II SA/Go 221/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] marca 2009r. M.W. – reprezentowana przez radcę prawnego J.P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do powyższej skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż wykonanie tego aktu, który nakłada na nią obowiązek uiszczenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 75.000,00 zł, spowoduje trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci pozbawienia jej, ważnej dla prowadzenia działalności gospodarczej płynności finansowej - niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również tych z tytułu wynagrodzeń dla pracowników. Ponadto skarżąca podała, iż w obecnej chwili z jej majątku prowadzona jest egzekucja komornicza na rzecz kilku właścicieli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W przedmiotowej sprawie postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] zobowiązuje skarżącą oraz M.O. do zapłaty kary w wysokości 75.000,00 zł. Mamy zatem do czynienia z aktem dotyczącym należności pieniężnych. Wskazać należy, iż w postępowaniu o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia, przedmiotem badań Sądu nie jest ocena zasadności skargi, lecz zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania tego aktu, określonych w art. 61 § 3 ppsa tj. bada się czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi ustawowa przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia albowiem charakter obowiązku nałożonego przez organ na skarżącą, a w szczególności wysokość nałożonego na nią zobowiązania finansowego (75.000,00 zł) jest tego rodzaju, że wykonanie tego postanowienia mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na marginesie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 61 § 6 ppsa wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.