II SA/Go 217/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 oddala skargę. 1. W dniu 15 maja 2013 r. L sp. z o.o. (obecnie E spółka z o.o.) złożyła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW2007-2013) z tytułu przejęcia w całości zobowiązania rolnośrodowiskowego W spółka z o.o.. We wniosku skarżąca zadeklarowała do płatności rolnośrodowiskowej (płatności PRŚ), pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 — Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na łącznej powierzchni 55,50 ha. Z uwagi na zmianę siedziby L sp. z o.o. na [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr przekazał wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 złożony przez L sp. z o.o. do włąściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Na podstawie zgromadzonego materiału Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż w związku z przejęciem zobowiązania rolnośrodowiskowego w wyniku przejęcia działek ewidencyjnych o numerach: [...] w myśl § 32 Rozporządzenia PRŚ podmiot L sp. z o.o. wstąpił do toczącego się postępowania w sprawie przyznania tej płatności na miejsce rolnika przekazującego. 2. W dniach od [...] stycznia 2014 r. do [...] lutego 2014 r. gospodarstwo rolne spółki zostało skontrolowane w zakresie Programu Rolnośrodowiskowego przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. W ramach przeprowadzonej kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili stan faktyczny, który został opisany w formie kodów pokontrolnych. Wyniki kontroli na miejscu w porównaniu z deklaracją we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 przedstawiony został w tabeli na s. 3 i 4 zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wyniki kontroli na miejscu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poddał wniosek spółki o przyznanie płatności PRŚ na rok 2013 dalszej kontroli administracyjnej, zgodnie z art. 10 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE 1/25 z 28.01.2011 r., s. 8) oraz Rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z dnia 31.01.2009 r., str. 16-99) Po przeprowadzeniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że powierzchnia działki rolnej: N, O, P, R, T, X, Z jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku. Następnie w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Od decyzji tej spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne. Do odwołania dołączyła następujące dokumenty: - operat pomiaru powierzchni użytkowanych rolniczo wykonany przez inż. K.T., - opinię specjalisty agronomii-łąkarstwa i biegłego sądowego wykonana przez mgr. Inż. M.J., - certyfikat zgodności Nr [...] wydany przez B sp. z o.o.. 3. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że podniesione w odwołaniu przez Stronę, nowe dowody, dotyczące innej powierzchni oraz faktu użytkowania spornych działek rolnych (roślina uprawiana trwałe użytki zielone), stanowią nowe okoliczności faktyczne, które nie były ujawnione w trakcie postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Wskazał, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w oparciu również o dokumenty złożone przez spółkę. 4. W ponowionym postępowaniu Kierownik Biura Powiatowego ARIMR poddał ponownej analizie zgromadzony materiał uwzględniając złożone przez stronę dokumenty oraz wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z prośbą o ponowną weryfikację raportu z kontroli na miejscu oraz do Biura Kontroli na miejscu Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego o ponowną analizę i wyjaśnienie rozpisania działek rolnych "O", "P" i "R". Po otrzymaniu wyjaśnień Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poddał analizie zapis śladów GPS dokonanych pomiarów na działkach rolnych "O", "P", "R" tj. faktyczny pomiar powierzchni stwierdzonej w granicach zadeklarowanych działek rolnych zgodnie z tabela na s. 8 i 9 zaskarżonej decyzji. