II SA/Go 208/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej oddala skargę. Na wniosek Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. z siedzibą w [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], na działce nr [...]. W wyniku przeprowadzonych dnia [...] listopada 2021 r. oględzin ustalono, że na dachu w/w budynku mieszkalnego zainstalowano 3 maszty z 6 antenami sektorowymi oraz nadajniki stanowiące całość techniczno-użytkową – stację bazową telefonii komórkowej. Z uwagi na brak możliwości wejścia na dach budynku nie dokonano pomiarów z natury wysokości urządzeń. Budowę rozpoczęto [...] września 2009 r. i zakończono w kwietniu – maju 2009 r. Inwestorem była P. Spółka z o. o. w [...]. Inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przedmiotowym zakresie, na podstawie umowy najmu sporządzonej z ówczesnym właścicielem budynku – J. Spółką z o. o. Obiekt nie stwarza bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia i bezpieczeństwa osób i mienia. Urządzenia utrzymane są w dobrym stanie technicznym. Inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w [...] wstrzymał przedmiotową budowę. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżone postanowienie PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dnia [...] marca 2022 r. przeprowadzono oględziny obiektu. Stacja bazowa zamontowana jest na podwyższonej części dachu i maszynowni windy. Składa się z trzech masztów ze skośnymi odciągami z profili aluminiowych. Wysokość masztów wraz z zamontowanymi antenami sektorowymi i antenami radiolinii wynosi 2,50 m. Zamontowana jest na wysokości ok. 21,5 m ponad powierzchnią terenu – od gzymsu dachu. Urządzenia są stale zasilane energią elektryczną i stale funkcjonują – emitują sygnał. Budowa stacji bazowej została rozpoczęta [...] marca 2009 r., a zakończona w kwietniu – maju 2009 r. Inwestorem robót budowlanych była P. Spółka z o.o. Obecnie właścicielem konstrukcji wsporczych jest spółka O., natomiast urządzeń telekomunikacyjnych – P. Spółka O. ma realne możliwości, aby dokonać rozbiórki konstrukcji wsporczych, których jest właścicielem, a P. posiada realne możliwości do wykonania rozbiórki urządzeń telekomunikacyjnych będących jej własnością – w razie takiej konieczności. W szczególności dostęp do stacji bazowej jest umożliwiony przez zarządcę wspólnoty mieszkaniowej – A. K., który na żądanie upoważnionych osób udostępnia wejście na dach budynku. Obiekt nie stwarza bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia i bezpieczeństwa osób i mienia. Urządzenia utrzymane są w dobrym stanie technicznym. Nie stwierdzono luźnych, skorodowanych lub uszkodzonych elementów, które mogłyby spowodować upadek z wysokości. Postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] PINB w [...] wstrzymał inwestorowi budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Inwestora poinformowano m. in. o możliwości złożenia w terminie 30 dni od doręczenia tego postanowienia o możliwości złożenia wniosku o legalizację. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Spółkę zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...] WINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie zostało doręczone Spółce dnia [...] kwietnia 2022 r. Termin na złożenie wniosku o legalizację upłynął w dniu [...] maja 2022 r. Na powyższe postanowienie WINB P. Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 278/22 oddalił skargę. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], znak: [...] PINB w [...] na podstawie art. 48e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 – w wersji obowiązującej w dacie wydania tej decyzji, dalej p.b.), nałożył na P. Spółkę z o.o. w [...] obowiązek wykonania rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej, położonej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...]. Uzasadniając decyzję rozbiórkową organ I instancji wyjaśnił, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilającą w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. Wykonane roboty budowlane należało zatem zakwalifikować jako budowę budowli, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie została ujęta w katalogu obiektów i robót budowlanych wymienionych w art. 29 p.b. Brak pozwolenia na budowę w tym przypadku świadczy o prowadzeniu robót budowlanych z naruszeniem przepisów budowlanych, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych zostało doręczone Spółce dnia [...] kwietnia 2022 r. Termin na złożenie wniosku o legalizację upłynął bezskutecznie w dniu [...] maja 2022 r. Spółka do daty wydania decyzji nie złożyła wniosku o legalizację. Jednocześnie organ nie ma wiedzy o ewentualnym rozstrzygnięciu w przedmiocie skargi kasacyjnej Spółki od wyroku WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 278/22. