II SA/Go 198/09

Dnia 30 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości oddala skargę. W dniu [...] maja 2008r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek użytkownika wieczystego nieruchomości – Spółdzielni Mieszkaniowej dotyczący podziału działki nr ewid. [...]. Wnioskodawca załączył do wniosku propozycję podziału na mapie w skali 1:500. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta - Naczelnik Wydziału Urbanistyki Miasta, na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej: u.g.n oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, zaopiniował negatywnie proponowany podział działki nr ewid. [...] jako niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta w rejonie ulic: [...], uchwalonym dnia [...] kwietnia 2004r. uchwałą Rady Miasta Nr XXVIII/304/2004 (Dz.Urz. Woj. z dnia 29 lipca 2004r. Nr 53, poz. 961). W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanej propozycji podziału nieruchomości nie uwzględniono ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że linie podziału powinny przebiegać w pierwszej kolejności wzdłuż linii rozgraniczających obszary o różnym przeznaczeniu, znajdujące się na terenie dzielonej działki. Podziały wewnątrz obszaru mogą być dokonywane, gdy ustalenia planu miejscowego ich nie zabraniają. Proponowany do wydzielenia pas drogi (wg projektu podziału nr [...]) komunikującej nowo powstające nieruchomości zabudowane budynkami wielorodzinnymi, ma szerokość 10-11m i inny przebieg niż ustalony planem miejscowym pas ciągu pieszo-jezdnego (KX). Plan dopuszcza korektę orientacyjnych linii rozgraniczających wydzielających pas pieszo-jezdny, jednak dokładnie określa jego szerokość na 6m. Organ pierwszej instancji wskazał, że złożony projekt podziału nie przewiduje wydzielenia drogi wewnętrznej (2KW), którą ustalenia planu lokalizują we wschodniej części terenu, komunikującej obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (2MN) z ul. [...]. Utworzenie nieruchomości zabudowanej budynkiem [...] w proponowanym kształcie, bez wydzielenia drogi 2KW, nie porządkuje sprawy dojazdu do nieruchomości oznaczonej 2MN, co przewiduje miejscowy plan, a ewentualne zbycie tej nieruchomości utrudni lub wręcz uniemożliwi uregulowanie sprawy dojazdu. Analizowany wstępny projekt podziału zawiera również propozycję wydzielenia z południowej części nieruchomości nr ewid. [...], dwóch działek zabudowanych garażami. Zgodnie z ustaleniami planu, obszar ten przeznaczony jest na funkcje mieszkalnictwa wielorodzinnego z dopuszczeniem usług komercyjnych, nieprodukcyjnych, jako uzupełnienie funkcji mieszkaniowej (1MW i 2MW). Wydzielenie nieruchomości zabudowanych garażami w proponowanych gabarytach, uniemożliwi ich zagospodarowanie zgodnie z funkcją ustaloną przez plan miejscowy. Na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa. Skarżąca wskazała, że kwestionuje stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie braku możliwości podziału działki nr ewid. [...] o który to podział zwróciła się w trybie art. 42 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Skarżąca podkreśliła, że ostatnia zmiana powyższego przepisu wprowadzona ustawą z dnia 14 czerwca 2007r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, sprecyzowała treść uchwały jaką obowiązany jest podjąć zarząd Spółdzielni, by umożliwić zainteresowanym ustanowienie prawa odrębnej własności. Między innymi uchwała zawiera oznaczenie nieruchomości obejmującej budynek wraz z gruntem przynależnym do tego budynku, jako podstawową nieruchomość ewidencyjną, w którym ustanawia się odrębną własność lokali. W tej sytuacji zarząd został zobowiązany do podziału powyższej działki w sposób wskazany w ustawie. Jedynie brak możliwości rozdzielenia nieruchomości może być podstawą do wydzielenia nieruchomości wielobudynkowej. Negatywna opinia organu w tej sprawie powoduje uniemożliwienie podziału nieruchomości (wyznaczenie granic nieruchomości jednobudynkowej) w celu ustanowienia własności odrębnej najemcom, którzy pierwotnie posiadali tytuł prawny najmu lokalu mieszkalnego zakładowego. Zatem niezbędność tego podziału wynika z problemów natury społecznej. Nadto z treści uzasadnienia kwestionowanego postanowienia wynika, że Miasto dokonując zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, nie uwzględniło faktu, iż teren jest zabudowany nie tylko budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, ale również są tam wybudowane garaże, na budowę których pozwolenie wydał Urząd Miejski, będące własnością osób fizycznych nie związanych żadnym tytułem prawnym ze Spółdzielnią. W związku z powyższym celowym i niezbędnym było wydzielenie odrębnej nieruchomości dotyczącej tylko garaży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, co do niezgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w rejonie ulic: [...]. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu postanowienia, iż opiniując zgodność podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy brać pod uwagę zarówno część opisową jak i graficzną planu. Część graficzna planu zawiera m.in. linie rozgraniczające obszary o różnym przeznaczeniu. Teren działki nr ewid. [...] objętej zamiarem podziału w planie oznaczony jest symbolami 1MW i 2MW, KX, 2KW oraz w części 2KS. Tereny oznaczone symbolami 1MW, 2MW opisane zostały w planie jako istniejąca zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług komercyjnych, nieprodukcyjnych jako uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Plan ustala dla tego terenu utrzymanie istniejącej zabudowy wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, dojazd na teren działki od strony ul. [...] ciągiem pieszo-jezdnym KX lub od strony południowej drogą KD, ograniczenie uciążliwości usług do granic pomieszczeń, które zajmują. Dopuszcza się remont istniejących budynków mieszkalnych z możliwością dobudowy wiatrołapu oraz wykonania docieplenia, wprowadzenie usług komercyjnych do budynków mieszkalnych, wprowadzenie elementów małej architektury związanej z zagospodarowaniem przyległych terenów zielonych, czasowe użytkowanie istniejących garaży, wykonanie miejsc postojowych dla samochodów osobowych od strony ul. [...], wykonanie ogrodzenia od strony terenu oznaczonego symbolem: 1MN, 2MN i 1UC, MW wg ustaleń podanych przy tych terenach. Jednocześnie plan zakazuje dobudowy i budowy nowych budynków i tymczasowych obiektów budowlanych z wyjątkiem ustaleń zawartych w ppkt 2 lit. a, nadbudowy istniejących budynków, zmiany funkcji garaży na funkcje komercyjne. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z planem teren oznaczony symbolem 2KW opisany został jako droga wewnętrzna dojazdowa do terenu oznaczonego symbolem 2MN. Plan ustala szerokość wjazdu 3,5-4,5m, dopuszcza się prowadzenie infrastruktury technicznej i zakazuje wykonania ogrodzenia od strony terenu oznaczonego symbolem 1MW. Teren oznaczony symbolem KX stanowi natomiast według planu ciąg pieszo-jezdny o ustalonej szerokości ciągu 6,0m. Od strony terenu 1MW, 2MW dopuszczalna korekta linii rozgraniczającej orientacyjnej do 1,5m. Dopuszcza się również czasowe wykorzystanie dojazdu do garaży 2KS do czasu realizacji układu docelowego 1 droga KD oraz prowadzenie infrastruktury technicznej. Natomiast teren oznaczony na rysunku symbolem 2KS, to teren garaży dla samochodów osobowych. Organ podkreślił, że z porównania ustaleń planu i propozycji podziału ewidentnie wynika brak zgodności podziału z planem. Brak zgodności jest szczególnie widoczny w przypadku terenów komunikacyjnych oznaczonych z planie symbolami KX i 2KW. Projekt podziału w ogóle nie uwzględnia wydzielenia drogi wewnętrznej 2KW, zaś proponowany do wydzielenia pas drogi ma inną szerokość niż ustalony planem miejscowym pas ciągu pieszo-jezdnego KX. W planie szerokość tej drogi ustalona została na 6m z dopuszczalną korektą linii rozgraniczającej do 1,5m. Na projekcie podziału droga ta ma szerokość 10-11m. W ocenie organu odwoławczego nie można również zgodzić się, że zgodnym z planem jest wydzielenie z południowej części nieruchomości, dwóch działek zabudowanych garażami. Obszar ten, jak wyżej wskazano, w planie przeznaczony jest na funkcje mieszkalnictwa wielorodzinnego z dopuszczeniem usług komercyjnych, nieprodukcyjnych, jako uzupełnienie funkcji mieszkaniowej (1MW i 2MW). Zasadnie zatem twierdzi organ pierwszej instancji, że wydzielenie nieruchomości zabudowanych garażami w proponowanych gabarytach, uniemożliwi ich zagospodarowanie zgodnie z funkcją ustaloną przez plan miejscowy. Bez znaczenia jest podnoszony w odwołaniu zarzut, że wybudowane garaże są własnością osób fizycznych nie związanych żadnym tytułem prawnym ze Spółdzielnią. Na tym terenie plan ustalił czasowe użytkowanie istniejących garaży i zakaz nowej zabudowy. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało przez Spółdzielnie Mieszkaniową zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie pozytywnej opinii w sprawie podziału działki nr ewid. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nowelizacja ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dała możliwość uprawnionym zainteresowanym (najemcom i członkom Spółdzielni) ustanowić i przenieść prawo odrębnej własności zajmowanych przez siebie lokali, precyzując jakiej treści uchwałę w związku z powyższym jest obowiązany podjąć zarząd. Z treści art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o własności lokali wynika, że treść uchwały musi zawierać oznaczenie nieruchomości obejmującej budynek wraz z gruntem przynależnym do tego budynku, jako podstawową nieruchomość ewidencyjną, w którym ustanawia się odrębną własność lokali. Powyższy przepis, jak wskazała skarżąca, dopuszcza utworzenie nieruchomości wielobudynkowej tylko wtedy, gdy budynki są posadowione w sposób umożliwiający ich rozdzielenie, lub działka na której posadowiony jest budynek pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej lub wewnętrznej. W tej sytuacji przytoczenie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 września 2008r. wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9.11.2005r. (I ACa 419/05), w którym to wyroku Sąd stwierdził, że wyznaczenie odrębnych nieruchomości w taki sposób, że każda z nich jest zabudowana kilkoma budynkami, nie jest co do zasady niezgodna z prawem – jest argumentem chybionym. Przytoczony bowiem art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jasno określił, kiedy nieruchomość może być wielobudynkowa, aby jej określenie w uchwale zarządu było dopuszczalne. W ocenie skarżącej bezspornym jest również fakt, że zaproponowany wewnętrzny podział nieruchomości nie narusza jej granic zewnętrznych i nie wychodzi w swej propozycji poza jej obręb. Skarżąca podkreśliła także, że wydzielenie z działki nr ewid. [...] – działki zabudowanej garażami jest niezbędne, by prawidłowo ustanowić prawo odrębnej własności lokali mieszkalnych w taki sposób, aby osoby uprawnione nie miały udziału własności w obiektach do nich nie należących (garaże). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nawiązując do uzasadnienia postanowienia wydanego w sprawie. Odnosząc się do skargi Kolegium wskazało, że brak trwałości zabudowy działki garażami oraz brak podstaw do formułowania roszczeń o przeniesienie praw rzeczowych do nieruchomości zabudowanej garażami, nie stanowi żadnej przeszkody do realizacji przez skarżącą jej obowiązków wynikających z ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W ocenie organu cytowany w skardze art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dotyczy obowiązku Spółdzielni w zakresie określenia w uchwale wielkości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej związanych z odrębną własnością każdego lokalu, a nie oznaczenia nieruchomości. Obowiązek oznaczenia nieruchomości obejmującej budynek wraz z gruntem przynależnym do tego budynku, jako podstawową nieruchomość ewidencyjną, w którym ustanawia się odrębną własność lokali, wynika z art. 42 ust. 3 pkt 1 tej ustawy., przy czym z dalszej treści tego przepisu wyraźnie wynika, że nie ma prawnych przeszkód do utworzenia nieruchomości wielobudynkowej, przy czym może być ona utworzona tylko wtedy, gdy budynki są usadowione w sposób uniemożliwiający ich rozdzielenie, lub działka, na której posadowiony jest budynek pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej lub wewnętrznej. Przede wszystkim powołany przepis statuuje obowiązek spółdzielni w zakresie treści uchwały, a nie obowiązek organu dokonującego oceny zgodności podziału z planem. Nadto tylko ten konkretny projekt podziału zaproponowany przez Spółdzielnię jest niezgodny z planem. Z treści planu wynika bowiem jednoznacznie powstanie dwóch nieruchomości zabudowanych odrębnymi budynkami mieszkaniowymi wielolokalowymi. Nie ma więc w planie przeszkody do wydzielenia odrębnych nieruchomości dla poszczególnych budynków wielorodzinnych – projekt podziału powinien tylko uwzględniać postanowienia planu. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej powołując się na treść art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wskazał na możliwość dokonania podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, stosownie do art. 95 u.g.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku postanowień, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Analiza przedmiotowej sprawy w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że skarga jest nieuzasadniona. Zasady podziału nieruchomości regulują przepisy Działu III, Rozdział 1 (art. 92-100) u.g.n. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 93 ust. 1 u.g.n, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Natomiast art. 93 ust. 4 u.g.n stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Powyższa regulacja przywiduje zatem, iż w przypadku podziałów o których mowa w art. 95 u.g.n nie jest wymagana opinia o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego z punktu widzenia zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielanych działek gruntu. W art. 95 u.g.n ustawodawca sformułował przypadki (wyjątki ze względu na cel podziału), w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z tym przepisem podział taki może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej; 