II SA/Go 196/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.L. i J.L. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi W.L. i J.L. na Burmistrza dotycząca przydzielenia lokalu tymczasowego w związku z planowaną eksmisją z dotychczas zajmowanego lokalu postanawia: 1. zwolnić skarżących od ponoszenia kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Dnia [...] maja 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek skarżących W.L. i J.L. złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podali, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Wnioskodawcy wskazali, że na ich dochód składa się emerytura W.L. w wysokości 733 zł i zasiłek stały J.L. w kwocie 444 zł. Skarżący przedstawili szereg rachunków dokumentujących ponoszone wydatki związane z eksploatacją mieszkania, zakupem leków. Skarżący oświadczyli, że nie posiadają oszczędności. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W niniejszej sprawie fakty podane przez W.L. i J.L. znajdujące potwierdzenie w przedłożonych dokumentach, świadczą o ich trudnej sytuacji materialnej. Dochód na dwie osoby wynosi około 1.200 zł (netto), z czego 200 zł jest przeznaczane miesięcznie na zakup lekarstw. W świetle zasad doświadczenia życiowego uzasadniony jest wniosek, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych skarżących. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki do zakwestionowania wiarygodności oświadczenia skarżących w sprawie braku oszczędności czy wartościowych rzeczy ruchomych. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek W.L. i J.L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.