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje zaś wykonania aktu lub czynności. Brak zatem było podstaw do przedłużenia wskazanego w p.b. 30-dniowego terminu do złożenia wniosku o legalizację. Termin złożenia tego wniosku upłynął z dniem [...] maja 2022 r. Organ nadzoru budowlanego związany jest przepisem art. 49e ust. 1 p.b., w myśl którego w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację (pkt 1) organ wydaje decyzję o rozbiórce obiektu. Na skutek odwołania Spółki, które [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za wniesione w ustawowym terminie, decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] organ ten utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w [...] z dnia [...] lipca 2023 r. W uzasadnieniu WINB wyjaśnił, iż kwalifikacji wykonanego zakresu robót jako budowy bez wymaganego pozwolenia dokonał już PINB w [...] w postanowieniu nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...], znak [...] w przedmiocie wstrzymania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, którą podzielił WINB w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...]. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, obejmująca nie tylko urządzenia techniczne, ale również konstrukcję wsporczą i całe oprzyrządowanie pozwalające na funkcjonowanie tej stacji, stanowi samodzielną, niepowiązaną funkcjonalnie z budynkiem całość techniczno-użytkową. Takie cechy przedmiotowej inwestycji wskazują na konieczność zakwalifikowania jej jako "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., a nie jako "urządzenia". Przedmiotowa stacja bazowa nie jest urządzeniem techniczne związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie możliwości użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na nim tejże stacji. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany. W konsekwencji jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie została objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) p.b. Już w poprzednio wydanym w sprawie postanowieniach WINB wskazywał że tego rodzaju inwestycje należy kwalifikować jako budowę obiektu budowlanego wymagającą pozwolenia na budowę. Według stanowiska sądów administracyjnych stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. (obecnie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) p.b.). Inwestycje takie kwalifikuje się w orzecznictwie jako budowę obiektu, która wymaga pozwolenia na budowę. W związku z tym w odniesieniu do rozpatrywanej inwestycji co do zasady nie mogłoby znaleźć zastosowania przewidziane w art. 29 p.b. zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że w wyniku działań inwestora powstała samodzielna, niepowiązana funkcjonalnie z budynkiem całość techniczno-użytkowa, wymagająca uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co wiąże się z koniecznością złożenia i zatwierdzenia odpowiedniego projektu budowlanego. Natomiast brak pozwolenia wymagał wdrożenia procedury w oparciu o przepis art. 48 p.b., co też uczynił PINB w [...] wydając postanowienie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy. W związku z powyższym, skoro kwalifikacja prawna rozpatrywanych robót budowlanych była już przedmiotem analizy w poprzednim rozstrzygnięciu odwoławczym, tzn. w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], to brak podstaw prawnych do podejmowania ponownej oceny kwalifikacji wykonywanych robót budowlanych. Postanowienie to posiada charakter ostateczny, natomiast organ odwoławczy wydanym wówczas rozstrzygnięciem odniósł się w sposób wyczerpujący do przedmiotu sprawy objętej ówczesnym postępowaniem odwoławczym i jest nim związany od chwili jego doręczenia stronom. Przy czym z akt administracyjnych organu I instancji nie wynika, aby po wydaniu postanowienia odwoławczego wystąpiły okoliczności przemawiające za inną kwalifikacją robót. Powyższe stanowisko organów nadzoru budowlanego podzielił WSA w [...]. uznając w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 278/22 za prawidłowe stanowisko organów wyrażone w zaskarżonych postanowieniach, że w ustalonym stanie faktycznym stacja bazowa telefonii komórkowej wymagała pozwolenia na budowę, a wzniesienie jej bez niego skutkowało dopuszczeniem się przez inwestora samowoli budowlanej. Zdaniem WSA w [...] przy wydawaniu wskazanych rozstrzygnięć nie doszło do naruszenia art. 48 p.b. Skoro bowiem oczywiste było, że skarżąca Spółka nie uzyskała dla swojego przedsięwzięcia pozwolenia na budowę, a jednocześnie w pełni zasadne było zaliczenie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 3 p.b., to obowiązkiem PINB było wstrzymanie wykonania przedmiot robót budowlanych i poinformowanie skarżącej o możliwości złożenia wniosku o legalizację inwestycji. Jakkolwiek powyższy wyrok WSA w [...] nie jest orzeczeniem prawomocnym, to jednak oddalenie tym wyrokiem skarg spowodowało utrzymanie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...], utrzymującego w mocy postanowienie PINB w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie wstrzymania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, w których organy zawarły wnioski dotyczące meritum omawianej sprawy, a które z kolei spotkały się z pełną aprobatą sądu administracyjnego. Możliwość złożenia wniosku o legalizację