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania w zakresie kwalifikowalności powierzchni, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił, że: - na działce rolnej "N" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,50 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ewidencyjnych podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,61 ha, - nadziałce rolnej "O" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 4,00 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ewidencyjnych podczas kontroli administracyjnej wyniosła 1,01 ha, - na działce rolnej "P"(położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 8,00 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ewidencyjnych podczas kontroli administracyjnej wyniosła 5,17 ha, - na działce rolnej "R" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 4,50 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek, - na działce rolnej "Z" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,36 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ewidencyjnych podczas kontroli administracyjnej wyniosła 1,12 ha, - na działce rolnej "ZZ" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 0,64 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ewidencyjnych podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,00 ha. W zakresie pozostałych działek rolnych Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w trakcie przeprowadzania kontroli administracyjnej nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR mając na uwadze ustalone w trakcie kontroli administracyjnej powierzchnie działek rolnych stwierdził różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (tj.55,50 ha), a powierzchnią kwalifikującą się do płatności tj. 44,98 ha wynoszącą 10,52 ha. Przedeklarowanie powierzchni wyniosło 23,388%. - 55.50 ha - 44,98 ha = 10,52 ha - 10.52/44,98 ha x 100% - 23,388% - 55.50 - powierzchnia deklarowana do płatności PRŚ wyrażona w ha - 44,98 - powierzchnia ustalona dla płatności PRŚ podczas kontroli administracyjnej wyrażona w ha - 10.52 - różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a kwalifikującą się do płatności PRŚ wyrażona w ha - 23,388 - procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności PRŚ, a stwierdzoną w wyniku kontroli. Wobec przedeklarowania powierzchni o 23,388% Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zastosował regulację wyrażoną w art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, który stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Z tych względów w dniu [...] marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej. 5. W odwołaniu złożonym dnia 20 maja 2015 r. skarżąca zarzuciła organowi I instancji błędy w ustaleniach faktycznych. Do odwołania dołączyła opinię uzupełniającą do opinii z dnia [...] lipca 2014 r. przygotowaną w dniu [...] kwietnia 2015r. przez specjalistę Agronomii - Łąkarstwa mgr inż. M.J. zarzucając zaskarżonej decyzji nie uwzględnienie dowodów w postaci nowych pomiarów zadeklarowanych działek znajdujących się w operacie pomiaru użytkowanych rolniczo wykonanych przez uprawnionego geodetę. Ponadto Strona wskazała, iż brak w niej było analizy dotyczącej dołączonej do akt sprawy opinii specjalisty argonomii - łąkarstwa i biegłego sądowego wykonaną przez mgr inż. M.J.. 6. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że zasady przyznawania płatności PRŚ w odniesieniu do wniosków składanych w roku 2013 zostały określone w przepisach prawa krajowego oraz wspólnotowego:  - ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.) - zwanej dalej Ustawą PROW, - rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361) - zwanym dalej Rozporządzeniem PRŚ, - Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009, - Rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009, - Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 65/2011. Następnie wskazał, że procedurę postępowania w sprawie regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 21 Ustawy PRO. Po szczegółowym powołaniu przepisów wskazanych aktów prawnych Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że zasadniczym zagadnieniem związanym z przyznaniem płatności PRŚ i zarazem spornym w sprawie jest określenie kwalifikowalności obszarów do płatności PRS. Zgodnie z art. 39 ust 2, 3 i 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 płatności przyznaje się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmą zobowiązania rolnośrodowiskowe. Płatności PRŚ obejmują jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z art. 4 i 5 oraz załącznikami III i IV Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jak również minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione ustawodawstwem krajowym i określone w programie. Płatności udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z