II SA/Go 209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi R.C. i A.C. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania wypisu z licencji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza nieważność postanowienia Komendanta Granicznej Placówki kontrolnej Straży Granicznej z dnia [...] r. nr [...], III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Komendanta Oddziału Straży Granicznej solidarnie na rzecz R.C. i A.C. kwotę 335 zł (słownie: trzysta trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Graniczna Placówka Kontrolna, na podstawie art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2005 r., nałożyła na R.C., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "AP" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe R.C. karę pieniężną w kwocie 10.000,00 (dziesięć tysięcy)zł. W uzasadnieniu decyzji jako naruszony przepis wskazano "1.1", zgodnie z listą naruszeń określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). Natomiast w rubryce podstawa prawna podano, że kierujący pojazdem należącym do ww. firmy wykonywał w dniu [...] maja 2005 r. zarobkowy międzynarodowy transport rzeczy (pojazdu marki [...] nr ident. [...] zakupionego przez inną osobę zlecającą transport pojazdu z Niemiec do Polski) bez wymaganej licencji, czym naruszył art. 5 ust. l ustawy o transporcie drogowym. Decyzji nałożono rygor natychmiastowej wykonalności oraz wskazano sposób uiszczenia kary pieniężnej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Komendant Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej, na podstawie art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wymienionej wyżej decyzji Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej, poprzez zmianę wysokości wymierzonej kary z 10.000 zł na 8.000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2004 r. złożyli A.C. i R.C., zarzucając jej błędy formalne polegające na braku podpisu organu wydającego, brak wskazania terminu i trybu zaskarżenia decyzji oraz oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że pracownik PW "AP" R.C. wykonywał zarobkowy międzynarodowy transport rzeczy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] Komendant Oddziału Straży Granicznej, na podstawie art. 6 a pkt l ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 z późn. zm.) w związku z art. 93 ust. 5 oraz art. 87 ust. l, art. 92 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) oraz art. 138 § l pkt l KPA, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]r. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] maja 2004 r., na drogowym przejściu granicznym dokonano kontroli granicznej samochodu specjalnego marki [...] nr rej. [...] należącego do firmy "AP"' Przedsiębiorstwo Wielobranżowe, w wyniku której stwierdzono dokonywanie przewozu do Polski częściowo spalonego samochodu dostawczego. Kierowca samochodu będący pracownikiem ww. podmiotu nie posiadał wypisu z licencji upoważniającej do wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy samochodem, który został poddany kontroli. Zgodnie z art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz zaświadczenie lub wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ww. ustawy tj. zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzania przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Organ wskazał także, że w przypadku braku wymaganych dokumentów ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, podlega karze pieniężnej w wysokości 200 zł do 15000 zł. W przedmiotowej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] czerwca 2003 r. stwierdzono brak dokumentów wymaganych przez ustawę o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Zarzuty podniesione w odwołaniu w zakresie braków formalnych decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. organ odwoławczy ocenił jako nieuzasadnione, ponieważ decyzja zawiera podpis osoby upoważnionej do jej wydania, jak również pouczenie o trybie wniesienia odwołania. Skargę na powyższą decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2004 r, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R.C. i A.C., zarzucając jej dokonanie rozstrzygnięcia w oparciu o posiadający braki formalne protokół kontroli, oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji rażące naruszenie prawa materialnego oraz nieprawidłowe określenie stron w decyzji. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 19 lipca 2004 r. