II SA/Go 226/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], działając z upoważnienia Wojewody, Dyrektor Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] orzekającą ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek [...] o powierzchni 0,76 ha oraz [...] o powierzchni 1,03 ha. Niniejsza decyzja została doręczona na adres wskazany przez skarżącego w dniu 7 lutego 2011 r. Skargą z dnia [...] marca 2011 r., złożoną 18 marca 2011 r. za pośrednictwem organu I instancji, to jest Starosty, A.K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Pismem nadanym w dniu 23 marca 2011 r. Starosta przesłał niniejszą skargę, zgodnie z właściwością Wojewodzie, o czym poinformowano skarżącego. Organ II instancji przekazał skargę A.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 18 kwietnia 2011 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do regulacji art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Niniejszy przepis jest dla sądu wiążący i ocena skutków jego naruszenia nie zależy od uznania Sądu. Zatem w razie stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji uregulowanej w art. 86 § 1 p.p.s.a. (wniosek o przywrócenie terminu), sąd zobligowany jest taką skargę odrzucić. Z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona na adres wskazany przez skarżącego w dniu 7 lutego 2011 r. skutecznie w sposób zastępczy – przesyłkę odebrał dorosły domownik (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Powyższą formę doręczenia przewiduje treść art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości i trybie wniesienia skargi. A.K. zakwestionował wyżej wskazaną decyzję skargą z dnia [...] marca 2011 r., wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu I instancji, to jest Starosty (data wpływu skargi do organu I instancji 18 marca 2011 r.). Następnie skarga ta, pismem z dnia [...] marca 2011 r. (data nadania 23 marca 2011r.) została przekazana, zgodnie z właściwością, Wojewodzie. W okolicznościach sprawy zauważyć należy, iż do warunków dopuszczalności skargi należy wniesienie skargi w ustawowym terminie tj. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Przepis art. 54 § 1 ustawy jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Wobec tego przyjąć należy, iż tylko czynność nadania skargi do Wojewody w ustawowo określonym terminie można traktować jako spełniającą powyższe warunki. Nie można tym samym uznać za prawidłowe wniesienie skargi za pośrednictwem organu I instancji. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., gdyż na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy o dacie wniesienia skargi decyduje data przekazania jej przez Starostę organowi właściwemu czyli Wojewodzie. Z pieczęci znajdującej się na kopercie, w której organ I instancji przesłał skargę do Wojewody wynika, iż przesłano ją w dniu 23 marca 2011 r. Zatem stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należało, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Jeżeli bowiem dniem odbioru decyzji był dzień 7 lutego 2011 r. to trzydziestodniowy termin do złożenia skargi za pośrednictwem organu II instancji, upłynął skarżącemu z dniem 9 marca 2011 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.