podjętego zobowiązania. Organ wskazał, że na podstawie art. 11 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 w sprawie przeprowadzona została kontrola administracyjna. Podczas przedmiotowej kontroli uwzględnione zostały wyniki wizytacji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola na miejscu obejmowała weryfikację powierzchni kwalifikującej się do płatności PRŚ tj. obszarów, na których strona w roku 2013 prowadziła działalność rolniczą. Pomiarom podlegała całość obszarów spełniających wymagania określone w § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia PRŚ. Po przytoczeniu celów i zasad realizacji kontroli na miejscu organ wskazał, że kontrola na miejscu weryfikuje powierzchnię, na której prowadzona jest zgodnie z normami produkcja rolnicza i do tej powierzchni przyznawane są płatności PRŚ. Powyższe reguluje § 2 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 Rozporządzenia PRŚ. Ponadto zgodnie z § 3 Rozporządzenia PRŚ podstawowymi wymaganiami, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, są: wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin, o których mowa w art. 39 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 3, wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe, o których mowa w art. 39 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1698/2005, wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Przepis art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 określa jako działalność rolniczą produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Z kolei działka rolna, zgodnie z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. Oznacza to, że powierzchnia działki rolnej jest to powierzchnia, na której w sposób faktyczny prowadzona jest działalność rolnicza (uprawa), a która to znajduje się w granicach zadeklarowanych działek ewidencyjnych. Ponadto obszar działki rolnej jest ograniczony granicami uprawy i nie w każdym przypadku będzie pokrywać się z obszarem działki ewidencyjnej, wykazywanym w dokumentach urzędowych, w aktach notarialnych, czy w wypisach z ksiąg wieczystych. Kontrola na miejscu i wykonywane w jej trakcie za pomocą różnych metod pomiary są rozstrzygającym sposobem ustalenia, jakie są faktyczne dane dotyczące podanych we wniosku działek rolnych. W trakcie kontroli nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne, bowiem to do tych terenów przysługują płatności. O obszarze działek rolnych decydują rolnicy, a weryfikuje się go za pomocą m.in. zdjęć lotniczych, map cyfrowych, oświadczeń rolników oraz pomiarów przeprowadzanych w gospodarstwach rolników. W kontekście powyższych rozważań należy zaznaczyć, iż kontrola na miejscu ma na celu stwierdzenie czy zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności PRŚ na rok 2013 powierzchnie działek rolnych oraz uprawy i ich stan znajdują swoje odzwierciedlenie w terenie. 7. Organ wskazał, że w trakcie kontroli na miejscu pomierzone zostały powierzchnie kwalifikujące się do płatności PRŚ na działkach rolnych deklarowanych przez L sp. z o. o., a obszar spełniający warunki do przyznania płatności PRŚ – mając na względzie fakt, iż producent rolny deklaruje wariant 1 pakietu 2 - ustalony w trakcie czynności kontrolnych okazał się być mniejszy niż deklarowany we wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Ustalenia zawarte w raporcie z czynności kontrolnych nr dokumentu [...] m.in. dotyczące uchybień w przestrzeganiu w/w wymogów dokonane zostały w wyniku czynności kontrolnych, podczas których wykonano fotografie obrazujące rzeczywisty stan upraw na zadeklarowanych działkach rolnych. Sporządzony został szkic obrazujący miejsca wykonania fotografii, na którym naniesiono również dokładne miejsca, na których stwierdzono uprawę. Fotografie te, w ocenie organu II instancji, ukazują stan zastany w gospodarstwie (opisany szczegółowo w odniesieniu do każdej z działek na s. 20 do 24 zaskarżonej decyzji). W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR opisane (i udokumentowane fotografiami) obszary działek rolnych "N", "O", "P", "R", "T", "Y", "Z", "ZZ", na których występują zachwaszczenia, zakrzaczenia oraz samosiewy drzew nie są obszarami, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy PROW oraz § 1 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2014, poz. 1372) i § 3 pkt 1 Rozporządzenia PRŚ. W ocenie