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2004 r. nie został podpisany przez funkcjonariusza prowadzącego kontrolę. Nadto potwierdzając fakt, że pracownik skarżących w dniu kontroli nie posiadał przy sobie i nie okazał kontrolującym licencji ani zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego działalności podstawowej (w rozumieniu art. 33 ustawy o transporcie drogowym) wskazano, że rodzaj dokonywanego transportu został nieprawidłowo zakwalifikowany. Skarżący podnieśli, że nie wykonują działalności, określonej w art. 4 ustawy - czyli międzynarodowego transportu drogowego, gdyż pojęcie faktycznego wykonywania działalności należy interpretować zgodnie z treścią art. 2 ustawy prawo działalności gospodarczej, zgodnie z którym jest to zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie skarżących, nawet nieprawidłowe w ich przypadku przyjęcie, iż następował zarobkowy transport drogowy, z uwagi na incydentalny charakter nie daje podstawy do wymierzenia kary za brak licencji. Dopiero bowiem wykonywanie takiej działalności, które cechuje się ciągłością, a więc powtarzalnością oraz pewnym stopniem zorganizowania można uważać za wykonywanie działalności gospodarczej. W związku z powyższym skarżący wywiedli, iż nie mieli i nie mają obowiązku posiadać licencji na międzynarodowy przewóz rzeczy, a zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne posiadają od dnia [...] kwietnia 2004 r. W tak przedstawiony stanie faktycznym, zdaniem skarżących zasadnym było jedynie wydanie decyzji o nałożeniu kary w wysokości 100,00 zł na podstawie art. 92 ust. l ww. ustawy w związku z art. 87 i art. 92 ust. 4 (pozycja 1.1.8 załącznika do ustawy). Ponadto wskazano, że zaskarżone decyzje zostały wydane dla nieprawidłowo określonej strony jako -Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "AP" R.C., a tymczasem Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "AP" prowadzą R.C. i A.C. wspólnie, na potwierdzenie czego przedłożono kserokopię zaświadczenia o wypisie z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] czerwca 2004 r. Odpowiadając na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że podczas kontroli granicznej kierujący pojazdem należącym do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "AP", mimo obowiązku wynikającego z art. 87 ust, l ustawy o transporcie drogowym, nie posiadał przy sobie dokumentów wymaganych w związku z wykonywaniem międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Jednocześnie wskazano, że przewóz ten nie spełniał ustawowych przesłanek uznania go za niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne (zgodnie z art. 4 pkt. 4 ww. ustawy.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § l pkt l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 roku - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem l lipca 2005 r. stal się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga okazała się zasadną w tym zakresie, w jakim pozwoliła na kontrolę prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz, 1269) sądy te nie orzekają co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontrolują legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie na podstawie art. 133 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W myśl przepisu art. 135 ww. ustawy, sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 § l pkt l lit. c ww. ustawy, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi m.in. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając sprawę pod tym kątem, należy w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę na mankamenty w decyzji organów orzekających w sprawie w zakresie wymogów formalnych decyzji administracyjnej, określonych w przepisie art. 107 § l i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. dotyczące wskazania stron postępowania, sformułowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego. Po pierwsze Sąd zwraca uwagę na powinność organów administracji publicznej właściwego oznaczenia strony postępowania, zgodnie z jej prawnym statusem i wpisem do właściwej ewidencji lub rejestru. W szczególności niedopuszczalne jest posługiwanie się w tym względzie jedynie nazwami marketingowymi podmiotu. W przypadku osób fizycznych prowadzących, jak w niniejszej sprawie wspólnie działalność gospodarczą, stronami postępowania administracyjnego i przedsiębiorcami są te osoby, a nie firma pod którą prowadzą działalność. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy administracji w przedmiotowej sprawie nie ustaliły w prawidłowy sposób stron postępowania wszczętego w dniu [...] maja 2004 r. w związku z kontrolą graniczną pojazdu [...] nr rej [...], zarejestrowanego na R.C.. Zarówno w protokole kontroli, jak i decyzji organu pierwszej instancji oznaczono jedynie nazwę przedsiębiorstwa jako "AP" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe R.C., jednakże nie nastąpiło prawidłowe oznaczenie stron postępowania. Organ nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia jaki osoby fizyczne prowadzą faktycznie działalność gospodarczą pod ww. nazwą. Także organ odwoławczy w niniejszej sprawie, mimo podpisania odwołania zarówno przez R.C., jak i A.C. (z dopiskiem "właściciel") zaniechał ustalenia faktycznych stron postępowania - brak w aktach administracyjnych zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego przedsiębiorcy występującego pod nazwą "AP" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe R.C.. Zgodnie z zaświadczeniem o dokonaniu zmiany w ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] czerwca 2004 r., wydanym przez Prezydenta Miasta, ww. działalność gospodarczą pod nazwą "AP" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe R.C. prowadzone było wspólnie przez małżonków R.C. i A.C. mimo, iż do dnia [...] czerwca 2004 r. w nazwie firmy nie było zawarte nazwisko A.C.. Niezależnie od faktu, iż od momentu złożenia odwołania A.C. brał faktycznie udział w przedmiotowym postępowaniu, słuszny jest podnoszony w skardze zarzut skarżących, iż strony postępowania zostały określone w decyzjach organów obydwu instancji nieprawidłowo. Po wtóre wadliwe okazało się także sformułowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz wysokość kary pieniężnej (10.000 zł) nałożonej za wykonywanie w dniu [...] maja 2004 r. pojazdem należącym do firmy skarżących zarobkowego międzynarodowego transportu rzeczy bez wymaganej licencji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepis art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804), zaś w uzasadnieniu jako naruszony przepis wskazano art. 5 ust. l ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie zgodnie z objaśnieniami decyzji zarówno naruszony przepis, jak i wysokość kary pieniężnej organ orzekający ustalił zgodnie z listą naruszeń określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999)-poz. "1.1.". Należy podkreślić, że wskazane przez organ orzekający rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. - co Sądowi wiadome z urzędu - utraciło moc prawną z dniem 28 września 2003 r. tzn. zostało uchylone przepisem art. l pkt 46 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149. poz. 1452). W tej sytuacji nie mogło stanowić podstawy nałożenia przez organ straży granicznej kary pieniężnej. Sąd zważył, że w myśl przepisu art. 93 ust. l ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. l, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie przepis art. 93 ust. la wskazuje, że decyzja ta jest wydawana w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli. Zatem przepis wskazany jako podstawa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie precyzuje rodzaju naruszeń, ani też wysokości kar pieniężnych. W dacie wydania ww. decyzji, zgodnie z przepisem art. 92 ust. l i 4 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków i warunków wynikających z przepisów ww. ustawy oraz innych wskazanych tam ustaw oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określał załącznik do ustawy. Orzekając zatem w drodze decyzji administracyjnej o nałożeniu kary właściwy organ winien jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazać także przepis art. 92 ust. l i 4 ww. ustawy, w związku jednostką systematyczną załącznika do ustawy odpowiadająca rodzajowi stwierdzonego naruszenia prawa. Na marginesie należy wskazać, że mimo wadliwie wskazanej podstawy prawnej decyzji, faktycznie istniała podstawa prawna nałożenia za wskazane w uzasadnieniu naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p. 1.1.1). Te ustalenia zdaniem Sądu stanowią podstawę do uchylenia decyzji, na podstawie przepisu art. 145 § l pkt l lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, z powodu naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy także odnieść się do postanowienia Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], którym na podstawie przepisu art. 113 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w decyzji tego organu a dnia [...] maja 2004 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną na Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "AP" R.C. w ten sposób, że: ..wykreślić zapis: .,10 000. dziesięć tysięcy złotych" i zastąpić go zapisem: "8 000, osiem tysięcy złotych". W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, ze podczas wydawania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wyniku omyłki pisarskiej niewłaściwie wskazano wysokość kary, która zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, wynosi jak po sprostowaniu. Zdaniem Sądu, powyższe postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego, co zgodnie z przepisem art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ustalonym bowiem stanie faktycznym wskazane wyżej uchybienie decyzji z dnia [...] maja 2004 r. w zakresie wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w oparciu o nieobowiązujące w dniu jej wydania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie mogły zostać wyeliminowane w drodze postanowienia prostującego oczywistą omyłkę pisarską. Oczywistym jest bowiem, że wadliwość ww. decyzji nie polegała jedynie na omyłkowym zapisie wysokości kary nałożonej na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, gdyż z treści decyzji jednoznacznie wynika faktyczna podstawa prawna zastosowana przez organ orzekający w sprawie. Tego typu uchybienie winno zostać zatem naprawione w drodze decyzji administracyjnej zmieniającej wadliwą decyzję. Należy nadmienić, że podobne stanowisko zawarto także w notatce urzędowej z dnia [...] maja 2004 r. sporządzonej przez Kierownika Zmiany Granicznej Placówki Kontrolnej. Zasadny okazał się również zarzut skarżących dotyczący dokonania rozstrzygnięcia w oparciu o posiadający braki formalne protokół kontroli z dnia [...] maja 2004 r. Dokonując bowiem analizy kopii protokołu kontroli przesłanego skarżącej wraz z decyzją Sąd stwierdził, że nie zawiera on podpisu osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, a jedynie podpis osoby kontrolowanej. Powyższe ustalenie skutkuje stwierdzeniem, że protokół ten nie spełnia warunków uznania go za dowód w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z przepisem § 6 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 1025 z późn. zm.), jak również przepisem art. 68 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, protokół z czynności kontrolnych powinien zostać podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu powyższe uchybienie proceduralne mogło miało istotny wpływ na wynik spraw}- z uwagi na fakt, że protokół kontroli z dnia [...] maja 2004 r. jest podstawowym dowodem, na podstawie którego wydano decyzję z tej samej daty. Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 77 § 1 i 80 kpa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Protokół jest "dokumentem" odzwierciedlającym w miarę dokładnie przebieg określonego zdarzenia czy przeprowadzonych czynności pozwalającym na ustalenia zarówno kto uczestniczył w zdarzeniu (lub czynności), a także jaki był jego przebieg i do jakich wniosków doprowadził. Wobec powyższego wydając decyzję z dnia [...] maja 2004 r. organ administracji publicznej naruszył ww. przepisy postępowania administracyjnego w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego jak i prawa materialnego w decyzji organu pierwszej instancji, należy stwierdzić, iż utrzymując tę decyzję w mocy Komendant Oddziału Straży Granicznej, naruszył także przepis art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy ponownie merytorycznie rozpoznaje sprawę ale ma jednocześnie ocenić decyzję organu pierwszej instancji na podstawie przeprowadzonego postępowania oraz treści tej decyzji. Wobec powyższego organ odwoławczy, zgodnie ze swoimi kompetencjami powinien, w myśl przepisu art. 138 § l Kpa wadliwą w istotny sposób decyzję organu pierwszej instancji uchylić (wyeliminować z obrotu prawnego), nie zaś utrzymać ją w mocy. Ponadto, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, rozpoznając odwołanie R. i A.C. organ odwoławczy naruszył także przepis art. 107 § 3 w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W myśl art. 77 KPA organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zmierzając do ustalenia rzeczywistego stany faktycznego wszelkimi dopuszczalnymi dowodami. Zgodnie z zasadą ogólną czynnego udziału strony w każdym postępowaniu administracyjnym (art. 10 § l KPA) należy także, w miarę możliwości, zapewnić stronie realny wpływ na ukształtowanie zakresu postępowania dowodowego. Organ administracji publicznej, w tym organ drugiej instancji, obowiązany jest bowiem przeprowadzić dowody wskazane przez stronę. Według art. 78 § l KPA strona może wystąpić w toku całego postępowania, natomiast skuteczność prawna tego żądania jest uzależniona od spełnienia przesłanki, iż przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W tym kontekście zaskarżona decyzja nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak jest bowiem ustosunkowania się do zarzutu skarżących dotyczącego zakresu i charakteru wykonywanego transportu drogowego, jak też dołączonych dokumentów- kopii zlecenia naprawy oraz zaświadczenia na przewody drogowe na potrzeby własne. Taka wadliwość aktu prawnego uniemożliwia stronie pełną weryfikację zasadności decyzji organu orzekającego o jej prawach lub obowiązkach. Stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie, przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, które w istotny sposób wpłynęły na wynik sprawy, w myśl przepisów art. 145 § l pkt l lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692) skutkowały uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2004 r. Z tych powodów Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie oceniał legalności rozstrzygnięcia przez organy co do istoty sprawy i nie rozważał zasadności zarzutów skarżących dotyczących ustalonego przez organy stanu faktycznego, gdyż orzekanie w tym zakresie jest przedwczesne. Prowadząc ponownie postępowanie organ administracji publicznej pierwszej instancji przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie, postąpi stosownie do wskazanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalając przede wszystkim stan faktyczny sprawy na podstawie zgromadzonych dowodów, między innymi z uwzględnieniem dowodów zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego, jak również sądowoadministracyjnego (skarga oraz pismo procesowe skarżących z dnia [...] września 2005 r.). Dopiero po zebraniu i wnikliwym rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego organ winien orzec stosując obowiązujące w chwili rozstrzygania przepisy prawa. Po myśli art 152 ww. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie na podstawie art. 200 oraz art. 205 ww. ustawy. Sąd zasądził od Komendanta Oddziału Straży Granicznej na rzecz skarżących małżonków R. i A.C. solidarnie kwotę 335 (słownie trzysta trzydzieści pięć) zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania tj. wpis od skargi 320 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 15 zł.