II SA/Go 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazanie skargi postanawia: odrzucić skargę. Dnia 14 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła, przekazana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skarga D.B., którą zaskarżone zostało pismo tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o przekazaniu na podstawie art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) skargi na Prezydenta Miasta do Rady Miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Organ wskazał, że skarżąca nie wyczerpała toku instancji, bowiem w sprawie nie przysługiwał jej żaden środek zaskarżenia, a to z tej przyczyny, że zaskarżone pismo w żaden sposób nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Każdorazowo badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, w ramach której Sąd bada przede wszystkim czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego określonej przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Nadto granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie ppsa, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało skargę D.B. na Prezydenta Miasta do Rady miasta, powołując się przy tym na przepis art. 231 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Przekazanie skargi stanowi wprawdzie czynność materialno - techniczną, ale nie podlegającą zaskarżeniu. Stanowi o wypełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa, a obciążających organ i nie odnosi się bezpośrednio do praw i obowiązków strony. Nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z przyczyn oczywistych, nie może być uznane również za decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), czy też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa) oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 ppsa. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Dodatkowo wskazać należy, że zaskarżone pismo wydane zostało w oparciu o przepis art. 231 k.p.a., a więc w trybie uregulowanym w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 – 240, normuje postępowanie skargowe. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb "ogólnoskargowy" (art. 221–240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, LEX nr 37138; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., I SA/Rz 117/05, opubl. OwSS 2006/1/26, LEX nr 165846). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 poz. 27, LEX nr 40203). Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast § 3 tego przepisu wskazuje, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowił jak w sentencji.