II SA/Go 221/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wymierzył M.W. i M.O. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego powstałego w wyniku rozbudowy pawilonu gastronomiczno-handlowego, położonego na działkach nr [...]. Powyższe postanowienie zostało poprzedzone następującym postępowaniem: Decyzją nr z dnia [...] października 2008 r. nr [...], po wznowieniu z urzędu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił swoją dotychczasową decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], którą udzielone zostało Zakładowi "LS" Spółka z o.o. pozwolenie na użytkowanie rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego, położonego na działkach nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił właścicielki wymienionego obiektu, M.W. i M.O., a także aktualnego jego użytkownika (dzierżawcę) o wszczęciu postępowania w sprawie użytkowania tego obiektu, informując jednocześnie, że dotychczasowa decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. o pozwoleniu na jego użytkowanie z dniem [...] października 2008 r. przestała obowiązywać ze względu na uchylenie jej we wznowionym postępowaniu – decyzją, która stała się ostateczna. W związku z tym organ wezwał do zaprzestania użytkowania tego obiektu. Organ poinformował w tym zawiadomieniu również o konsekwencjach prawnych, jakie wynikają z przepisów prawa budowlanego w przypadku użytkowania obiektu budowlanego, na użytkowanie którego brak jest stosownej decyzji. Dnia [...] listopada 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał, przy udziale M.W. oraz prezesa Spółki z o.o. "D" (dzierżawcy obiektu) – M.Ł., protokolarnych oględzin obiektu budowlanego położonego na działkach nr [...]. W protokole organ zapisał, że obiekt jest użytkowany, a w pomieszczeniach rozbudowy prowadzi się działalność. Protokół podpisały obie wymienione osoby uczestniczące w oględzinach. Do protokołu organ dołączył dokumentację fotograficzną. Zażalenie na postanowienie nr [...] złożyła w imieniu M.W. radca prawny J.P., zarzucając bezpodstawne wymierzenie kary. Motywując zajęte stanowisko stwierdziła, że obiekt, którego dotyczy wymierzona kara, jest użytkowany w sposób legalny. Strona podała, iż pozwolenie na użytkowanie obiektu zostało udzielone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i tym samym wydanie postanowienia o wymierzeniu kary za nielegalne użytkowanie tego obiektu nastąpiło z naruszeniem art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, w ocenie odwołującej, nałożenie kary zaskarżonym postanowieniem nastąpiło "w oparciu o decyzję z dnia [...] października 2008 r. nr [...] wydaną z naruszeniem prawa a to art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego polegającym na braku udziału strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji". Dalej odwołująca wywiodła, że regulacja zawarta w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dotycząca sankcji za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego, nie może być stosowana w sytuacji, gdy w następstwie postępowania nadzwyczajnego w formie wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności dojdzie do wyeliminowania z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji nadającej prawo do użytkowania obiektu. Zdaniem odwołującej w takim przypadku właściciel obiektu posiada nadal prawo do jego użytkowania i w związku z tym nie może być stosowana wobec niego sankcja określona w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzono ponadto, że z uwagi na to, iż M.W. nie była informowana o wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2008 r., to jej wydanie nastąpiło z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem strony wymieniona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa będącym podstawą do wznowienia postępowania bądź też stwierdzenia jej nieważności. W postępowaniu zakończonym powyższą decyzją za stronę organ uznał wyłącznie inwestora, natomiast z całą pewnością M.W. i M.O., jako właścicielki obiektu, miały interes prawny w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie kwestią sporną nie jest to, czy obiekt budowlany powstały w wyniku rozbudowy przez Zakład "LS" Spółka z o.o. (spółka ta obecnie już nie istnieje; wspólnikiem tej spółki była M.W.) pawilonu gastronomiczno-handlowego, był użytkowany w dniu [...] listopada 2008 r. (obiekt w tym czasie stanowił już własność M.W. i M.O.), kiedy to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę. Zdaniem WINB kwestią sporną jest to, czy doszło do skutecznego uchylenia dotychczasowej decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., którą udzielone zostało Zakładowi "LS" Spółka