budowy jest ograniczona w czasie, co wynika z treści art. 48a ust. 1 p.b. W omawianym przypadku termin na złożenie wniosku o legalizację budowy, stosownie do art. 48a ust. 3 p.b. należy liczyć od daty wydania postanowienia WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o wstrzymaniu budowy rozpatrywanego obiektu budowlanego. Nawet gdyby liczyć ten termin od dnia doręczenia pełnomocnikowi Spółki w/w postanowienia (co nastąpiło w [...] kwietnia 2022 r.), to termin na złożenie wniosku legalizacyjnego, upłynął z dniem [...] maja 2022 r. Wniosek taki nie został jednak złożony. Upływ terminu do złożenia wniosku o legalizację, przy jednoczesnym braku złożenia takiego wniosku (albo nawet chociażby wniosku o przywrócenie tego terminu przed wydaniem decyzji rozbiórkowej organu I instancji, czego również skarżąca Spółka nie uczyniła) powoduje, że inwestor utracił przyznane mu przez ustawodawcę prawo do legalizacji budowy. Nie mógł zostać uwzględniony zawarty w odwołaniu argument Spółki, jakoby PINB w [...] niewłaściwe zastosował w omawianym przypadku przepis art. 49e pkt 1 p.b., gdyż termin do złożenia wniosku o legalizację nie rozpoczął biegu wobec faktu wniesienia przez Spółkę skargi kasacyjnej od wyroku WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Go 278/22, a organ nie wyjaśnił, jaki jest stan sprawy w tym zakresie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Przepis art. 48a p.b., regulujący kwestię terminu złożenia wniosku o legalizację budowy, nie uzależnia tego terminu od postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skargi na ostateczne postanowienie organu nadzoru budowlanego o wstrzymaniu budowy. Z kolei treść złożonych skarg na postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., a także skargi kasacyjnej od powyższego wyroku WSA w [...] nie wskazuje, aby strona skarżąca wnosiła o wstrzymanie wykonania ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu budowy. Organy nadzoru budowlanego nie otrzymały również żadnego postanowienia w tym przedmiocie wydanego przez sąd administracyjny. Natomiast stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem samo wniesienie skargi na decyzję (lub postanowienie) organu odwoławczego nie wstrzymuje jej wykonania, co wprost wynika z ustawy. Ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego – w wyniku zakończenia trwającego obecnie postępowania przed NSA – ostatecznego postanowienia WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r. stanowić będzie mogło przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej niniejszą decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.). Z kolei w niniejszej sprawie odwoławczej brak było podstaw do jego zawieszenia z uwagi na trwające obecnie postępowanie sądowoadministracyjne. Co do zasady, dopóki decyzja albo postanowienie o charakterze ostatecznym nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, korzystają z cechy ostateczności i wykonalności, zaś zagadnieniem wstępnym do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. PINB w [...] prawidłowo określił także adresata zaskarżonej decyzji – jest nim spółka będąca inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego. W świetle treści art. 52 p.b. nakaz wydawany w trybie art. 48 tej ustawy w pierwszej kolejności winien być adresowany do inwestora. Inwestor w procesie inwestycyjno-budowlanym zajmuje bowiem kluczową pozycję. Jest odpowiedzialny za zorganizowanie procesu budowy i zgodne z przepisami prawa jej prowadzenie od początku aż do zakończenia budowy. Jest on też adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też podmiotem który dokonuje zgłoszenia, jak również sprawcą wykroczeń, o których mowa w art. 52 p.b. Przy czym warunkiem obciążenia inwestora obowiązkiem wykonania czynności jest posiadanie przez niego w dacie podejmowania decyzji uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. W sytuacji, gdy inwestor utracił już prawo do dysponowania obiektem i nieruchomością na cele budowlane, nałożenie na niego obowiązku prawnego mogłoby okazać się niewykonalne. Inwestor nie miałby praw do nieruchomości, a nowy właściciel nie byłby związany tą decyzją. Dopuszcza się również możliwość obciążenia obowiązkiem rozbiórki inwestora niemającego tytułu prawnego do nieruchomości, gdy po wybudowaniu obiektów inwestor utraci wprawdzie prawo własności nieruchomości na której zostały one posadowione, lecz nadal będzie miał on możliwość dokonania ewentualnej rozbiórki Natomiast z dotychczasowych ustaleń wynika, że inwestor – P. Spółka z o.o. w [...] (jako właściciel urządzeń telekomunikacyjnych tworzących przedmiotową budowlę) posiada realną możliwość wykonania ewentualnych obowiązków kierowanych do tej spółki w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższe stanowisko zostało podzielone w uzasadnieniu wyroku WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r., II SA/Go 278/22 i nie zostało zakwestionowane w odwołaniu od decyzji rozbiórkowej organu I instancji. Na powyższą decyzję WINB P. Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji PINB w [...] w mocy, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem prawa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; 2) art. 49e pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przesądzenie o zasadności nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na "niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie", podczas gdy termin ten nie rozpoczął biegu wobec faktu wniesienia przez P. Spółkę z o.o. skargi kasacyjnej od wyroku WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r., II SA/Go 278/22; 3) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) p.b. poprzez ich niezastosowanie, i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], podczas gdy zakres wykonanych przez skarżącego robót obejmował instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym, a wysokość tych urządzeń jest mniejsza niż 3 m, w związku z czym dla zrealizowania inwestycji nie było wymagane nawet zgłoszenie; 4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że wykonane roboty budowlane należało zakwalifikować jako budowę budowli, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania na budowę, podczas gdy w rzeczywistości skarżący przeprowadził roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na istniejącym obiekcie – dachu budynku wielorodzinnego; 5) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych; 6) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka wywiodła między innymi, iż organy nadzoru budowlanego nie miały prawa orzekać o obowiązku rozbiórki w sytuacji, gdy doskonale wiedziały o tym, że skarga kasacyjna dotycząca orzeczenia o obowiązku wstrzymania robót nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta. Rozstrzygnięcie organów oparte zostało na błędnym założeniu, że instalacja każdej stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem organy nie dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji. W ocenie strony w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z urządzeniami, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w chwili wykonania robót budowlanych), w wyniku czego nie było wymagane pozwolenie na budowę. Nadto z uwagi na treść art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) a contrario nie było również wymogu zgłoszenia instalacji urządzenia, gdyż ma ono wysokość mniejszą niż 3 m. Brak jest również podstaw do dokonanego przez organy utożsamiania pojęć urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 p.b.) z pojęciem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15) i art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) tej ustawy. Również obszernie przytoczone i omówione w uzasadnieniu skargi kolejne nowelizacje obowiązujących przepisów prawa jak również przywołane orzecznictwo sądowe przemawiają w ocenie Spółki za uwzględnieniem jej skargi. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej uchylenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] WINB, na skutek zawartego w skardze wniosku Spółki, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast pozostałe strony w terminie 14 dni od daty zawiadomienia o tym fakcie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Skarga okazała się niezasadna. Przechodząc do meritum sprawy należy zwrócić uwagę, iż kwalifikacja przedmiotowej inwestycji w świetle przepisów prawa budowlanego – na co słusznie zwrócił uwagę WINB w zaskarżonej decyzji – została dokonana w postanowieniach PINB w [...] z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] oraz WINB z dnia z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], jak również była przedmiotem kontroli sądowej dokonanej wyrokiem WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 278/22. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] zainstalowano 3 maszty stalowe z odciągami z okrągłych profili aluminiowych z 6 antenami sektorowymi, nadajniki stanowiące całość techniczno-użytkową, stanowiącą stację bazową telefonii komórkowej. Wysokość masztów z antenami sektorowymi i antenami radiolinii wynosi 2,5 m. Urządzenia są zasilane energią elektryczną i stale funkcjonują. Budowa rozpoczęła się w marcu 2009 r., a zakończyła w maju 2009 r., inwestorem była P. Spółka z o.o. w [...]. W kwalifikacji przedsięwzięcia oraz sprawozdaniu z pomiaru pól elektromagnetycznych obiekt został określony jako stacja bazowa telefonii komórkowej P. nr [...]. Obecnie właścicielem konstrukcji wsporczych jest O. Spółka z o.o. w [...], natomiast urządzeń telekomunikacyjnych –P. Spółka z o.o. w [...]. Dostęp do stacji jest umożliwiony przez zarządcę wspólnoty mieszkaniowej. W związku z opisaną inwestycją inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia. Według stanu prawnego obowiązującego w 2009 r. przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych (uchylony 19 września 2020 r.). Od 17 lipca 2010 r. przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Następnie od 25 października 2019 r. przepis ten brzmiał, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Z kolei od 19 września 2020 r. zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. W przypadku oceny legalności przeprowadzonych prac istotne znaczenie ma określenie zakresu i kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, a także okresu w jakim zostały one przeprowadzone. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, w myśl którego naruszenia prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10, z 26 września 2018 r., II OSK 109/18, z 23 lutego 2018 r., II OSK 1879/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 wskazano natomiast, iż samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia aż do chwili jej likwidacji, a więc do chwili wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie. Pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się do zdarzenia polegającego na rozpoczęciu budowy bez pozwolenia budowlanego, ale obejmuje także ewentualną kontynuację takiej budowy aż do uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (lub decyzji ekwiwalentnej) albo do usunięcia materialnych skutków samowoli (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 r., K 9/95, publ. OTK 1996/1/2). Również w doktrynie zgodnie podkreśla się, że ocena legalności wykonania konkretnego obiektu budowlanego powinna być dokonana w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wykonywania, gdyż to one określały standardy jego wykonania. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2022 r., IV SA/Po 1029/21 i przywołany tam źródła: K. Gruszecki, Podstawy prawne i zasady legalizacji samowoli budowlanej; M. Cherka, W. Grecki, Samowola budowlana w polskim prawie budowlanym, Warszawa 2013, s. 130). Dopuszcza się przy tym wzięcie pod uwagę ostatniego stan przeprowadzonych prac budowlanych (daty ostatnich prac). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażone w powyższym wyroku z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Go 278/22 stanowisko, że opisywana inwestycja jest obiektem budowlanym (budowlą) w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, która stanowi samodzielną, niepowiązaną funkcjonalnie z budynkiem, całość techniczno-użytkową obejmującą nie tylko urządzenia techniczne, ale także konstrukcję wsporczą i całe oprzyrządowanie pozwalające na funkcjonowanie tej stacji. Stanowi ona budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., a jej budowa wymagała pozwolenia na budowę, którą inwestor nie dysponuje, zaś wzniesienie jej bez tego pozwolenia w dacie przeprowadzenia przedmiotowych robót budowlanych skutkowało dopuszczeniem się przez inwestora samowoli budowlanej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót budowlanych) oraz argumentacji, iż zakres wykonanych robót obejmował instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym należy zwrócić uwagę, iż w ustawie Prawo budowlane pojęcie "instalowania" nie zostało zdefiniowane. Ustawodawca posługuje się nim tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Pojęcie to dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do instalacji urządzeń, na których mają one być zamontowane. Z kolei zgodnie z ustawową definicją "urządzeń budowlanych" zawartą w art. 3 pkt 9 p.b., są to urządzenie techniczne: 1) związane z obiektem budowlanym, 2) zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne służące m.in. oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. "Instalowanie urządzeń" będzie zatem dotyczyło takich konstrukcji lub trwałych struktur technicznych, które są montowane (konstruowane, podłączane) ze względu na to, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego, na którym są lokowane i jednocześnie służą użytkowaniu obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozpatrywanej sprawie przedsięwzięcie polegające na montażu stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. [...] w [...] nie odpowiada przesłankom "instalacji urządzenia" wynikającym z ustawy Prawo budowlane. Polegało ono bowiem na zamontowaniu stalowych masztów z odciągami z okrągłych profili aluminiowych z antenami sektorowymi, nadajnikami i oprzyrządowaniem pozwalającym na funkcjonowanie stacji bazy telefonii komórkowej, w wyniku której powstała samodzielna, niepowiązana funkcjonalnie z budynkiem całość techniczno-użytkowa. W konsekwencji przedsięwzięcie to należało zakwalifikować jako "budowlę", a nie jako ,,urządzenie". Omawiana stacja bazowa nie jest urządzeniem technicznie związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 p.b.) Celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie możliwości użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, może on bowiem funkcjonować niezależnie od posadowienia na nim tejże stacji. Stacja bazowa stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany, zatem jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl art. 3 pkt 3 p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolnostojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli dokonane w tym przepisie nie stanowi katalogu zamkniętego, lecz ma jedynie