II SA/Go 219/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zastępca Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił Panu J.K. przyznania pomocy finansowej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że w świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 413) J.K. nie spełnia kryterium do przyznania pomocy. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.) świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z akt sprawy wynika, że niepełnosprawność matki J.K. – M.K. powstała w wieku 64 lat, a więc nie został spełniony warunek wynikający z art. 17 ust. 1b powołanej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując argumentację dotyczącą istoty rozstrzygnięcia (decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł J.K. zarzucając jej naruszenie prawa oraz niezgodność ustaleń organów z rzeczywistym stanem faktycznym. Wskazał również na swoją trudną sytuację życiową i konieczność sprawowania opieki na dwojgiem starszych i schorowanych rodziców. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie. Podstawę zawieszenia stanowi okoliczność złożenia do Trybunału Konstytucyjnego – przez grupę posłów – wniosku o zbadanie zgodności przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji RP, w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. [...]. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji J.K. odmówiono przyznania spornego świadczenia właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanki, o której mowa art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. bowiem do tego przepisu odwołuje się wprost § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego powyższego wniosku ma istotne znaczenie także dla oceny, czy stronie przysługuje prawo do przyznania świadczenia w postaci pomocy finansowej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Przepisy wskazanego rozporządzenia, w zakresie świadczenia stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, odsyłają bowiem do art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw. Uznając wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego do badania konstytucyjności materii ustawowej na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w postanowieniu. Postępowanie to zostanie podjęte z urzędu po rozstrzygnięciu wniosku przez Trybunał.