6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego; 7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Zawarty w art. 95 u.g.n katalog wyjątków został rozszerzony na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.), zwanej dalej: u.s.m, zgodnie z którym podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od istnienia i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. W ocenie Sądu przepisu art. 41 ust. 2 u.s.m nie można interpretować rozszerzająco, w oderwaniu od normy wynikającej z art. 41 ust. 1 u.s.m. Możliwość podziału nieruchomości niezależnie od istnienia i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się zatem do sytuacji, gdy z wnioskiem o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 wystąpiła spółdzielnia lub gdy spółdzielnia ta podjęła czynności o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 u.s.m. Jak wskazano wyżej przepis art. 41 ust. 2 u.s.m odsyła do unormowań zawartych w art. 95 pkt 1 u.g.n. Przepis ten znajduje zatem zastosowanie w przypadkach zniesienia współwłasności. W niniejszej sprawie nieruchomość oznaczona nr ewid. [...], nie stanowi współwłasności. Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, że w sprawie nie znalazł zastosowania przepis art. 95 pkt 1 u.g.n a więc proponowany podział nieruchomości wymagał wydania opinii o jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto przewidziane w art. 41 ust. 2 u.s.m, odpowiednie stosowanie przepisu art. 95 pkt 1 u.g.n, (w odniesieniu do podziału nieruchomości spółdzielni) polega na tym, że podział ten dokonywany w celu wyodrębnienia nieruchomości, polegać powinien na wydzieleniu budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Przy opiniowaniu projektu podziału organ administracji musi uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu, oraz uwzględnić możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Organ właściwy do wydania opinii w sprawie podziału ma zatem obowiązek ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki podziału. Istota rozstrzygnięcia organu sprowadza się w tej sytuacji do skonkretyzowania ustaleń planu w odniesieniu do zamierzonego podziału i sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w rezultacie podziału i oceny, czy ustalenia te są zgodne z projektowanym podziałem. Intencją takiego rozwiązania jest, aby podział nieruchomości nie niweczył celów planowania przestrzennego i sposobów wykorzystania gruntów określonych w planie miejscowym. W rozpatrywanej sprawie ustalenia organów opierają się na wypisie i wyrysie odpowiedniego fragmentu tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w rejonie ulic: [...] oraz projekcie wstępnym podziału nieruchomości, oznaczonym na mapie sytuacyjnej. Słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż z porównania ustaleń planu i propozycji podziału działki nr ewid. [...] jednoznacznie wynika brak zgodności podziału z planem miejscowym. Zasadnie organ podkreślił, iż proponowany projekt podziału w ogóle nie uwzględnia wydzielenia drogi wewnętrznej 2KW. Proponowany zaś do wydzielenia pas drogi ma inną szerokość niż ustalony planem miejscowym pas ciągu pieszo-jezdnego KX. Z części opisowej planu wynika, iż szerokość tej drogi ustalona została na 6 m z dopuszczalną korektą linii rozgraniczającej do 1,5m. Na załączonym do wniosku projekcie podziału, jak słusznie wskazały organy obu instancji, droga ta ma szerokość 10-11m. W ocenie Sądu zasadnie także organy obu instancji stwierdziły, iż niezgodne z planem jest wydzielenie z południowej części nieruchomości dwóch działek zabudowanych garażami. Działki te jak wynika z planu położone są na obszarze oznaczonym symbolem 1MW i 2MW, przeznaczonym na funkcje mieszkalnictwa wielorodzinnego z dopuszczeniem usług komercyjnych, nieprodukcyjnych, jako uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Wydzielenie działek zabudowanych garażami uniemożliwi zatem ich zagospodarowanie zgodnie z funkcją określoną w planie. Ponadto, jak trafnie podniosły organy obu instancji, plan miejscowy dla terenów 1 MW i 2 MW, przewiduje czasowe użytkowanie istniejących garaży. Skarżąca uzasadniając możliwość dokonania podziału przedmiotowej nieruchomości, powołuje się na treść art. 42 ust. 3 pkt 3 u.s.m. Przepis ten, jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę dotyczy obowiązku Spółdzielni w zakresie określenia w uchwale wielkości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej związanych z odrębną własnością każdego lokalu. Nie dotyczy on jednak oznaczenia nieruchomości. Przepis powyższy określa obowiązki Spółdzielni w zakresie treści uchwały. Nie określa on jednak obowiązku organu gminy, który dokonuje oceny zgodności podziału nieruchomości z planem. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.