charakter przykładowy. Skoro stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę, to do tak określonego przedmiotu postępowania nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b. Przepisy te mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Inwestycje takie jak w rozpatrywanej sprawie, kwalifikowane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako budowa obiektu wymagająca pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z 2 września 2020 r., II OSK 1049/20, z 26 czerwca 2020 r., II OSK 3991/19, z 11 lipca 2019 r., II OSK 2242/17; z 20 marca 2019 r., II OSK 1161/17; z 26 kwietnia 2016 r., II OSK 1999/14; z 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14, z 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13, z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2400/11). W orzecznictwie wskazuje się również, iż art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. znajduje zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejącym legalnie obiekcie budowlanym i że w konsekwencji może dotyczyć wyłącznie poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy jako całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2022 r., II OSK 2696/19). Przedstawioną wyżej interpretację wzmacnia wykładnia celowościowa art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., w myśl której brzmienie tego przepisu zakłada, że sam obiekt budowlany, na którym zlokalizowano (zainstalowano) owe urządzenia, został wybudowany legalnie na podstawie pozwolenia na budowę, a jednocześnie funkcja urządzeń podlegających instalowaniu sprowadza się do bardzo wąskiego celu – zapewnienia, iż użytkowanie całego obiektu budowlanego jest możliwe. Można zatem przyjąć, iż przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.b. odnosiły się do postawienia na obiekcie budowlanym przykładowo masztów lub anten służących mieszkańcom lub użytkownikom do odbierania sygnałów elektronicznych przekazywanych drogą powietrzną (telewizja, radio, internet), co niewątpliwie służy użytkowaniu budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Podobnie należy ocenić instalowanie urządzeń odbiorczych i nadawczych, jeśli użytkownikowi obiektu budowlanego służą do wykonywania zwykłych dla niego czynności bądź zadań (wyrok WSA w Warszawie z 1 lutego 2022 r., VII SA/Wa 2466/21). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1278/17 wskazano, iż realizacja antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych jest możliwa na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej. W takim przypadku instalowane urządzenia służą prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. W świetle przedstawionych wyżej poglądów nie może budzić wątpliwości teza, według której umieszczenie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku wymaga pozwolenia na budowę. W tego rodzaju sytuacjach nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 ani art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.b. Za odmienną wykładnią nie przemawia treść § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, w myśl którego telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest wolnostojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. W wyroku z dnia 17 listopada 2021 r., II OSK 3847/18 NSA zwrócił uwagę, iż o tym, jaki obiekt jest urządzeniem budowlanym, co do zasady rozstrzygają przepisy prawa budowlanego, a nie przepisy aktu wykonawczego wydanego w powiązanej, lecz odrębnej dziedzinie (telekomunikacji). Nie należy więc utożsamiać telekomunikacyjnych urządzeń budowlanych (w rozumieniu rozporządzenia) z urządzeniami budowlanymi (wg art. 3 pkt 9 P.b.). Natomiast za prezentowaną przez organy wykładnią dodatkowo przemawia to, że art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. ma charakter wyjątku od ogólnej zasady, iż realizacja obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Wyjątkiem od tej samej zasady jest również instytucja zgłoszenia zamiaru prowadzenia określonych robót budowlanych przewidziana w art. 30 tej ustawy. W świetle zaś reguł interpretacyjnych przyjmuje się, iż wyjątków nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Dopuszczalna jest jedynie ścisła bądź zawężająca wykładnia wskazanych przepisów. Reasumując, budowa obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej na już istniejącym obiekcie budowlanym, w dacie wykonania omawianych w niniejszej sprawie robót budowlanych nie stanowiła instalowania urządzenia w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., a zatem nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji nakładającej na inwestora obowiązek rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej stanowił przepis art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego m.in. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, a także o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 p.b.). Powyższe wymogi zostały zrealizowane postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] oraz wydanym na skutek wniesionego zażalenia postanowieniem WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...]