II SA/Go 220/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dnia 1 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga E.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania. Do skargi skarżąca załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku E.K. podała, że jej jedynym źródłem utrzymania jest renta w wysokości 562,84 zł (netto). Skarżąca przedstawiła wydatki związane z eksploatacją mieszkania (czynsz - 142,11 zł, gaz - 70 zł, abonament telewizyjny - 47 zł). E.K. oświadczyła, że cierpi na cukrzycę, nadciśnienie, miażdżycę a miesięczny koszt zakupu leków wynosi 160 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżąca przesłała rachunki potwierdzające ponoszone wydatki związane z eksploatacją mieszkania. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej E.K. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżąca osiąga bardzo niewielki dochód z tytułu emerytury w wysokości 583,50 zł (netto). Z treści formularza PPF wynika, że nie posiada ona majątku ani oszczędności. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej w przedmiocie jej sytuacji materialnej. Nadto E.K. ponosi wydatki związane z zakupem leków, gdyż cierpi na liczne schorzenia (cukrzyca, nadciśnienie). Reasumując należy stwierdzić, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.