II SA/Go 195/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na pismo Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: odrzucić skargę. J.B. wniósł skargę na pismo Starosty z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] o odmowie dofinansowania części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną niezatrudniającego pracowników na podstawie art. 15 zzc ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (aktualny Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa o COVID). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 13 maja 2021 r. strona skarżąca złożyła wniosek o udzielnie dofinansowania części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną niezatrudniającego pracowników, na podstawie art. 15 zzc ustawy o COVID. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 53 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należało ustalić charakter zaskarżonego pisma. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest pismo Starosty z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] o odmowie dofinansowania części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną niezatrudniającego pracowników na podstawie art. 15 zzc ustawy o COVID). Zgodnie z art. 15 zzc ust. 1 ustawy o COVID starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną niezatrudniającemu pracowników, dofinansowanie części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W myśl art. 31q ust. 1 ustawy o COVID koszty, o których mowa w art. 15zzb-15zze oraz art. 15zze2, oraz koszty ich obsługi są finansowane w roku 2020 ze środków Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w ramach kwot ujętych w planie finansowym Funduszu Pracy na rok 2020. Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z klasyczną umową cywilnoprawną. Umowa ta ma podstawę prawną w art. 15 zzc ustawy o COVID, który to przepis znajduje się w obszarze prawa administracyjnego. Reguluje bowiem stosunki pomiędzy państwem a jednostką. Nie sposób zatem nie dostrzec silnych powiązań tej umowy z prawem administracyjnym. Zawieranie tej umowy wiąże się z realizacją określonych zadań starosty jako organu administracyjnego. Wynika to wprost z treści art. 31q ust. 5 ustawy. Mowa tam jest bowiem o "finansowaniu zadań, o których mowa w art. 15zzb - 15zze". Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Następnie należało ustalić czy skarga została wniesiona w terminie. Zaskarżone pismo z dnia [...] czerwca 2021 r. Starosty zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 czerwca 2021 r.,a więc termin do wniesienia skargi na to pismo upłynął w dniu 9 lipca 2021 r. Z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący nadał skargę 7 marca 2022 r., a pismo to wpłynęło do organu 10 marca 2022 r. (pieczęć organu z datą wpływu), a więc mając - na uwadze treść art. 53 § 2 zd. 1 p.p.s.a., strona wniosła ją z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę.