II SA/Go 205/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. o wyłączenie Sędziów WSA: Michała Ruszyńskiego, Aleksandrę Wieczorek, Grażynę Staniszewską w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziów. A.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] października 2012 r. nr [...], w której orzeczono o zatrzymaniu A.T. prawo jazdy kat. A, B, B+E, C, C+E. Na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł postanowieniem o zawieszeniu postępowania z uwagi na oczekującą do rozstrzygnięcia w Trybunale Konstytucyjnym sprawę o sygn. K 23/10 sprawę w przedmiocie konstytucyjności art. 5 ust. 3 b ustawy z dnia 7 wrzesnia 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1 poz. 7 ze zm.). Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r., I OZ 583/13 oddalił zażalenie. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. A.T. złożył wniosek o wyłączenie Sędziów orzekających w przedmiotowej sprawie, tj. Sędziego WSA Michała Ruszyńskiego – sprawozdawcy w niniejszej sprawie, Sędziego WSA Aleksandry Wieczorek oraz Sędziego WSA Grażyny Staniszewskie, a w sytuacji jeżeli sprawa ponownie trafi do NSA także Sędziego NSA Annę Lech. Jednocześnie skarżący w piśmie zawarł wniosek o podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż nie trafił na ,,przychylność" sędziego, a ta w obecnych czasach jest najważniejsza. Skarżący zarzucił sędziom, których wyłączenia się domaga "niechęć do potraktowania go po ludzku." W oświadczeniach z dnia 9 i 14 sierpnia oraz 4 września 2013 r. Sędziowie WSA Michał Ruszyński, Aleksandra Wieczorek oraz Grażyna Staniszewska stwierdzili, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), które uzasadniałyby wyłączenie ich z mocy ustawy od rozpoznawania niniejszej sprawy. Nadto, że nie występują żadne okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem z art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a). Charakter instytucji wyłączenia sędziego jest oczywisty i sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne, wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenia jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipa 2004 r, SK 19/02, OTK-A 2004/7/67). Wskazuje się jednak, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie. Konieczne jest bowiem wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności powołanych we wniosku strony skarżącej wskazać należy, że nie pozostają one w związku ze wskazanymi w art. 18 p.p.s.a. ustawowymi przyczynami wyłączenia. Nadto z akt sprawy oraz oświadczeń złożonych przez sędziów, których dotyczy przedmiotowy wniosek wynika, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów orzekających w sprawie (art. 19 p.p.s.a.). W świetle powyższych okoliczności wniosek należało uznać za niezasadny, w związku z czym na podstawie art. 19 oraz art. 22 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.