z o.o. pozwolenie na użytkowanie rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego oraz to, czy uchylenie w trybie nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego wywołuje skutek prawny w postaci braku możliwości dalszego legalnego jego użytkowania, a w konsekwencji powoduje podstawę do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w przypadku dalszego użytkowania tego obiektu. Na podstawie dokumentów sprawy organ stwierdził, iż na mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2008 r., która uzyskała charakter rozstrzygnięcia ostatecznego, nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. o udzieleniu Zakładowi "LS" Spółka z o.o. pozwolenia na użytkowanie rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego położonego na działkach nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż PINB, uwzględniając stan prawny istniejący w odniesieniu do ww. obiektu w dacie orzekania w sprawie wymierzenia kary za nielegalne jego użytkowanie, zasadnie przyjął, iż w stosunku do tego obiektu, na użytkowanie którego wymaga się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, brak jest takiej decyzji. Jeżeli dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wyeliminowana z obiegu prawnego, należy przerwać użytkowanie obiektu do czasu wydania nowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, po uprzednim przeprowadzeniu stosownego postępowania naprawczego w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego. Właściciel nie może więc użytkować obiektu budowlanego bez ważnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W przeciwnym razie zachodzić będzie podstawa do wymierzenia przez organ nadzoru budowlanego kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego na podstawie art. 57 ust. 7 obowiązującej ustawy Prawo budowlane, co zdaniem organu odwoławczego miało miejsce w niniejszej sprawie. WINB podał, iż nie posiada możliwości prawnych do tego, aby w toku niniejszego postępowania, dotyczącego sprawy wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego, odnosić się do zarzutów dotyczących odrębnego postępowania, prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. M.W. – reprezentowana przez radcę prawnego J.P., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na ww. postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. i wniosła o jego uchylenie jako wydanego z rażącym naruszeniem: – prawa materialnego poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 prawa budowlanego w sytuacji, gdy strony nie przystąpiły do użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na użytkowanie, albowiem stosowne pozwolenie zostało wydane; – przepisów postępowania, poprzez nałożenie kary w oparciu o decyzję z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. polegającym na braku udziału strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji; – przepisów postępowania, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6 i 7 k.p.a. polegającym na nie podjęciu przez organ odwoławczy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, Ponadto w skardze zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji i postanowień pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności uznać należy, iż postanowienie to uchybia prawu. Rozstrzygając daną sprawę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Wydanie zaskarżonego postanowienia w sprawie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji było konsekwencją uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. zezwalającej na użytkowanie rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego, położonego na działkach nr [...]. To bowiem wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez organ nadzoru budowlanego spowodowało późniejsze kontrole w ww. pawilonie oraz dało organowi podstawę do stwierdzenia użytkowania tej nieruchomości bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Powyższa decyzja nr [...] została wydana na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 i art. 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", a więc po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją co do istoty sprawy. Najważniejszą kwestią w niniejszej sprawie było zweryfikowanie oceny organu co do nielegalnego użytkowania obiektu. Według organu stwierdzenie nielegalnego użytkowania obiektu było konsekwencją wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rozbudowy pawilonu gastronomiczno-handlowego. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, ze decyzja wznowieniowa z dnia [...] października 2008 r. "uzyskała charakter rozstrzygnięcia ostatecznego" bez podania ustaleń warunkujących taką konstatację. Zaznaczyć trzeba, że niewątpliwie rzeczą podstawową była kwestia ostateczności omawianej decyzji. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. za ostateczną uznaje się decyzję, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie. Czynność doręczenia, będąca z natury czynnością o charakterze materialno-technicznym, wywołuje szereg bardzo doniosłych skutków prawnych. Z tego względu problematyka doręczeń została drobiazgowo uregulowana w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w rozdziale 8 działu I tej ustawy (art. od 39 do 49 k.p.a.). Skuteczne doręczanie pism w toku postępowania administracyjnego następuje z zachowaniem zasad, o których mowa w tych przepisach i tylko w przypadku ich zachowania doręczenie będzie skuteczne. Przepis art. 44 k.p.a. przewiduje instytucję fikcji prawnej doręczenia pisma adresatowi. W razie niemożności doręczenia pisma stronie osobiście lub jednej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a., w przypadku doręczania pisma przez pocztę (co miało miejsce w niniejszej sprawie) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). O pozostawieniu pisma zawiadamia się przy tym adresata, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W przypadku nieodebrania pisma przez adresata doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Jednym z przypadków zastosowania fikcji prawnej doręczenia pisma jest niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 k.p.a.). Obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu spoczywa na jednak stronie tylko w toku postępowania administracyjnego, czyli wówczas, gdy postępowanie to już się toczy. Co więcej, organ administracyjny ma wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek pouczenia osób wymienionych w art. 41 § 1 k.p.a. o skutkach niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, które wynikają z § 2 tego artykułu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 306). Nie można zatem przyjąć, że fikcja doręczenia znajduje zastosowanie do pierwszego pisma w danym postępowaniu administracyjnym, bowiem strona nie tylko nie została pouczona o treści art. 41 k.p.a., ale nie ma nawet świadomości, że postępowanie takie w ogóle się toczy. Bez skutecznego wszczęcia postępowania nie można mówić o "toku postępowania". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...], nadana na adres siedziby spółki Zakład "LS", nie została podjęta przez adresata, podobnie jak postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] o udzieleniu tej spółce pozwolenia na użytkowanie rozbudowy pawilonu gastronomiczno-handlowego. Wróciła ona do organu z adnotacją "firma nie istnieje". Organ wznawiając postępowanie powinien mieć na uwadze, że wszczęcie postępowania nadzwyczajnego inicjuje sprawę odrębną od sprawy zakończonej wydaną wcześniej decyzją co do istoty sprawy. Dopiero po pierwszym skutecznym doręczeniu w postępowaniu wznowienionym, a więc w nowej sprawie, a także o pouczeniu strony o treści art. 41 k.p.a., można byłoby mówić o ewentualnym zaniedbaniu strony w kwestii poinformowania organu o nowym adresie do doręczeń. Wynikające z art. 44 k.p.a. domniemanie doręczenia nie dotyczy pisma wysłanego na adres, pod którym odbiorca nie przebywa, a więc adres jest błędny. Treść wymienionego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż znajduje on zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. Aby można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni, w sytuacji kiedy pismo kierowane było na adres zamieszkania bądź siedziby strony, koniecznym jest prawidłowe ustalenie adresu i wysłanie przesyłki przez organ pod ten adres. Dopiero wówczas, można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 k.p.a. W sytuacji błędnego ustalenia i wskazania adresu odbiorcy brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż powstał procesowy skutek prawny doręczenia w trybie określonym w art. 44 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego oraz sama decyzja o uchyleniu pozwolenia na użytkowanie zostały nadane na adres znany organowi z poprzedniego postępowania. W związku z tym nie można było przyjąć, że zaistniała niemożność doręczenia przesyłki pod tym adresem, a co za tym idzie, iż w konsekwencji nastąpił procesowy skutek doręczenia. W sytuacji, gdy miejsce siedziby strony już na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego nie było oczywiste (korespondencja nigdy nie została bezpośrednio adresatowi doręczona), potem zaś na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. decyzji znalazła się adnotacja "Firma nie istnieje", organ nie mógł poprzestać na wysyłaniu przesyłek na adres aktualny