. Dodatkowo jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne (art. 48a ust. 3 p.b.). Powyższe postanowienie WINB zostało doręczone skarżącej Spółce dnia [...] kwietnia 2022 r., przy czym Spółka jako inwestor nie złożyła wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu, co jest w sprawie okolicznością bezsporną. Stąd też organy orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, iż termin do złożenia wniosku o legalizację obiektu upłynął bezskutecznie z dniem [...] maja 2022 r. Okoliczność ta była równoznaczna ze spełnieniem przesłanki do zastosowania art. 49e pkt 1 p.b. W myśl tego przepisu organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Dodać przy tym należy, iż jest to działanie obligatoryjne, wynikające wprost z ustawy, niezależne od uznania organu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 49e pkt 1 p.b. poprzez nałożenie obowiązku wykonania rozbiórki omawianej stacji bazowej, podczas gdy w ocenie strony skarżącej termin do złożenia wniosku o legalizację nie rozpoczął biegu z uwagi na fakt wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej od wyroku WSA w [...] z dnia 16 lutego 2023 r., II SA/Go 278/22, oddalającego skargę na postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy opisywanej stacji bazowej, należy uznać za zasadne i odpowiadające prawu stanowisko WINB, iż ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego oraz toczące się postępowanie sądowoadministracyjne nie ma wpływu na bieg wynikającego z art. art. 48a ust. 1 p.b. terminu do złożenia wniosku o legalizację. Ponadto jak wynika z treści art. 61 § 1 p.p.s.a., co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W sprawie o sygn. akt II SA/Go 278/22 nie zostało natomiast wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania postanowienia WINB z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...]. Postanowienie to jest zatem wykonalne, a jego doręczenie stronie w dniu [...] kwietnia 2022 r. skutkowało rozpoczęciem biegu wynikającego z art. 48a ust. 1 p.b. terminu do złożenia wniosku o legalizację opisywanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Natomiast w przypadku, gdyby postanowienie to na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, wówczas okoliczność ta będzie mogła stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją ostateczną WINB z dnia [...] marca 2024 r., w oparciu o treśc art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Również w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, w myśl którego ostateczny akt administracyjny zaskarżony do sądu administracyjnego, z uwagi na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. podlega wykonaniu, wywołuje skutki prawne i może stanowić podstawę do dalszych działań organu opartych na innych regulacjach prawnych (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2023 r., I GSK 100/22). Samo wniesienie skargi na taki akt organu odwoławczego nie wstrzymuje jego wykonania, co wprost wynika z art. 61 § 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r., III OSK 2962/21). Nie było również podstaw do uznania za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Organy orzekające w sprawie nie naruszyły wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady zaufania obywateli do władzy publicznej. Realizacja tej zasady nie może bowiem polegać na dokonaniu czy dopuszczeniu do błędnej wykładni przepisów prawa. O jej naruszeniu nie świadczy również fakt wydania decyzji o treści niezgodnej ze stanowiskiem strony. Niezadowolenie z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, niezgodnego z oczekiwaniami strony, nie może być uznane za naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, ani też zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. Podobnie uznać należało, iż w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w związku z opisywaną stacją bazową, nie doszło do naruszenia zasady praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a. Nie było także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy trafnie uznał rozstrzygnięcie PINB za zgodne z prawem oraz że nie pozostały żadne okoliczności faktyczne wymagające dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W związku z tym zastosowanie przez WINB art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. było prawidłowe i zgodne z prawem. Z kolei załączona do skargi opinia prawna stanowi wprawdzie wsparcie argumentacji podniesionej w skardze i stanowiska procesowego strony, jednakże nie zwalnia ona sądu rozpoznającego sprawę od sformułowania własnej oceny prawnej i od obowiązku dokonania samodzielnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, iż materiał dowodowy został oceniony w sposób nieobiektywny czy noszący znamiona dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych okoliczności skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., została oddalona S.WSA K. Rogalski S.WSA S. Pauter S.WSA G. Staniszewska