II SA/Go 217/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. SKA na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. SKA kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej po przeprowadzeniu w dniu [...] listopada 2016 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych, działając na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 603, aktualnie: t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1123, dalej u.p.s.p.) oraz na postawie art. 104 k.p.a. nakazał L. Sp. z o.o. S.K.A. (dalej: L.) wykonać poniżej wymienione obowiązki: 1. zapewnić drogi pożarowe o utwardzonej nawierzchni, umożliwiające dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektów nr [...] (tworzących jedną strefę pożarową) o każdej porze roku, termin wykonania: do dnia 31 grudnia 2017 r.; 2. zapewnić wymaganą ilość wody do zewnętrznego gaszenia pożaru dla stref pożarowych obejmujących kontrolowane budynki nr [...], termin wykonania: do dnia 31 grudnia 2017 r. W wyniku wniesionego od w/w decyzji odwołania w zakresie obowiązku określonego w pkt 1 decyzji, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku określonego w pkt 1 decyzji, bowiem po ponownym przeanalizowaniu układów komunikacyjnych oraz lokalizacji obiektów, wobec których istnieje wymóg zapewnienia dojazdów pożarowych organ uznał, że zaproponowane przez skarżącą spółkę rozwiązanie będzie spełniać wymagania określone w § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030), przez co dojazd jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektów nr [...] (tworzących jedną strefę pożarową) będzie zapewniony. W dniu [...] czerwca 2018 r. przeprowadzono na terenie spółki czynności kontrolno-rozpoznawcze, w związku z upływem terminu do wykonania obowiązku określonego w pkt 2 decyzji z [...] stycznia 2017 r. Przeprowadzone w/w czynności wykazały nieprawidłowości w zakresie zapewnienia wymaganej ilości wody do zewnętrznego gaszenia pożaru dla stref pożarowych obejmujących budynki nr [...]. W związku z powyższym organ skierował do zobowiązanej spółki upomnienie z [...] lipca 2018 r., do dobrowolnego wykonania obowiązku wskazanego w pkt 2 decyzji z [...] stycznia 2017 r., w terminie 60 dni od doręczenia niniejszego upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Pismem z [...] sierpnia 2018 r. L. poinformowała organ I instancji, że wykonała obowiązek wskazany w pkt 2 decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]. Następnie w dniach [...] sierpnia 2020 r. na terenie należącym do następcy prawnego spółki L. – S. Sp. z o.o. S.K.A. (dalej: S.) przeprowadzono kontrolę podstawową i sprawdzającą, która wykazała, że do budynku nr [...] została zapewniona woda do zewnętrznego gaszenia pożaru w postaci zbiornika wodnego o pojemności wodnej 1170 m3, natomiast dla budynków nr [...] przedłożono protokół z konserwacji, badań i pomiarów hydrantów zewnętrznych, stanowiących źródło wody do zewnętrznego gaszenia pożaru dla w/w budynków, przy czym protokoły te nie uwzględniają jednoczesnego poboru wody przez co najmniej 4 hydranty zewnętrzne DN 80, każdy o wydajności co najmniej 10 dm3/s, w związku z tym nadal nie zapewniono tym budynkom wymaganej ilości wody do zewnętrznego gaszenia pożaru, tj. co najmniej 40 dm3/s. Z uwagi na powyższe stwierdzono brak wykonania obowiązku określonego w pkt 2 decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. i postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 119 § 1 i 2, art. 120 § 1 oraz art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej u.p.e.a.) nałożył na spółkę S. grzywnę w wysokości 1000 złotych w celu przymuszenia do wykonania powyższego obowiązku. Organ I instancji wskazał również, że nieuiszczenie grzywny we wskazanym terminie poskutkuje jej ściągnięciem w trybie egzekucji administracyjnej oraz w przypadku braku wykonania obowiązku wskazanego w pkt 2 decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] stycznia 2017 r. w terminie do [...] stycznia 2021 r. na spółkę nakładane będą dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. Jednocześnie organ podał, że stosownie do art. 26 u.p.e.a. wystawił wobec spółki S. tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2020 r., nr [...]. Pismem z [...] października 2020 r. S. zaskarżyła powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca zarzuciła w/w postanowieniu naruszenie art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a., poprzez brak wypełnienia przesłanek uzasadniających nałożenie grzywny na skarżącą w celu przymuszenia do wykonania nałożonego na nią obowiązku oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, poprzez dowolną i błędną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało bezprzedmiotowym i bezzasadnym nałożeniem grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem strony skarżącej niezrozumiałe jest wydanie przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej postanowienia o niewypełnieniu obowiązku w sytuacji, gdy obowiązek ten został wykonany. Skarżąca spółka podkreśliła także, że postanowienie wydano po około dwóch latach od czynności kontrolnych, co jednoznacznie wskazuje na bezczynność organu w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, co mogłoby narazić zarówno spółkę, jak i inne podmioty na szkodę związaną z niezachowaniem wymogów przewidzianych przez przepisy u.p.s.p. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...],Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej spółki przedstawione w zażaleniu za bezzasadne i wskazał, że słusznie organ I instancji nałożył na S. grzywnę w kwocie 1000 złotych w celu przymuszenia. W ocenie organu II instancji strona skarżąca ma świadomość występowania nieprawidłowości będących podstawą nałożenia grzywny, dodatkowo zdaniem organu spółka usiłuje przenieść odpowiedzialność za ewentualne skutki tej sytuacji na organ I instancji, który ujawnił tę nieprawidłowość i nakazał jej usunięcie. Nadto Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia, ma zmobilizować zobowiązanego do podjęcia działań zmierzających do usunięcia podstawy do procedowania postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że celem nadrzędnym organów administracyjnych jest doprowadzenie do sytuacji usunięcia nieprawidłowości i w ocenie obydwu organów zastosowanie środka w postaci grzywny jest w przedmiotowym postępowaniu najbardziej adekwatne. Zdaniem organu II instancji zastosowanie wykonania zastępczego wiązałoby się dla spółki z kosztami i procedurami, które byłyby większe i bardziej dotkliwe, natomiast zastosowanie przymusu bezpośredniego w tym przypadku nie znajduje zastosowania. Według Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej wysokość nałożonej grzywny również jest adekwatna do naruszeń mających miejsce w sprawie, a jej poniesienie przez zobowiązaną spółkę nie wpłynie w sposób dotkliwy na funkcjonowanie spółki. S. Sp. z o.o. S.K.A. w restrukturyzacji pismem z [...] stycznia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na w/w postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, poprzez dowolną i błędną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie w zw. z art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a., co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia, pomimo że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki do jego wydania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. Dz.U. z 2021 r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2020 r. nakładające - na podstawie art. 119 § 1 i 2,. art. 120 § 1, art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a. - na skarżącą grzywnę w wysokości 1000 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w pkt 2 ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione. W rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r. (art. 13 ust.1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2019 r., poz. 2070, zwanej dalej ustawą zmieniającą). Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Należy wskazać, że rolą postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązku spoczywającego na zobowiązanym. Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia ma na celu zmotywowanie do wykonania obowiązku. Jeżeli natomiast przymuszenie to okazuje się skuteczne, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny (art. 125 § 1 u.p.e.a.) lub zwrotu uiszczonej bądź ściągniętej grzywny w całości lub w wysokości 75% (art. 126 u.p.e.a., wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1475/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Według art. 122 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie o nałożeniu grzywny. Wymogi dotyczące treści postanowienia o nałożeniu grzywny określone zostały w § 2 art. 122 u.p.e.a. Jeżeli odpis tytułu został już wcześniej doręczony (art. 32 u.p.e.a), a więc egzekucja była wcześniej wszczęta, to organ egzekucyjny doręcza tylko postanowienie o nałożeniu grzywny. Z powyższych przepisów wynika, że niedopuszczalne jest doręczenie postanowienia o nałożeniu grzywny bez równoczesnego lub uprzedniego doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (zob. wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., II OSK 2200/18, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym zawierającym informację zarówno o podlegającym egzekucji obowiązku, jak i źródle, z którego on pochodzi. Obowiązek doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny najpóźniej wraz z przystąpieniem do czynności egzekucyjnych wyrażony został expressis verbis w art. 32 u.p.e.a. Chociaż brak doręczenia zobowiązanemu tego tytułu nie prowadzi automatycznie do nieważności podjętych czynności egzekucyjnych, to jednak brzmienie wskazanego przepisu świadczy o dużym znaczeniu, jakie ustawodawca przyznaje dokonaniu tej czynności egzekucyjnej. Treść tego przepisu została dodatkowo powtórzona w stosunku do grzywny w celu przymuszenia w art. 122 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2677/17, CBOSA). Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej w myśl art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. następuje między innymi z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Nie można pominąć, że zarzuty są podstawowym środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w trakcie postępowania egzekucyjnego, umożliwiającym zarówno kwestionowanie istnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku jak i problematyki natury proceduralnej (doręczenie upomnienia) (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2677/17, CBOSA). Jak już wyżej wskazano przystąpienie do czynności egzekucyjnych uzależnione zostało, zgodnie z art. 32 u.p.e.a., od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Uchybienie w tym zakresie powoduje wadliwość wydanych względem skarżącego postanowień (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2677/17, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia stronie skarżącej tytułu wykonawczego wystawionego [...] października 2020 r. Należy zauważyć, że w aktach znajduje się jedynie adnotacja o wpływie do skarżącej spółki postanowienia o nałożeniu grzywny z dnia [...] października 2020 r. (k. 23 akt administracyjnych). Postanowienie o nałożeniu grzywny nie zawiera informacji, że tytuł wykonawczy stanowił załącznik do tegoż postanowienia. Zważyć również trzeba, że orzekające w sprawie organy nie odniosły się w jakikolwiek sposób w wydanych postanowieniach odnośnie kwestii doręczenia stronie skarżącej tytułu wykonawczego. Z uwagi na powyższe nie można przyjąć, że nastąpiło skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego stronie skarżącej, co stanowi naruszenie art.122 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Należy również zauważyć, że skarżąca spółka w złożonym zażaleniu jak i skardze podniosła między innymi, że obowiązek wynikający z pkt 2 decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], został wykonany. Nieistnienie czy wygaśnięcie (wykonanie) obowiązku stanowią podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia prowadzi do wniosku, iż prawidłowość nałożonej grzywny nie może być kwestionowana w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem, poprzez podnoszenie okoliczności związanych z niedopuszczalnością egzekucji obowiązku, czy też powoływanie się na nieistnienie (wykonanie) obowiązku. Rola zarzutów sprowadza się do kwestionowania istoty postępowania egzekucyjnego i do doprowadzenia do zakończenia postępowania egzekucyjnego bez realizacji jego podstawowego celu, jakim jest wykonanie obowiązku. Zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny jest odrębnym od zarzutu środkiem prawnym. Zażalenie takie w zasadzie może sprowadzać się do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny. Oznacza to niedopuszczalność powoływania w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia okoliczności określonych w art. 33 u.p.e.a., gdyż zażalenie stanowiłoby wtedy w istocie rzeczy zarzut (zarzuty) (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2677/17, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 maja 2021 r., I SA/Gd 270/21, CBOSA). Należy dodać, że strona postępowania egzekucyjnego nie musi wiedzieć o niedopuszczalności takiej kumulacji, nie musi też prawidłowo pod względem formalnym nazywać i oznaczać środka zaskarżenia. Decyduje o tym treść pisma. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może bowiem wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z jego treści wynika jaki jest to rodzaj pisma. W razie wątpliwości co do intencji strony, obowiązkiem organu administracji jest zgodnie z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. udzielać stronie informacji i wyjaśnień, tak aby strona nie poniosła szkody z tytułu nieznajomości prawa. To zadaniem organu jest nadanie wnioskowi (żądaniu) strony właściwej formy procesowej, odpowiadającej merytorycznej treści żądania i przypisanie ich danemu typowi środka zaskarżenia (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 13 października 2017 r., II SA/Go 661/17, wyrok WSA w Poznaniu z 7 lipca 2020 r., IV SA/Po 809/20, CBOSA). Należy zatem stwierdzić, że kontrolowane przez Sąd postępowanie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego prowadzone na podstawie art. 119 u.p.e.a. toczyło się w niniejszej sprawie w sposób wykraczający poza ramy postępowania zażaleniowego w sprawie postanowienia o nałożeniu grzywny, co również stanowi o wadliwości tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., II OSK 2677/17, CBOSA). Odnoszenie się w niniejszym postępowaniu do kwestii wykonania przez stronę skarżącą obowiązku określonego w pkt 2 ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] nie jest zatem możliwe. Z tych względów stwierdzając powyższe uchybienia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało uchylić zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a). Powtórnie rozpoznając niniejszą sprawę organ egzekucyjny, mając na uwadze brzmienie art. 32 u.p.e.a., powinien doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego a także powinien mieć na uwadze odrębność środków prawnych przysługujących zobowiązanemu (art. 122 § 3 u.p.e.a.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.