II SA/Go 229/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska,, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Aleksandra Stankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego Oddala skargę Wnioskiem z dnia [...].01.2006 r. A.P. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia i braków środków do życia. Decyzją [...] z dnia [...].01.2006 r. wydaną przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wnioskodawcy przyznano świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w wysokości 231,00 zł miesięcznie na okres od [...].01.2006 r. do [...].03.2006 r. z powodu bezrobocia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że A.P. jest osobą samotnie gospodarującą, bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaliczoną do lekkiego stopnia niepełnosprawności (wskazania dotyczące zatrudnienia - uwzględniającego psychofizyczne możliwości osoby mówią o otwartym rynku pracy). Organ wskazał jednocześnie, że wnioskodawca korzysta z mieszkania należącego do ojca, który ponosi wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem. A.P. korzysta również z pomocy w formie gorącego posiłku w stołówce charytatywnej oraz otrzymuje pomoc od siostry z USA – fakt ten wnioskodawca zataił. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, po przeprowadzonym wywiadzie, że A.P. na zabezpieczone podstawowe potrzeby. Kryterium dochodowe A.P., jako osoby samotnie gospodarującej ustalono na kwotę 461,00 zł, a dochód rodziny ogółem na kwotę: 0,00 zł. Wysokość zasiłku obliczono zgodnie z art. 147 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64 poz. 593 z zm./ Od decyzji organu I instancji strona, w przewidzianym terminie, wniosła odwołanie kwestionując wysokość przyznanego zasiłku okresowego. W odwołaniu strona zarzuciła, iż decyzja narusza obowiązujące prawo materiale, została oparta na subiektywnej ocenie urzędnika i nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...].03.2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołując się na treść art. 38 ust. 1 pkt 1, ust 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 147 ust 3 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej uznał, iż organ I instancji przyznając zasiłek okresowy w wysokości 231,00 zł przyznał zasiłek w wysokości wyższej niż minimalna wysokość zasiłku przewidziana przepisami prawa, wykorzystując ku temu środki własne. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnego z ustaleniami i obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. A.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W skardze skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów prawa tj. art. 38 ust 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12.03.2004 r. poprzez jego błędne zastosowanie, czego rezultatem było przyznanie zasiłku okresowego w wysokości 231,00 zł miesięcznie zamiast 418,00 zł. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 07.03.2006 r. i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...].06.2006 r. skarżący ponownie zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów art. 38 ust 2 pkt 1, a ponadto naruszenie przepisów kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga A.P. w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja, jak również decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają prawa. W świetle treści art. 38 ust 1 pkt 1 ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zasiłek okresowy przysługuje ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie (...) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. W niniejszej sprawie bezspornym jest istnienie uprawnienia skarżącego do otrzymania zasiłku okresowego z powodu bezrobocia i braku środków do życia. Konieczne jest natomiast ustalenie, czy zasiłek ten został ustalony w sposób i w wysokości przewidzianej przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie i nie może być niższa niż 50 % tej różnicy - art. 38 ust 2 pkt 1 i ust 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Jednakże mając na uwadze przepisy przejściowe podstawą określenia minimalnej wysokości zasiłku okresowego w niniejszej sprawie jest przepis art. 147 ust 3 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej. Minimalna wysokość zasiłku okresowego w 2006r. wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej - 35 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, a nie jak wywodzi skarżący różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a jej dochodem. Mając na uwadze, iż świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego ustalono skarżącemu na okres od dnia 01.01.2006 r. do dnia 31.03.2006 r., jego dochód, na 0.00 zł, a kryterium dochodowe, jako osoby samotnie gospodarującej- art. 8 ust 1 pkt 1 ustawy na kwotę 461,00 zł, zgodnie z art. 147 ust 3 pkt 1 ww. ustawy minimalna miesięczną wysokość zasiłku okresowego zamyka się w kwocie 161,40 zł. Organ I instancji wykorzystując środki własne przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości wyższej niż minimalny, tj. w kwocie 231,00 zł. Reasumując powyższe uznać należy, iż zaskarżona decyzja, jak również decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W tym miejscu wskazać jeszcze należy, iż zgodnie z art. 2 ust 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Za słuszny uznać należy pogląd wyrażony w tezie wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 2731/2003. zgodnie, z którym "pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Zakłada to udział pomocy społecznej w pokonywaniu przez osoby i rodziny trudności materialnych i życiowych, a nie obowiązek ponoszenia pełnych kosztów utrzymania tych osób i rodzin wraz z realizacją ciążących na nich obciążeń finansowych". Te zatem okoliczności zadecydowały, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla uwzględnienia skargi i jako niezasadną z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił.