II SA/Go 225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. o zmianę postanowienia z dnia 23 marca 2021 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. A. sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 41.504,00 zł za zgłoszenie danych dotyczących kodu towaru, niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towaru [...]. W skardze zgłoszono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 225/21, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że pomimo sformułowania w skardze żądania, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., strona nie odniosła się w żaden sposób do tego wniosku, nie przywołała jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie, uniemożliwiając tym samym jego merytoryczną ocenę. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 15 kwietnia 2021 r. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. A. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, powołując się na art. 61 § 4 p.p.s.a., wniosła o zmianę rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, przez jego uwzględnienie. W uzasadnieniu podała, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co szczegółowo opisano w treści skargi. Jednocześnie wskazała, że pismem z dnia [...] marca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał stronę skarżącą do uiszczenia należności objętej przedmiotową decyzją w terminie 7 dni, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Dlatego wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji jest konieczne i uzasadnione, bowiem przymusowe wyegzekwowanie należności doprowadzić może do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodować może trudne do odwrócenia skutki. Do wniosku dołączono kserokopię upomnienia wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], wzywającego stronę skarżącą do uregulowania należności z tytułu kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie zakwestionowała postanowienia Sądu z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 225/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i nie złożyła zażalenia. Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że warunkiem dokonania zmiany postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie. Bez takiej zmiany okoliczności tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1353/18). W związku z tym strona domagająca się zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek, czyli spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu złożony wniosek nie zawiera argumentów wskazujących na wystąpienie przesłanki z art. 61 § 4 p.p.s.a. Nie wynika z niego, aby nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym (podobnie jak w poprzednim) brak jest jakiejkolwiek argumentacji pozwalającej na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej jest uzależniona od wskazania przez stronę we wniosku konkretnych informacji, potwierdzonych stosownymi dokumentami, świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem strona skarżąca takich informacji i dokumentów w ponownie złożonym wniosku nie przedstawiła. Przede wszystkim za wykazanie takich okoliczności nie można uznać dołączonej do wniosku kserokopii upomnienia wzywającego do uregulowania należności z tytułu kary pieniężnej. Konieczność uiszczenia kary pieniężnej jest zwykłym skutkiem jej nałożenia i nie oznacza automatycznie, że jej zapłata spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.