II SA/Go 215/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.D. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a : 1. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego. Dnia 20 sierpnia 2010 r. do sądu wpłynął wniosek A.D. złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że posiada na utrzymaniu trójkę dzieci, jej dochód składa się z zasiłków w kwocie 620 zł. Nadto skarżąca wskazała, że mąż nie pracuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Na wstępie należy wskazać, że A.D. nie ma obowiązku poniesienia w przedmiotowej sprawie kosztów sądowych, ponieważ na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2010 r. zostało przyznane jej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dlatego też ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł zostać uwzględniony. Uzasadniony jest wniosek A.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Zważyć bowiem trzeba, że jedynym dochodem A.D. i jej rodziny są zasiłki w wysokości 620 zł. Mąż skarżącej nie pracuje i zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej rodziny. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania wiarygodności oświadczenia skarżącej w przedmiocie jej sytuacji materialnej, w szczególności odnośnie braku oszczędności czy wartościowych rzeczy ruchomych. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek A.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.