przy prowadzeniu poprzedniego postępowania (i skutkujący doręczeniem). Z akt sprawy nie wynika, aby organ podjął jakiekolwiek kroki w celu ustalenia aktualnego adresu Zakładu "LS" Spółka z o.o. Organ nie uczynił nic w tym kierunku, skoro po pierwsze uznał, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte prawidłowo, a decyzja wydana po jego przeprowadzeniu skutecznie doręczona i po drugie, że tak zakończone postępowanie, w którym uchylono decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, daje podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego powstałego w wyniku rozbudowy pawilonu gastronomiczno-handlowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził m.in., że wyeliminowanie z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] o udzieleniu Spółce pozwolenia na użytkowanie rozbudowy pawilonu handlowo-gastronomicznego nastąpiło na mocy decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], która uzyskała charakter rozstrzygnięcia ostatecznego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uzasadnił natomiast, jakie przyczyny pozwalają jego zdaniem przypisać decyzji z dnia [...] października 2008 r. przymiot rozstrzygnięcia ostatecznego. Organ uznał tę okoliczność za pewną, nie wyjaśniając zasadności przesłanek, którymi kierował się w tym względzie. Analiza akt administracyjnych sprawy w świetle omówionych wyżej przepisów dotyczących doręczania pism w toku postępowania administracyjnego nie dostarcza przesłanek do przyjęcia, iż doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. Ponadto doręczenie mogłoby zostać uznane za skuteczne wskutek zastosowania domniemania z art. 44 § 4 k.p.a. jedynie wówczas, gdyby pierwsze pismo w sprawie zawierało pouczenie o spoczywającym na stronie obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu, a pouczenia takiego nie było. Kwestia ostateczności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] jest o tyle istotna, iż warunkuje możliwość uznania użytkowania obiektu po tej dacie za użytkowanie zgodne bądź niezgodne z przepisami prawa. To z kolei bezpośrednio wpływa na ocenę zasadności i prawidłowości nałożenia na użytkowników pawilonu gastronomiczno-handlowego kary z tytułu nielegalnego użytkowania tego obiektu. Jak wskazano wyżej, z akt, którymi dysponował Sąd, nie wynika aby decyzja z dnia [...] października 2008 r. nr [...] została Spółce skutecznie doręczona, nie można zatem zaakceptować stwierdzenia organu, że rozstrzygnięcie to uzyskało przymiot ostateczności. Rzeczą więc organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ponowne zweryfikowanie tej okoliczności na podstawie akt sprawy wznowieniowej. Ewentualne ustalenie, że omawiana decyzja nie uzyskała przymiotu ostateczności będzie oznaczało, że nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] o udzieleniu Spółce pozwolenia na użytkowanie rozbudowy pawilonu gastronomiczno-handlowego. W konsekwencji nie będzie można postawić skarżącej M.W. a także M.O. zarzutu, iż użytkowały przedmiotowy obiekt niezgodnie z przepisami. Niewyjaśnienie tej kwestii w dotychczasowym postępowaniu sprawiło, że organ przedwcześnie uznał, iż w sprawie zaistniała przesłanka nielegalnego użytkowania pawilonu gastronomiczno-handlowego. Ponadto przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien poczynić ustalenia w kwestii dotyczącej danych Zakładu "LS" Spółka z o.o., a w szczególności na temat bytu prawnego tego podmiotu. Takie informacje są zawarte między innymi w Krajowym Rejestrze Sądowym (również w systemie informatycznym LEX). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Spółka ta jest, bądź była zarejestrowana pod nr [...]. Takie czynności są z pewnością niezbędne i stanowią pewne minimum pozwalające na zapewnienie stronie czynnego udziału w toku całego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących wszczęcia postępowania wznowieniowego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie pawilonu oraz ewentualnych uchybień w toku tego postępowania wskazać należy, iż w ramach niniejszej sprawy Sąd nie mógł badać zasadności tych zarzutów. Ocena taka wykraczałaby poza wyznaczony przez art. 134 § 1 p.p.s.a. zakres rozstrzygania w granicach danej sprawy. Sprawa, w której toczy się nadzwyczajne postępowanie zmierzające do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym jest bowiem inną sprawą w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. aniżeli sprawa dotycząca nałożenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy jednoczesnym uwzględnieniu wniosku strony skarżącej o przyznanie należnych kosztów postępowania sądowego, w oparciu o art. 200 i art. 205 przywołanej ustawy.