II SA/Go 22/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. M.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...] nakazującą skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na budynek gospodarczy. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał, że do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego przed Sądem Rejonowym [...] nieuregulowane pozostają kwestie związane z ustaleniem podmiotu będącego właścicielem części nieruchomości, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany. Okoliczność ta wraz z faktem wygaśnięcia umowy dzierżawy z [...] sierpnia 2016 r. uniemożliwia skarżącemu wykonanie nałożonego obowiązku. Skarżący nie ma obecnie jakichkolwiek uprawnień pozwalających mu na władanie obiektem budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba ze ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż chodzi tu o niebezpieczeństwo wyrządzenia takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na uwadze okoliczności podnoszone w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za jego uwzględnieniem, bowiem wykonanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter tymczasowy i nie przesądza o zasadności skargi. Niniejsze postanowienie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.