II SA/Go 23/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej radcy prawnego T.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim radcy prawnemu T.P. kwotę 180 zł (słownie sto osiemdziesiąt złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę. Następnie w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca pismem z dnia [...] marca 2012 r. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz złożyła skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Okręgowa Izby Radców Prawnych jako pełnomocnika skarżącej wskazało radcę prawnego T.P. (k.54). Postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej z uwagi na sporządzenie jej samodzielnie przez A.K.. Następnie pełnomocnik skarżącej pismem nadanym w dniu 28 marca 2012 r. złożył skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 lutego 2012 r. Jednocześnie pełnomocnik w treści skargi kasacyjnej zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmujących wynagrodzenie w wysokości 150% stawki minimalnej oraz udokumentowanych wydatków radcy prawnego. Pełnomocnik oświadczył, iż koszty te nie zostały opłacone w całości. Pełnomocnik wyjaśnił, iż wysokość wynagrodzenia o jakie wnioskuje związana jest z bardzo krótkim czasem na przygotowanie skargi kasacyjnej (2 dni). Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej, jednocześnie stwierdzając w uzasadnieniu do wyroku, iż o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeknie wojewódzki sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Według treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej zwanym rozporządzeniem, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stanowi czynność objętą postępowaniem przed sądem administracyjnym w drugiej instancji. Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1rozporządzenia, a jeżeli pełnomocnik nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Z uwagi na fakt, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, tym samym przysługująca radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie radca prawny T.P. sporządzając i wnosząc skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu zapoznał się ze sprawą i dokonał czynności stanowiącej usługę prawną na skarżącej mieszczącą się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 ppsa), za którą przysługuje pełnomocnikowi prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia, jeżeli koszty te nie zostały uiszczone. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zgodnie z treścią § 16 cytowanego rozporządzenia zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Pełnomocnik w przedmiotowym wniosku takie oświadczenie zawarł. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika tytułem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, stawkę w wysokości 180 złotych. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej w zakresie podwyższenia wynagrodzenia do 150% stawki minimalnej, Sąd nie kwestionuje krótkiego czasu na sporządzenie przez pełnomocnika skargi kasacyjnej od wyroku jednakże Sąd zwraca uwagę, iż objętość akt sprawy z którymi zobowiązany był zapoznać się pełnomocnik oraz treść i wielkość skargi kasacyjnej sporządzonej przez pełnomocnika, nie przemawiają za uwzględnieniem w tym zakresie wniosku pełnomocnika. Dodać należy, iż zasądzoną stawkę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.