II SA/Go 223/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2009 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.C. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2009 r., W.C. został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w wysokości 200 zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dnia 7 maja 2009 r. wpłynął do sądu wniosek W.C. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż jest bezrobotny, otrzymuje zasiłek w wysokości 580,60 zł a jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1.130,71 zł (netto). Skarżący wskazał, że opłaty związane z eksploatacją mieszkania, zakupem leków, żywności itp. wynoszą miesięcznie około 1420.06 zł. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §3 p.p.s.a.). Należy wskazać skarżącemu, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej W.C. uzasadnia wniosek, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący wraz z żoną uzyskują niewielkie dochody w wysokości 1.711,31 zł (netto). Z tytułu eksploatacji mieszkania skarżący ponosi wydatki w wysokości około 300 zł, koszt wyżywienia to około 900 zł, zakup lekarstw- 100 zł. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek W.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.