organu stwierdzona struktura roślinności - tj. zachwaszczenia, samosiewki drzew, zakrzaczenia mające zwarty charakter, - na wykluczonych fragmentach działek wskazuje na fakt długotrwałego nieużytkowania tychże części działek rolnych "O", "P", "R", "T", "Y", "Z", "ZZ" , a zatem nie może być mowy o dokonaniu czynności, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia PRŚ nawet po dniu 31 lipca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że poszczególne elementy dokumentacji pokontrolnej są ze sobą spójne tzn. stan działek ukazany na fotografiach i szkicu sytuacyjnym obrazującym miejsca wykonywania fotografii (integralna część raportu z kontroli nr [...]) sporządzonych w trakcie czynności kontrolnych koreluje ze sobą (uwzględniając miejsca, z których wykonano zdjęcia). Podkreślił, że inspektorzy dokonujący czynności kontrolnych zmierzyli całość obszarów wskazujących w świetle zasad agrotechniki na fakt występowania na nich w roku 2013 obszarów, na których prowadzona była działalność rolnicza i które były utrzymywane zgodnie z normami. Byli oni przeszkoleni i wyposażeni w sprzęt wysokiej jakości oraz spełniali wymogi, o których mowa w § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2010 r. nr 240, poz. 1605). 8. Odnosząc się do zastrzeżeń strony oraz złożonych przez nią dowodów organ wskazał, że na dzień wykonywania pomiarów zleconych przez stronę stan gruntów na działkach to jest [...] lipca 2014 r. powierzchnia użytkowana rolniczo mogła być (według opinii geodety) większa od wskazanych w raporcie z kontroli na miejscu. Pomiary wykonane na zlecenie strony zostały przeprowadzone jednak ponad 5 miesięcy po dacie kontroli. Organ wskazał, że inspektorzy terenowi mierzyli obszary kwalifikujące się do płatności, natomiast geodeta działający na zlecenie strony mierzył obszary zadrzewione i zakrzewione (wykluczone przez inspektorów terenowych. Nadto w świetle zgromadzonej dokumentacji fotograficznej wykluczone powierzchnie nie były w dniu kontroli dokonywanej przez ARiMR ani też w roku poprzedzającym czynności kontrolne obszarami, na których była prowadzona działalność rolnicza.  Odnosząc się do opinii specjalisty agronomii-łąkarstwa, biegłego sądowego M.J. organ podobnie podniósł, że opinia została sporządzona według stanu stwierdzonego 5 miesięcy po przeprowadzonej kontroli. Analizując niniejszy dokument organ odwoławczy nie miał możliwości odnieść się do stwierdzonego składu albowiem brak było odniesienia na jakich działkach przedmiotowa lustracja została przeprowadzona. W operacie wskazano ogólnie, iż na działkach ew. nr [...] (N), [...] (O), [...] (P), [...] (R), [...] (X), [...] (Z, ZZ), [...] (T) dokonano analizy składu botanicznego roślin występujących oraz sporządzony szereg zdjęć fitosocjologicznych. Z uwagi na to, że zdjęcie fitosocjologiczne powinno zawierać: lokalizację płatu, datę wykonania zdjęcia, charakterystykę siedliska, powierzchnię badanego płatu, itp., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał stronę do przedłożenia zdjęć. W dniu 27 listopada 2015 r. strona przesłała formularze zdjęć fitosocjologicznych odnoszące się do działek "T" , "Z", "X", "R" , "P" , "O", "N". Jak wynika z formularzy wszystkie zdjęcia dotyczą płatów o powierzchni 25 m2 na każdym zostały wskazane dokładne współrzędne geograficzne miejsca ich wykonania. Z uwagi na powyższe Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR poddał analizie miejsca wykonania przedmiotowych zdjęć. (załącznik nr 2). Z analizy tej wynika, iż zdjęcia dotyczące działki rolnej T - nr ew. [...] (nie jak wskazała strona [...]), Z - nr ew. [...], X - nr ew. [...], P- nr ew. [...], zostały wykonane w miejscach, w których kontrolerzy nie stwierdzili nieprawidłowości i uznali obszar jako użytkowany rolniczo. Tym samym zdjęcia te potwierdzają wyniki z kontroli na miejscu. Organ zwrócił też uwagę, że przy analizie dokumentacji na podstawie współrzędnych geograficznych wykorzystano program Google Earth umożliwiający wyświetlanie na trójwymiarowym modelu kuli ziemskiej zdjęć satelitarnych i lotniczych, panoram itp. W przypadku zdjęć fitosocjologicznych dotyczących działki rolnej R nr ew. [...], O - nr ew. [...], N - nr ew. [...] z przeprowadzonej analizy wynika, że wykonane zostały na obszarach, które kontrolerzy uznali za obszary wyłączone z płatności z uwagi na zakrzaczenia, zadrzewienia, nieużytki - wynika to z porównania szkiców z kontrolowanych działek (załącznik 1), zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowiącym, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych GIS - ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000. Organ podkreślił, że ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu w stosunku do zdjęć satelitarnych na których zaznaczono miejsce wykonania zdjęcia fitosocjologicznego (załącznik 2). Analiza również i tego materiału prowadziła do wniosku, że kontrola przeprowadzona została prawidłowo, a obszar wykluczony z płatności nie był użytkowany rolniczo przynajmniej do czasu przeprowadzonej kontroli w gospodarstwie tj. drugiej połowy lutego 2014 r. Na zdjęciach tych bowiem zaobserwować można dokładne miejsca wykoszenia oraz zakrzaczenia i zalesienia. Organ zwrócił też uwagę na sprzeczności w dokumentach dołączonych przez stronę (s. 32 decyzji). 9. Mając na względzie opisane wyżej ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że wypłacenie płatności do całości deklarowanych powierzchni w przypadku działek rolnych "N", "O", "P", "R", "T", "Y", "Z" "ZZ" stałoby w sprzeczności z przepisami prawa, o których mowa w art. 2c Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz § 2 ust 2 i § 12 ust 2 Rozporządzenia PRŚ. Z tych względów do płatności PRŚ na rok 2013 kwalifikują się powierzchnie działek rolnych wskazane w tabeli na s. 33 decyzji. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną w wariancie 2.1 uprawy rolnicze - 55,50 ha, a powierzchnią kwalifikującą się do jednolitej płatności w tym wariancie - 44,98 ha wyniosła 23,388 % zastosowanie w sprawie ma art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy i z tych względów decyzja o odmowie przyznania płatności podlegała utrzymaniu w mocy. 10. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu i warunków formalnych skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II i I instancji oraz zasądzenie kosztów zarzucając im: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kwestii powierzchni użytków rolnych zgłoszonej do płatności rolnośrodowiskowych; - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie, że doszło do przedeklarowania powierzchni na poziomie 23,388%. - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, mający wpływ na jej treść, polegający na przyjęciu, że doszło do przedeklarowania powierzchni na poziomie 23,388%. Zdaniem skarżącej dowody przedstawione przez skarżącą świadczą o tym, że wynik kontroli był błędny, a powierzchnie zadeklarowane przez skarżącą odpowiadają powierzchniom faktycznie kwalifikującym się do płatności rolnośrodowiskowych. W jej ocenie organ II instancji zaniechał ponownego sprawdzenia rzeczywistego stanu działek zadeklarowanych do płatności, nie poświęcił też większej uwagi przedłożonym przez skarżącego dowodom uznając, że 5 miesięcy po kontroli wykonanej przez ARiMR mogło dojść do zwiększenia się terenów, które uznano za powierzchnię użytkowaną rolniczo. Z przedstawionych przez skarżącą dowodów wynika w sposób jednoznaczny, że nie miało miejsca zawyżenie powierzchni zadeklarowanych użytków rolnych w stosunku do rzeczywistej ich powierzchni. Operat z pomiaru powierzchni użytkowanych rolniczo z dnia [...] lipca 2014 r. nie wskazuje na podanie we wniosku o przyznanie płatności zbyt dużych obszarów użytkowanych rolniczo, a wręcz przeciwnie. Nadto z opinii specjalisty agronomii - łąkarstwa mgr inż. M.J. z dnia [...] lipca 2014 r. wynika, że poddane analizie działki były użytkowane rolniczo w sezonie wegetatywnym 2013 jako trwałe użytki zielone, na których odbywało się koszenie runi łąkowej i zbiór masy zielonej, a na podstawie rejestru działań agrotechnicznych ustalono, że dokonano koszenia oraz zbioru masy zielonej od 20 lipca do 25 lipca 2013 r. Sporadyczne zakrzaczenie działki nie daje podstaw do stwierdzenia, że działki nie są użytkowane rolniczo, zaś brak bądź niewielka ilość roślinności ruderalnych, które są charakterystyczne dla nieużytków nie pozwalają na postawienie tezy, że opiniowany obszar jest nieużytkiem rolniczym. Dnia [...] kwietnia 2015r. sporządzona została opinia uzupełniająca specjalisty agronomii-łąkarstwa, zgodnie z którą na przedmiotowych działkach brak jest śladów użytkowania kośnego bądź pastwiskowego od stycznia 2014 r. do dnia wizji terenowej. Jak stwierdzono w opinii, stan i rozwój roślin łąkowych daje jednoznaczny obraz, że na ww. działkach nie prowadzono żadnych zabiegów rolniczych w okresie od stycznia 2014 r. do 18 lipca 2104 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 11. