II SA/Go 230/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 kwietnia 2011 r., R.K. został wezwany do uiszczenia terminie 7 dni wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Dnia 20 maja 2011 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. R.K. podał, że otrzymuje rentą w wysokości 750 zł a jego żona pobiera emeryturę w wysokości 650 zł. Skarżący wskazał, że żona z uwagi na stan zdrowia pozostaje pod stałą opieką medyczną. Wniosek jest uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W świetle faktów przedstawionych przez R.K. należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych. Dochód skarżącego i jego żony z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych wynosi 1.400 zł. Należy zwrócić uwagę, że żona skarżącego ponosi wydatki związane z zakupem lekarstw. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez R.K. środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania oświadczenia skarżącego odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek R.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.