omyłkowo włączył funkcję dyżuru, przerywając tym samym odpoczynek dzienny. W związku z powyższym strony wniosły o przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 93 ust. 1ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powołując się na ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] września 2011 r., nałożył na B.L. i M.L. wspólników prowadzących działalność w formie spółki cywilnej pod nazwą B s.c. karę pieniężną w łącznej wysokości 3. 500 zł za następujące naruszenia: 1. skracanie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (x5) – 1000zł, 2. skracanie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 200zł, 3. skracanie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (x4) – 800zł, 4. skracanie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 200zł, 5. przekraczanie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 150 zł, 6. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 150 zł, b) za każdą następną rozpoczętą godzinę (x3) – 600 zł. Przy każdym z wymienionych naruszeń organ dokonał szczegółowego opisu danych na podstawie, których kara została nałożona, przytaczając przepisy prawa będące podstawą jej nałożenia. Odnosząc się do stanowiska stron zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 77 § 2 kpa w każdym stadium postępowania administracyjnego organ może zmienić uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Organ podał, iż nie uwzględnił wniosku dowodowego stron z uwagi na treść art. 78 § 1 kpa, który ogranicza prawo strony do składania jedynie takich wniosków, które dotyczą dowodów na okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji B.L. i M.L. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący podnieśli w odwołaniu argumentację wcześniej wskazaną w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 10.2, lp. 10.3, l.p. 10.4. załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na ustalony stan faktyczny sprawy oraz przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę nałożenie kary pieniężnej za każde ze stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w toku kontroli inspektor może badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli w tym m.in. dane cyfrowe z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Za niesporne uznał organ, iż podczas wykonywania czynności kontrolnych w dniu [...] września 2011 r. inspektor transportu drogowego poddał badaniu dane cyfrowe dzięki czemu ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, w związku z czym wszczęte zostało postępowanie administracyjne. Organ podał, iż w przydatku, gdy pobrane dane cyfrowe wskazują jednoznacznie popełnienie innych naruszeń organ prowadzący postępowanie w sprawie jest zobowiązany nałożyć na stronę karę pieniężną. Wskazany przez stronę § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. zdaniem organu nie wprowadza w sposób bezpośredni lub dorozumiany ograniczenia zakresu przyszłego postępowania wyłącznie co do naruszeń zawartych w protokole. Natomiast odnosząc się do zarzutu odwołujących dotyczącego naruszenia z dnia [...] września 2011 r. organ zwrócił uwagę, iż nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających by naruszenie wynikło wskutek nieprawidłowego operowania selektorem przez kierowcę. Organ zarzucił odwołującym, iż nie przedłożono nawet ważnego oświadczenia kierowcy o nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych tachografu bądź wydruku z tachografu cyfrowego z adnotacją na odwrocie potwierdzającą taki fakt. Następnie organ podał, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających brak wpływu stron na popełnienie naruszeń. Jednocześnie organ podkreślił, iż przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeżeli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie nie ma zastosowania także art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że popełnienie naruszenia nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Organ podkreślił, iż przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu odwoławczym żadnych nowych dowodów na istnienie okoliczności nieznanych organowi I instancji. Od powyższej decyzji wspólnicy spółki cywilnej ,,B" wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. powielając zarzuty uprzednio podniesione w treści odwołania i piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając jednocześnie zarzuty skarżących za nieuzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących dotyczącego omyłkowego użycia przez kierowcę nieprawidłowej funkcji w selektorze, organ wskazał, iż na przedsiębiorcy ciąży obowiązek sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców norm prawnych regulujących czas pracy oraz zapewnienia poprawnego działania i odpowiedniego stosowania urządzeń rejestrujących. Wobec powyższego przy braku stwierdzenia niewłaściwego działania tachografu brak zdaniem organu podstaw do przyjęcia, iż ujawnione naruszenia norm czasu pracy zostały ustalone nieprawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zarzuty skargi okazały się częściowo zasadne. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądż naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2007 Nr 125 poz. 874 ze zm.) w wersji obowiązującej w dacie przeprowadzenia kontroli, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie zbiorowym; 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W myśl ust. 2 art. 92 suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej; 2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. W wyniku kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowanym przez Z.B., którym to pojazdem realizowany był przewóz drogowy w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, przeprowadzonej w dniu [...] września 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdzili naruszenia przepisów ustawy dotyczące czasu pracy kierowcy. Stwierdzone naruszenia wyczerpały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 10.2 lit. a załącznika do ww. ustawy. Podczas kontroli od kierowcy pobrane zostały dane z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego. Przebieg kontroli utrwalony został w protokole nr [...], do którego kontrolowany kierowca nie zgłosił uwag. Następnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ rozszerzył zakres stwierdzonych naruszeń, informując o powyższym strony postępowania. W oparciu o analizę dokumentacji zebranej podczas kontroli, w tym danych z karty pracy kierowcy i urządzenia rejestrującego oraz pozostałych dokumentów zebranych w toku postępowania, organ stwierdził naruszenia przepisów ustawy polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa wart. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika wprost z art.92 a i 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewożnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony powyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę k.p.a. Powyższa zasada ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku lub prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Nadto należy wskazać na przepis art.77 §1 k.p.a, który nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegoś dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza, to że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji zgodnej z prawem. W sprawach administracyjnych mających za przedmiot wymierzenie administracyjnej kary z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa wart.92 ust.1 ustawy, działania organu nakierowane są na ustalenie, czy istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną. Celowi, który ma - w ramach spoczywającego na nim obowiązku – zrealizować organ w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej służy niewątpliwie przewidziana w art. 73 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy szeroko ujęta możliwość badania dokumentów i innych nośników informacji objętych zakresem kontroli, a także dokonywanie oględzin i zabezpieczanie zebranych dowodów. Tym samym ustawodawca przewidział możliwość zabezpieczenia zebranych w toku kontroli dowodów celem dokonania na ich podstawie oceny ewentualnych naruszeń przepisów regulujących przewóz drogowy. Jedynym ograniczeniem wynikającym z ustawy o transporcie drogowym dotyczącym możliwości zebrania i zabezpieczenia materiału dowodowego jest to, aby dowody te dotyczyły zagadnień mieszczących się w dopuszczalnym zakresie kontroli. Trzeba również wskazać, iż do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy kontrola m.in. przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy (art. 50 pkt 1 lit. d ustawy o transporcie drogowym). Skonkretyzowanie tego uprawnienia znajduje swój wyraz w dyspozycji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym w trakcie kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego uprawnieni są do kontroli dokumentów, o których mowa wart. 87 tej ustawy, w tym zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Z kolei w myśl art. 15 ust. 7 lit.a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, musi być on w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane w ciągu poprzednich 28 dni, kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe uregulowania wskazują, iż pobranie podczas kontroli w dniu [...] września 2011 r. danych z karty pracy kierowcy i urządzenia rejestrującego było prawidłowe. W oparciu o te dane organ administracyjny był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przy czym jak wynika ze wskazanego powyżej przepisu art. 15 ust. 7 lit.a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, dane te mogły dotyczyć dania bieżącego oraz 28 dni poprzednich. Zgłoszony przez stronę skarżącą zarzut w tym zakresie należy uznać za chybiony. Mając na uwadze poczynione uprzednio uwagi ogólne dotyczące obowiązków i uprawnień Inspekcji Transportu Drogowego, nie można podzielić wykładni przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. zaprezentowanej przez stronę skarżącą. Wskazania wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. Sygn. akt GSK 731/09, Lex nr 737660, analizował analogiczny jak wskazany przepis § 11 ust. 1 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (DZ.U. Nr 76 poz. 454). NSA wskazał, iż badany przepis rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, iż stwarza on jedynie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego o nałożenie kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy. Jak to wyżej wskazano, obowiązek przeprowadzenia postępowania wynika wprost z art. 92 ustawy, a przy ustalaniu odpowiedzialności przewożnika znajdują zastosowanie omówione powyżej zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wykładni omawianego przepisu rozporządzenia zachowuje nadal aktualność i skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni go aprobuje. Jak wyżej wywiedziono w postępowaniu, którego przedmiotem jest kara administracyjna za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązują reguły dowodowe zawarte w k.p.a. A zatem organ ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W toku postępowania strona skarżąca kwestionowała zasadność nałożenia kary pieniężnej za zarzucane jej naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, do którego to naruszenia doszło w dniu [...] września 2011 r. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca konsekwentnie podtrzymywała, że nie doszło do skrócenia czasu odpoczynku kierowcy, gdyż w rzeczywistości nastąpiło nieprawidłowe użycie selektora przez kierowcę, w wyniku którego pomiędzy godziną 15. 53, a godziną 15. 58 została nieopatrznie włączona funkcja dyżuru, powodując przerwanie odpoczynku dziennego kierowcy. Strona skarżąca wnosiła jednocześnie o przesłuchanie na tę okoliczność w charakterze świadka kierowcę Z.B.. Organ nie przychylił się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka, jak również nie uwzględnił argumentacji przez nią przedstawionej. Należy zauważyć, że nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) stanowi odrębne naruszenie ustawy, stypizowane pod pozycją 11.2. 4 załącznika do ustawy (w wersji aktualnej na datę kontroli), za które to przewinienie przewidziana jest kara w wysokości 100 zł, maksymalnie - 1.000 zł. Okoliczności zdarzenia z [...] na [...] września 2011r. wskazane przez stronę skarżącą, mogą zatem wskazywać, iż doszło do innego rodzaju naruszenia, aniżeli to za które wymierzona została kara 900 zł. Wbrew stanowisku organu okoliczność wskazywana przez stronę skarżącą może mieć istotne znaczenie dla sprawy, gdyż może wpłynąć na wysokość kary. Stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kontynuacją powyżej regulacji jest norma prawna wynikająca z art. 78 k.p.a. Treść tegoż przepisu wskazuje, iż w zasadzie nieuwzględnienie wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę w toku postępowania stanowi wyjątek. Ze wskazanego przepisu wynika przecież ostatecznie, iż jeżeli okoliczności podnoszone przez stronę mają dla sprawy znaczenie, wówczas organ powinien uwzględnić wniosek strony o przeprowadzenie dowodu na tę okoliczność. W ocenie Sądu okoliczność podnoszona przez stronę skarżącą w analizowanej sprawie miała znaczenie, wszechstronne wyjaśnienie bowiem okoliczności spornego zdarzenia mogły wpłynąć na odmienną klasyfikację nieprawidłowości, a w konsekwencji skutkować wymiarem kary w innej wysokości za stwierdzone naruszenie. Dlatego, w ocenie Sądu, konsekwentnie podtrzymywany wniosek strony skarżącej na powyższą okoliczność, stosownie do treści art. 75 i 78 k.p.a., należało uwzględnić. Dopiero po przeprowadzeniu wnioskowanego dowodu, dysponując kompletnym materiałem dowodowym, organ administracyjny będzie mógł ocenić charakter naruszenia prawa oraz ustalić wynikającą z tego sankcję administracyjną. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz.1270) zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, w części dotyczącej naruszenia stwierdzonego z [...] na [...] września 2011r., za które wymierzono karę w wysokości 900 z, zostały uchylone. W pozostałym zakresie skarga została oddalona. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja, w części w której została uchylona, nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku, opierając orzeczenie w tym zakresie na przepisach art. 200 i 205 p.p.s.a.