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy te rozpoznają sprawy w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 p.p.s.a. 12. W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy zasadności odmowy przyznania skarżącej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, która opiera się na ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej przez inspektorów terenowych. W jej następstwie organ wszczął i prowadził postępowanie administracyjne, którego ostatecznym wynikiem (również po jego ponowieniu na skutek wydania decyzji kasacyjnej po rozpatrzeniu pierwszego odwołania strony) było stwierdzenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną w wariancie 2.1 uprawy rolnicze - 55,50 ha, a powierzchnią kwalifikującą się do jednolitej płatności w tym wariancie - 44,98 ha wyniosła 23,388%, a zatem w sprawie zastosowanie miał art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, co skutkowało odmową przyznania płatności. Przepisy aktów normatywnych znajdujących zastosowanie w sprawie zostały przez organ wyczerpująco i szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji i przytoczone wyżej stąd nie ma potrzeby ich powielania. Przypomnieć tylko należy, że zgodnie art. 10 ustawy PROW pomoc jest przyznawana: 1) na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej; 2) jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. W rozpatrywanej sprawie, tak jak wskazał organ, zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych określają przepisy wydanego na podstawie art. 29 ust. 1pkt 1 rozporządzenia PRŚ w brzmieniu obowiązującym do 14 marca 2014 r. tj. § 2 ust. 1 , § 4 ust. 1 pkt 2 , ust 2 , § 11 pkt 1. Składając 14 maja 2013 r. wniosek o przyznanie płatności skarżąca zobowiązała się do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach pakietu wskazanego decyzji. We wniosku wskazała położenie i powierzchnię działek rolnych, rodzaj realizowanego na danej działce pakietu oraz zobowiązała się do przestrzegania norm i wymogów określonych w przepisach regulujących zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowej. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia PRŚ płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikom, którzy między innymi jeżeli realizują 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania w ramach określonych pakietów i ich warunków, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej oraz spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Weryfikacji wniosku, pod kątem prawidłowości zadeklarowanych gruntów oraz pod kątem zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności służą kontrole na miejscu i kontrole administracyjne. Takie podstawowe narzędzia określa art. 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz powołane w decyzji przepisy § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia PRŚ. Zgodnie zaś z powołanym wyżej § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm grunty rolne, o których mowa w tym rozporządzeniu nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem: 1) drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną; 2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. 13. Decydującą kwestią w sprawie była zatem prawidłowość ustaleń faktycznych, a materialna kwalifikacja była konsekwencją prawną określonego ustalenia. Ustalenia te pochodziły przede wszystkim z czynności kontrolnych to jest tzw. kontroli na miejscu oraz weryfikacji dokumentacji pomiarowej i fotograficznej w ramach prowadzonego postępowania realizowanego w trybie art. 21 ustawy PRoW i kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w celu sprawdzenia spełnienia wymogów przyznania płatności, zgodnie z art. 30 ustawy PROW agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające przeprowadzają kontrole, których celem jest skuteczne sprawdzanie zgodności z warunkami przyznawania pomocy. Przepisy ustawy realizują w tym zakresie obowiązek jaki nakłada na państwa członkowskie UE m.in. art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Zgodnie z art. 31 ustawy PROW czynności w ramach kontroli na miejscu oraz czynności w ramach wizytacji w miejscu są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie do ich wykonania wydane przez organ agencji płatniczej lub przez właściwy organ podmiotu wdrażającego (ust. 1). Osoby wykonujące czynności kontrolne mają prawo do: 1) wstępu na grunty i do obiektów związanych z działalnością, których dotyczy pomocy lub pomoc techniczna; 2) żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu; 3) wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli na miejscu lub wizytację w miejscu, sporządzenie z nich odpisów, wyciągów lub kserokopii oraz zabezpieczenia tych dokumentów; 4) sporządzenia dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonej kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu; 5) pobierania próbek do badań (ust. 4). Zgodnie z powołanym artykułem osoby wykonujące czynności kontrolne sporządzają z tych czynności raport (ust. 5). Raport podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany (ust. 6), zaś w przypadku, gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport (ust. 8). Jak wynika z akt sprawy kontrola na miejscu w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi przepisami przez inspektorów terenowych legitymujących się stosownymi upoważnieniami do realizacji kontroli, co wynika z treści raportu. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został raport, do którego załącznikiem jest szkic z pomiaru działek rolnych. Z raportu z kontroli na miejscu, które to dokumenty mają moc dokumentów urzędowych, wynika, że skarżąca została powiadomiona o kontroli i otrzymała kopię raportu, do którego złożyła zastrzeżenia. Podkreślić należy, że celem kontroli na miejscu jest stwierdzenie stanu faktycznego na dzień jej przeprowadzenia i zweryfikowanie w ten sposób deklaracji rolnika ubiegającego się o przyznanie określonej pomocy. Z preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 wynika, że ustanowiony przez państwo system kontroli ma przede wszystkim zapewnić skuteczne sprawdzanie zgodności z warunkami przyznawania pomocy (pkt 3, 6), a kontrole na miejscu można zapowiadać jeżeli nie narusza to art. 20 ust. 4 rozporządzenia i pod warunkiem, że nie zagraża to celowi kontroli (art. 4 ust. 7). 14. Sporność ustaleń jest konsekwencją odmiennej oceny materiału dowodowego przez organ i stronę. W tej mierze wskazać należy, że postępowanie dotyczące przyznania płatności w tym wypadku rolnośrodowiskowej, charakteryzuje się odrębnością w odniesieniu do zasad ogólnych obowiązujących w kodeksie postępowania administracyjnego. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania i zwrotu tej pomocy finansowej organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom - na ich żądanie - niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom - znów na ich żądanie - czynny udział w każdym stadium postępowania, a przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zgodnie więc z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW we wskazanych postępowaniach ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do art. 77 k.p.a. to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, tutaj jednak obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Z powyższego wynika, że to wnioskodawcę obciąża obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W tym postępowaniu, to nie organ, ale rolnik powinien przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ administracji, wydając decyzję w sprawie przyznania płatności, opiera rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, zarówno tych, co do których strona się wypowiedziała, jak też i tych, co do których strona nie składała żadnych oświadczeń. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn., I GSK 241/12, (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. 15. W odniesieniu do oceny zebranego materiału dowodowego stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ precyzyjnie wyjaśnił skąd wzięły się rozbieżności między areałem stwierdzonym a zadeklarowanym przez producenta, choć w rozpoznawanej sprawie nie są to kwestie istotne dla rozstrzygnięcia. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności przywołanych dokumentów z kontroli, które mają charakter dokumentów urzędowych, ocenionego w ramach oceny swobodnej, organy poprawnie ustaliły obszar kwalifikowany do płatności. W ocenie Sądu organ odwoławczy przedstawił i przeanalizował każdą nieprawidłowość odnosząc ją do uprzednich deklaracji skarżącej we wniosku kontynuacyjnym i pierwotnym oraz do treści obowiązujących w tej mierze przepisów prawa. Skrupulatnie i przejrzyście, zgodnie z zasadą przekonywania statuowaną w art. 11 k.p.a. wyjaśnił zasadność pozbawienia skarżącej płatności na rok 2013. Ustalenia zostały jednoznacznie potwierdzone materiałem zdjęciowym, wykonanym podczas czynności kontrolnych. W tej mierze należy podkreślić, że raport został sporządzony w sposób przewidziany prawem, przez kompetentne osoby w granicach ich kompetencji w przewidzianym trybie. W protokole kontroli wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzenie powierzchni upraw oraz opis nieprawidłowości. Zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Jest on zatem spójny z dokumentacją fotograficzną, obejmującą ponumerowane zdjęcia z odniesieniami na mapie do poszczególnych działek z oznaczeniem miejsca i kierunku ich wykonania. O wadze dowodu z protokołu kontroli wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r., II GSK 492/07 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócił on uwagę, że o znaczeniu tego protokołu świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty, wyspecjalizowane, dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi oraz bezstronne. W świetle przedstawionych wyżej wywodów nie zasługiwały na uwzględnienie podniesione przez Spółkę w skardze zarzuty. Organ odwoławczy dokonał wnikliwej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odnosząc się także do przedstawionych przez stronę skarżącą dowodów i szczegółowo wyjaśniając powody, dla których nie mogły one stanowić podstawy podważenia wiarygodności ustaleń przeprowadzonej przez ARiMR kontroli na miejscu. 16. Słusznie organ przyjął, że opinie złożone przez stronę nie zmieniają ustaleń faktycznych w sprawie. Wbrew twierdzeniu skargi opinie te został jednak wzięte pod uwagę i szczegółowo rozważone w treści uzasadnienia decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo przy tym wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zdjęcia fitosocjologiczne nie są dowodem określającym wielkość zadeklarowanych we wniosku użytków rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza. Zdjęcie takie jest bowiem ujednoliconym opisem struktury i kompozycji gatunkowej zbiorowiska roślinnego, dokonanym na podstawie analizy ściśle ograniczonego w przestrzeni płatu (fragmentu) tego zbiorowiska. Poczynione tym samym w opinii ustalenia z wykorzystaniem takich zdjęć odnoszą się tylko do niewielkiego fragmentu poszczególnych działek, a nie do stanu faktycznego występującego na całej powierzchni poszczególnej działki rolnej w dniu kontroli. Organ dokonując analizy przedmiotowych zdjęć, jak i opinii zasadnie stwierdził, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, która dotyczy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 nie mogą one stanowić wiarygodnego dowodu potwierdzającego inną kwalifikację upraw rolnych. Słusznie wywiódł organ, że raport Jednostki Certyfikującej nie może stanowić w zakresie stwierdzonych rzeczywistych powierzchni działek rolnych przeciwdowodu wobec ustaleń kontroli na miejscu wykonanej przez inspektorów ARiMR. Przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostkę certyfikującą jest bowiem odmienny od inspekcji terenowych wykonywanych na miejscu. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają bowiem na celu stwierdzenie czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego. Organ szczegółowo i wnikliwe poddał ocenie każdy z dowodów wskazując na ich zobiektywizowany walor (zdjęcia, pomiary, wykorzystanie ortofotomapy i aplikacji Google map). Wykazał również rozbieżności w opiniach strony oraz słusznie zwrócił uwagę na to, że zostały sporządzone na bazie stanu faktycznego późniejszego o 5 miesięcy od momentu prowadzenia kontroli na miejscu. Trafnie i w sposób zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ zatem wywiódł, że okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy zostały wyjaśnione w sposób wystarczający do dokonania kwalifikacji materialnoprawnej. Brak uchybień proceduralnych istotnych dla wyniku postępowania przesądza o nietrafności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie także w żadnym innym zakresie narusza prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.